การชิงไหวชิงพริบ

"หมอจาง... ท่านเป็นอะไรไปคะ? ลมพิษกำเริบหรือว่าเพิ่งกินอะไรผิดสำแดงเข้าไปกันแน่?" น้ำเสียงของหลินมู่ซินราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก แต่มือของนางกลับถือกล่องไม้แกะสลักไว้นิ่งสนิท ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านที่ล้อมวงเข้ามาดูเหตุการณ์ ร่างของชายวัยกลางคนที่เคยโอหังกลับนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบ มุมปากของเขามีฟองสีขาวขุ่นผุดออกมา พร้อมกับกลิ่นฉุนกึกที่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ "มู่ซิน... เจ้า! เจ้าทำอะไรเขา?" หลินจูที่ยืนหลบอยู่หลังฝูงชนรีบพุ่งตัวออกมา ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด นางรู้ดีว่าแผนการ 'ยาปลอม' ที่วางไว้ร่วมกับหมอจางกำลังจะพังทลายลง หากเขาถูกเปิดโปงที่นี่ ชีวิตของนางที่พยายามไต่เต้ามาตลอดกาลจะไม่เหลือแม้แต่ซาก มู่ซินปรายตาไปมองหลินจูเพียงแวบเดียว ก่อนจะก้าวเข้าไปหาหมอจางช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมา "ข้าหรือคะที่ทำ? ข้าเพียงแค่วางกล่องเข็มทองไว้ในที่ของมัน แต่ดูเหมือนใครบางคนที่มือไวเกินไปจะรับผลจากกลไกป้องกันตัวของเข็มที่ข้ากำกับไว้ด้วยพลังพิเศษ... หรือจะเรียกว่า 'กรรมตามสนอง' ดีคะ?" "หุบปากนะ! เจ้าใช้วิชาไสยศาสตร์ชั่วร้ายทำร้ายเพื่อนร่วมอาชีพ!" หลินจูแผดเสียง พยายามจะดึงความสนใจจากฝูงชนให้นึกหวาดกลัวมู่ซิน ทว่าเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของเฉินเหว่ยกลับดังแทรกขึ้นมา ตัดบทสนทนาที่วุ่นวายลงทันที "หากเจ้าคิดว่านั่นคือไสยศาสตร์ ทำไมไม่ลองเดินเข้าไปช่วยเขาดูเล่า หลินจู? หรือว่าเจ้ากลัวสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าของเขาจะเปิดเผยออกมาก่อนที่เขาจะฟื้น?" เฉินเหว่ยยืนตระหง่านราวกับภูผา สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยนูนแปลกปลอมในกระเป๋าเสื้อกั๊กของหมอจาง กลิ่นสมุนไพรประหลาดที่คละคลุ้งออกมาไม่ใช่กลิ่นของตัวยาที่ควรจะมีในคลินิก แต่เป็นกลิ่นของ 'กากยาที่ถูกผสมแป้งมันและสีสังเคราะห์' มู่ซินไม่รอช้า นางย่อตัวลงข้างๆ หมอจางที่เริ่มสงบนิ่งลงหลังจากชักกระตุก มือเรียวงามดุจลำเทียนของนางกดลงไปที่จุดชีพจรที่ข้อมือของเขา ก่อนจะใช้อีกมือหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของคนป่วยจอมปลอมอย่างถือวิสาสะ "เอาออกมา! อย่าแตะต้องของของเขา!" หลินจูพุ่งเข้ามาหมายจะแย่งชิง แต่เฉินเหว่ยคว้าข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบที่หนักหน่วงทำให้หลินจูหน้าซีดเผือด ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านหลายสิบชีวิต มู่ซินดึงซองกระดาษสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าของหมอจาง นางแกะซองออกช้าๆ เผยให้เห็นเม็ดยาที่มีสีสันฉูดฉาดผิดธรรมชาติ กลิ่นของมันส่งผลให้มู่ซินถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดจมูก "ยาสมุนไพรที่หมอจางบอกว่าเป็น 'ยาบำรุงหัวใจสูตรลับ' แต่ข้างในนี้กลับเต็มไปด้วย 'รากหญ้าคาที่ตากแห้งจนขึ้นรา' ผสมกับสีจากเปลือกไม้ที่เป็นพิษ..." มู่ซินเงยหน้าขึ้น ดวงตากระจ่างใสของนางฉายแววเยือกเย็น "คนไข้ที่กินยานี้เข้าไปไม่ได้หายจากอาการป่วย แต่เป็นการวางยาพิษทีละน้อยเพื่อให้ร่างกายอ่อนแอลงจนต้องกลับมาซื้อยาเพิ่ม... หมอจาง ท่านยังอยากจะแสดงละครต่อนานแค่ไหนคะ?" หมอจางที่ถูกเปิดโปงความลับถึงกับตัวสั่นเทา ความกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจจนเขาไม่อาจเสแสร้งได้อีกต่อไป "ท่าน... ท่านไม่ได้ทำคนเดียวใช่ไหม?" มู่ซินถามย้ำ พร้อมกับหันไปจ้องมองหลินจูที่พยายามจะถอยหนี ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มเจ้าหน้าที่จากสำนักงานสาธารณสุขประจำเขตก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความชุลมุน ชายในเครื่องแบบสามคนเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หัวหน้ากลุ่มถือเอกสารปึกหนึ่งในมือ ก่อนจะประกาศเสียงดังฟังชัด "เราได้รับแจ้งเหตุเกี่ยวกับโรงงานผลิตยาเถื่อนและกระบวนการหลอกลวงคนไข้ในหมู่บ้านนี้! หลินจู... หมอจาง... พวกท่านทั้งสองคนถูกสั่งให้หยุดปฏิบัติงานทันที และต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้!" หลินจูทรุดเข่าลงกับพื้น ใบหน้าที่เคยสวยสะพรั่งบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด แต่มู่ซินกลับไม่ได้รู้สึกสะใจ นางเพียงแค่ยืนมองความพินาศของศัตรูด้วยความนิ่งเฉย ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังสนใจการจับกุม จู่ๆ มือของหมอจางที่ดูเหมือนหมดสติไปแล้ว กลับคว้ามีดผ่าตัดเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าขึ้นมา และพุ่งเป้าไปที่ลำคอของมู่ซินอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด! "มู่ซิน ระวัง!" เฉินเหว่ยตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าขวาง แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับทำให้ทุกคนในที่นั้นหยุดหายใจ... เพราะมีเพียงคนเดียวที่รู้ว่ามีดเล่มนั้นจะไม่มีวันถึงตัวนาง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนระทึกนี้ไปกับมู่ซินนะคะ!