ความโกรธของพ่ายแพ้

"เสียงฮือฮาในห้องจัดแสดงไม่ได้ดังขึ้นเพราะชุดราตรีปักคริสตัลสวารอฟสกี้สามแสนบาทของเธอนะคะ..." รินรดาเอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผ้าแพรชั้นดี สายตาของเธอมองลอดผ่านกรอบแว่นกันแดดทรง Cat Eye ไปยังร่างของศิรินทร์ที่กำลังยืนแข็งทื่ออยู่บนเวทีใหญ่ ใบหน้าของดีไซเนอร์สาวผู้ฉ้อฉลซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้ว่าห้องจัดแสดงแฟชั่นโชว์ระดับประเทศแห่งนี้จะเปิดแอร์เย็นฉ่ำจนหนטาวเยือกก็ตาม บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด แฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดส่องไปยังจอ LED ขนาดมหึมาด้านหลังเวที ซึ่งกำลังฉายภาพสเกตช์ต้นฉบับ ลายเส้นออนเซปต์ และรหัสลับประจำตัวดีไซเนอร์... หลักฐานมัดตัวที่ชัดเจนยิ่งกว่าลายมือของศิรินทร์เองเสียอีก ทุกตัวอักษรและทุกตะเข็บผ้าบนจอนั้นประกาศก้องให้คนทั้งวงการแฟชั่นได้ประจักษ์ว่า ผลงานชิ้นเอกที่ศิรินทร์เพิ่งประกาศกร้าวว่าเป็นมันสมองของเอง แท้จริงแล้วถูกขโมยมาจากสมุดบันทึกที่ถูกโยนลงถังขยะเมื่อสามเดือนก่อน "เป็นไปไม่ได้..." ศิรินทร์พึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกราคาแพงสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทา สายตาของบรรดาเซเลบิตี้ บรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นชื่อดัง และเหล่านักลงทุนกระเป๋าหนักต่างเปลี่ยนจากความชื่นชม เป็นความรังเกียจและสมเพชเวทนาในพริบตา รินรดาก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้าไปใกล้เวที เสียงส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* เป็นจังหวะที่มั่น and ทรงพลัง ทุกย่างก้าวของเธอดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมาจับจ้อง ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นออร่าความเย่อหยิ่งและทรงอำนาจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เธอไม่ได้เป็น "ดีไซเนอร์ตกอับ" ที่ใครจะเหยียบยยำได้อีกต่อไปแล้ว "คุณศิรินทร์คะ... ลืมไปแล้วหรือคะว่ารอยเย็บตะเข็บซ่อนด้านในของชุดนั้น มีเทคนิคเฉพาะตัวที่เรียกว่า 'French Knot Invisible Stitch' ซึ่งมีเพียงคนเดียวในสตูดิโอเก่าที่ทำได้... และคนคนนั้นก็คือฉันเองค่ะ" คำพูดของรินรดาราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของศิรินทร์จนแหลละเอียด ดีไซเนอร์จอมปลอมทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นเวทีอย่างไร้ศักดิ์ศรี เสียงกรีดร้องในลำคอถูกกลืนหายไปด้วยความอับอายขายหน้าขั้นสุด ภาพลักษณ์หญิงสาวผู้เพียบพร้อมและประสบความสำเร็จพังทลายลงในเวลาไม่ถึงห้านาที ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังแผ่ซ่านอยู่ในอกของรินรดา ประตูบาน ूมหึมาด้านหน้าห้องจัดแสดงก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ แหวกทางให้ร่างสูงสง่าของบุรุษผู้กุมอำนาจทางการเงินอันดับหนึ่งก้าวเข้ามา คินน์ อัครเดโช ปรากฏกายในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้ม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเยชาและดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อ เขาไม่ได้ชายตานองมองศิรินทร์ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายแม้แต่น้อย แต่ก้าวตรงดิ่งเข้ามาหารินรดาด้วยท่าทางคุกคามแต่น่าหลงใหล "เล่นสนุกพอหรือยังครับ... คุณภรรยา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของทุกคนในห้อง พร้อมกับที่คินน์ยื่นเอกสารสิทธิ์การถือครองแบรนด์แฟชั่นทั้งหมดของศิรินทร์มาตรงหน้ารินรดา "เพราะตอนนี้... บัญชีและหุ้นทั้งหมดของบริษัทนี้ ถูกโอนเข้าชื่อคุณเรียบร้อยแล้วครับ" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบด้วยความตก and ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!