หายนะของโรงพยาบาลคู่แข่ง

"ถ้าจะกล่าวหาว่าข้าทำคนไข้ตายด้วยเข็มทองคำพวกนี้ ก็จงหาหลักฐานที่มันมีคราบเลือดติดอยู่มาให้ดูเสียก่อน อย่าดีแต่เห่าหอนด้วยปากที่ไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้เลย!" น้ำเสียงของหลินมู่ซินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนห้องตรวจแทบหยุดหายใจ สายตาคมกริบของนางกวาดมองไปที่ 'หมอจาง' ผู้อำนวยการโรงพยาบาลคู่แข่งที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่เบื้องหน้า บนโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ เข็มทองคำชุดนั้นยังคงวางสงบนิ่ง สะท้อนแสงไฟสลัวเหมือนกำลังหยามเยาะผู้ที่พยายามใส่ร้ายนาง บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ หลินจูที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างหลังหมอจางลอบยิ้มที่มุมปาก นางเตรียมการมาเป็นอย่างดี การแอบสลับยาและปล่อยข่าวลือเรื่อง 'แพทย์เถื่อนใช้เข็มพิษ' จะต้องทำลายชื่อเสียงของหลินมู่ซินให้ย่อยยับในวันนี้ "หลักฐานน่ะหรือ? นี่อย่างไร!" หมอจางตะโกนพลางหยิบซองยาที่ถูกเปิดออกออกมา "คนไข้รายล่าสุดกินยาที่คุณจ่ายไปแล้วเกิดอาการชักเกร็ง นี่คือยาที่โรงพยาบาลเราตรวจพบว่ามีส่วนผสมของสารพิษร้ายแรง ใครจะไปคิดว่าหมอสาวที่อ้างตัวว่าเก่งกาจ จะแอบปรุงยาด้วยสมุนไพรผิดกฎหมายเพื่อหวังผลกำไร!" ผู้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบ ความหวาดระแวงฉายชัดในแววตาของชาวบ้านที่มารอตรวจ หลินมู่ซินแค่นหัวเราะในลำคอ นางก้าวเข้าไปใกล้หมอจางจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด จิตวิญญาณของแพทย์หญิงผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในยุคโบราณถูกปลุกขึ้นมา "ยาที่ข้าจ่าย... ท่านเป็นคนตรวจเองหรือ?" มู่ซินถามพลางเอื้อมมือไปหยิบซองยานั้นมาถือไว้ นางไม่ได้เปิดดู แต่กลับใช้ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ที่เนื้อกระดาษ "กลิ่นของสมุนไพรตัวนี้มันเปลี่ยนไปตั้งแต่อยู่ในโกดังของท่านแล้ว หมอจาง การที่ท่านพยายามทำลายชื่อเสียงข้า เพื่อที่จะให้คนไข้กลับไปซุกหัวอยู่ที่โรงพยาบาลที่ไร้จรรยาบรรณของท่าน มันไม่ดูต่ำตมเกินไปหน่อยหรือ?" "หลินมู่ซิน! เจ้าอย่ามาเบี่ยงเบนประเด็น!" หลินจูโพล่งขึ้นมาด้วยความร้อนรน "พวกเราทุกคนเห็นกับตาว่าเจ้าพกเข็มพวกนั้นไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา มันไม่ใช่เครื่องมือแพทย์ แต่มันคืออาวุธ!" เฉินเหว่ยที่ยืนพิงผนังอยู่เงียบๆ มาตลอด ขยับตัวเพียงเล็กน้อย กลิ่นอายความเย็นเยียบของทหารที่ผ่านสมรภูมิแผ่ออกมาจนคนในห้องรู้สึกเสียวสันหลัง เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เดินมาหยุดข้างๆ มู่ซิน ร่างสูงใหญ่ของเขาเป็นดั่งกำแพงที่ไม่มีใครกล้าข้ามผ่าน "หากพวกคุณมั่นใจขนาดนั้น ก็ลองส่งยาถุงนี้ไปตรวจที่กรมสาธารณสุขจังหวัดดูสิ" เฉินเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากดดัน "แต่ถ้าผลออกมาว่าเป็นยาที่คุณแอบเปลี่ยนเอง โทษฐานใส่ร้ายเจ้าหน้าที่แพทย์และขัดขวางการรักษาคนไข้... ผมเกรงว่าคุกของมณฑลคงจะยินดีต้อนรับพวกคุณไปพักผ่อนยาวๆ" หมอจางเริ่มเหงื่อตก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นสายตาที่ไร้ความปราณีของเฉินเหว่ย หลินจูหน้าถอดสี นางรู้ดีว่าหากเรื่องถึงทางการ แผนการที่นางร่วมมือกับหมอจางต้องถูกขุดคุ้ยออกมาแน่ มู่ซินไม่รอให้พวกเขาได้โต้ตอบ นางเปิดซองยาต่อหน้าทุกคน กลิ่นฉุนของ 'ดอกหญ้าพิษ' โชยออกมาทันที มู่ซินหยิบสมุนไพรแห้งออกมาหนึ่งชิ้นแล้วบดเบาๆ บนฝ่ามือ "ดูให้เต็มตาเสียทุกคน สมุนไพรตัวนี้ไม่มีอยู่ในตำรับยาที่ข้าจ่ายแม้แต่ตัวเดียว และในโรงพยาบาลแห่งนี้ ข้าไม่เคยเก็บมันไว้ใกล้ระยะหนึ่งร้อยเมตรด้วยซ้ำ" นางขยับยิ้มเย็น "ทีนี้ ใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่ายถูกสอบสวน?" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่รัฐหลายนายก็ดังขึ้นที่หน้าห้องตรวจ หมอจางหน้าถอดสีแทบจะล้มทั้งยืน หลินจูทำท่าจะวิ่งหนี แต่ถูกเฉินเหว่ยคว้าแขนไว้ได้ทันอย่างรวดเร็ว "จะรีบไปไหนล่ะคุณหลินจู?" เฉินเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำ "เรื่องราวยังไม่จบลงง่ายๆ แบบนี้หรอกนะ" ขณะที่ความวุ่นวายกำลังพุ่งถึงขีดสุด หมอจางอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้าใส่ตู้ยาของมู่ซิน หวังจะทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่เหลืออยู่ แต่ทว่า... ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับตู้ยา เข็มทองคำชุดนั้นที่มู่ซินวางทิ้งไว้กลับเปล่งประกายสีทองอร่ามออกมาอย่างน่าประหลาดใจ จนชายวัยกลางคนชะงักงันด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยอาการชักกระตุกอย่างรุนแรงโดยที่ไม่มีใครได้แตะต้องตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยมู่ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ!