เฉินเหว่ยดูแลไม่ห่าง

"เจ้ากำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่ หลินมู่ซิน... มือที่สั่นเทาของเจ้ามันบอกความจริงไม่ได้ว่าเจ้าคุมสติอยู่ แต่สายตาของเจ้ากลับมั่นคงราวกับหินผา" เสียงทุ้มต่ำของเฉินเหว่ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสมุนไพรฉุนกึก เขาไม่ได้มองหน้าข้า แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่เข็มทองคำในมือข้าที่กำลังปักลงบนจุดฝังเข็ม 'ซันอินเจียว' บนร่างของชายชราที่นอนแน่นิ่งตรงหน้า ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามคุมลมปราณให้คงที่ แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมจนเสื้อผ้าแนบติดแผ่นหลัง "ข้ากำลังช่วยชีวิตคน หากท่านยังถามเซ้าซี้ ข้าเกรงว่าลมปราณที่ข้าประคองไว้จะตีกลับ และคนที่จะต้องฝังในวันนี้อาจไม่ใช่แค่คนไข้ แต่เป็นตัวข้าเองด้วย" เฉินเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนาของเขาเอื้อมมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากข้าอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นจนข้าต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเผยพิรุธออกมา "ข้าจะอยู่ตรงนี้ หากใครหน้าไหนกล้าขัดขวางเจ้า... มันผู้นั้นต้องก้าวข้ามศพข้าไปก่อน" คำพูดของเขาไม่ได้หวานหู แต่กลับหนักแน่นเหมือนภูเขาผาที่คอยเป็นกำแพงป้องกันภัยให้ข้า ในยามที่ความลับเรื่อง 'มิติสมุนไพร' ของข้ากำลังถูกทดสอบด้วยความเป็นความตายของคนไข้ระดับสูงผู้นี้ การมีอยู่ของเฉินเหว่ยทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไป เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง หลินจูเพิ่งจะทำเรื่องอัปยศโดยการใส่ร้ายว่ายาที่ข้าปรุงมีพิษ หากไม่ใช่เพราะไหวพริบของเฉินเหว่ยที่ไปดักรอหน้าห้องเก็บยาและบันทึกเหตุการณ์ทุกอย่างไว้ได้ วันนี้ข้าคงต้องกลายเป็นนักโทษในคุกทหารไปแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก... ประเด็นหลักคือ ความลับที่ข้าดึง 'โสมพันปี' ออกมาจากมิติเพื่อช่วยชีวิตคนไข้รายนี้ ทำให้เฉินเหว่ยเริ่มสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของข้า ข้าถอนเข็มออก ลมหายใจคนไข้เริ่มกลับมาเป็นจังหวะปกติ "ขอบคุณนะ เฉินเหว่ย... หากไม่ได้ท่าน ข้าคงรับมือกับความวุ่นวายด้านนอกไม่ไหว" "ข้าไม่ได้ทำเพื่อใครหรอกมู่ซิน" เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาข้า แววตาของเขามีความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว "ข้าทำเพราะข้าเชื่อใจเจ้า... แม้เจ้าจะมีความลับที่บอกใครไม่ได้ แต่ข้าก็เชื่อว่ามือคู่นี้เกิดมาเพื่อรักษาคน ไม่ใช่ทำลาย" ข้าหลบสายตา ก้มลงเก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์ ความอบอุ่นที่ปลายนิ้วยังคงหลงเหลืออยู่จากสัมผัสของเขา ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางวิกฤตนี้ช่างเปราะบางและอันตรายยิ่งนัก หากเขารู้ว่าข้าไม่ได้เป็นเพียงแค่หลินมู่ซินคนเดิม แต่เป็นวิญญาณจากยุคสมัยที่ห่างไกล เขาจะยังมองข้าด้วยสายตาแบบนี้อยู่อีกหรือไม่? ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูที่รุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงความคิด "หมอหลิน! ท่านหัวหน้าหน่วยสั่งให้ท่านออกมาเดี๋ยวนี้ มีคนพบหลักฐานบางอย่างในห้องเก็บยาที่บ่งบอกว่าท่านซ่อนของผิดกฎหมายไว้!" นั่นคือเสียงของหลินจู... นางยังไม่ยอมแพ้สินะ เฉินเหว่ยขมวดคิ้วแน่น เขาหันมาหาข้า มือหนาจับไหล่ข้าไว้มั่น "มู่ซิน ฟังข้านะ ต่อให้พวกเขาจะเจออะไรในห้องนั้น เจ้าก็จงอย่าได้ยอมรับ หากเจ้าไม่ต้องการพูด ข้าจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง" "ท่านจะทำแบบนั้นไม่ได้!" ข้าอุทาน "ชื่อเสียงของท่านที่สั่งสมมาจะพังพินาศนะ!" "ชื่อเสียงมีไว้เพื่อรักษาคนอื่น แต่คนสำคัญของข้า... ข้าต้องรักษาไว้ด้วยชีวิต" ข้าเบิกตากว้าง ความรู้สึกบางอย่างที่ข้าพยายามปิดกั้นมาตลอดเริ่มทะลักล้นออกมา ประตูห้องพักฟื้นถูกถีบเปิดออกโดยกลุ่มทหารและหลินจูที่ยิ้มเยาะเย้ยเข้ามา แต่ก่อนที่นางจะได้พูดอะไร เฉินเหว่ยก็ก้าวออกไปขวางหน้าข้าไว้เสียก่อน "หยุดอยู่ตรงนั้น!" เฉินเหว่ยตวาดก้อง บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันที "ใครที่กล้าก้าวเข้ามาอีกก้าว ข้าจะถือว่าเป็นการขัดขวางการรักษาของแพทย์และเป็นกบฏต่อหน่วย!" หลินจูชะงักไปชั่วครู่ แต่นางก็ชูถุงกระดาษที่เปื้อนคราบสมุนไพรประหลาดขึ้นมา "ไม่ต้องมาขู่เลยท่านรอง! ข้าเจอสิ่งนี้ในห้องเก็บยาของนาง มันคือยาสมุนไพรต้องห้ามที่รัฐบาลสั่งแบน! หลินมู่ซิน... เจ้าสารภาพมาซะว่าเจ้าแอบสะสมของพวกนี้ไว้เพื่ออะไร!" ข้ามองไปที่ถุงกระดาษในมือนาง ใจของข้ากระตุกวูบ... นั่นไม่ใช่สมุนไพรต้องห้าม แต่มันคือเศษรากโสมที่ข้าเผลอทำตกไว้ในมิติ และนางขโมยมันไปจากห้องครัวของข้า! ในขณะที่ข้ากำลังคิดหาทางหนีทีไล่ เฉินเหว่ยก็ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองสั่นสะท้าน เขาหยิบถุงกระดาษจากมือนางมาเปิดดู แล้วจงใจเทผงสมุนไพรนั้นลงบนฝ่ามือต่อหน้าทุกคน "นี่น่ะหรือของต้องห้าม?" เขาแค่นหัวเราะ "นี่มันเพียงแค่รากบัวบดที่ข้าขอให้หมอหลินทำเพื่อบำรุงกำลังให้ข้าเอง... หลินจู เจ้าถึงกับกล้าหาญมากนะที่มาใส่ร้ายข้าและหมอถึงในเขตพื้นที่หวงห้ามแบบนี้" ทุกคนในห้องรวมถึงหลินจูหน้าซีดเผือด แต่ทว่า... ทันใดนั้น คนไข้ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก็กระตุกเฮือก! ดวงตาของชายชราเบิกโพลงขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมกับกระอักเลือดสีดำออกมาจนเต็มพื้นห้อง และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือมีแสงสีทองเรืองรองจางๆ พุ่งออกมาจากเข็มทองคำที่ข้าเพิ่งดึงออกมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง! ทุกคนในห้องหันขวับมามองที่เข็มทองคำบนโต๊ะเป็นตาเดียว... ความลับที่ข้าพยายามซ่อนไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาผู้คนนับสิบในวินาทีนี้แล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างข้าและมู่ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ