การตื่นจากฝันร้าย

"ถ้าคุณยังจะดึงสายน้ำเกลือนั่นออกด้วยตัวเองอีกรอบ ผมคงต้องเขียนรายงานการตายของคุณลงในบันทึกเวรแทนการรักษาแน่ครับ ร้อยตำรวจเอกอรุณ" เสียงทุ้มต่ำของหมอเจ้าของไข้ไม่ได้ทำให้ชายที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บสาหัสชะงักมือ อรุณจ้องมองเข็มที่คาอยู่บนหลังมือด้วยสายตาเย็นชา เขากระชากพลาสเตอร์ที่ยึดสายยางออกอย่างไม่ใส่ใจ เลือดสีแดงเข้มซึมออกมาแต้มผ้าก๊อซสีขาว เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนปอดขยายตัว ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่สีข้างเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าโลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับคนที่ประมาท "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อรอวันตาย หมอครับ" อรุณเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางคว้าเสื้อเชิ้ตที่พาดอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงมาสวมอย่างทุลักทุเล "ผมมาที่นี่เพื่อทวงถามความยุติธรรมให้คนที่ไม่สามารถลุกขึ้นมาทวงถามด้วยตัวเองได้" "ความยุติธรรมที่คุณว่า มันคุ้มกับชีวิตที่เหลืออยู่หรือเปล่าครับ?" อรุณหยุดมือที่กำลังติดกระดุมเม็ดสุดท้าย เขามองผ่านกระจกเงาไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง—ชายที่ดวงตาเคยเต็มไปด้วยความอ่อนล้า บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาตรวจเช็กแม็กกาซีน จังหวะเสียงกลไกเหล็กกระทบกันดังก้องในห้องพักฟื้นที่เงียบสงัด มันคือดนตรีแห่งการตัดสินใจที่เขาคุ้นเคยที่สุด "ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะครับ?" เขาถามกลับโดยไม่หันไปมอง ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินโรงพยาบาลในเวลาตีสาม อรุณก้าวเดินอย่างมั่นคงแม้ขาข้างหนึ่งจะยังสั่นเทา เขาไม่ได้กำลังมุ่งหน้าไปที่ทางออกเพื่อกลับบ้าน แต่เขากำลังมุ่งหน้าไปสู่ห้องทำงานลับที่เขาสร้างขึ้นเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลคดีฆาตกรรมเงื่อนตายที่ค้างคาใจมานานหลายปี ทันทีที่เขาเสียบแฟลชไดรฟ์ลงในแล็ปท็อป หน้าจอสีดำมืดก็สว่างวาบขึ้นด้วยรหัสสีเขียวที่วิ่งพล่านเหมือนงูพิษ ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ: *‘ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความจริง... คุณรอดมาได้เร็วกว่าที่ผมคาดไว้นะ อรุณ’* นั่นคือกวิน อรุณขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยนูน เขาพิมพ์โต้ตอบทันทีด้วยความเร็วที่แม่นยำ “กวิน เลิกเล่นเกมแมวจับหนูได้แล้ว บอกมาว่านายต้องการอะไรจากข้อมูลชุดนี้” *‘ผมไม่ได้ต้องการอะไรเลยครับ ผมแค่เป็นผู้ชมที่คอยสนับสนุนตัวเอกให้เล่นบทบาทของตัวเองได้สมบูรณ์แบบที่สุดก็เท่านั้น’* กวินตอบกลับมาด้วยความเร็วที่เหนือชั้น *‘แต่ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ ผมมีของขวัญจะให้... เช็กพิกัดตำแหน่งที่คุณยืนอยู่ตอนนี้ดูสิครับ’* อรุณชะงัก เขาคว้าเครื่องติดตามสัญญาณจีพีเอสที่ติดตัวมาด้วยขึ้นมาดู พิกัดบนหน้าจอแสดงผลว่าเขาไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาล แต่เขากำลังถูกล็อคเป้าจาก 'ใครบางคน' ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามสิบเมตรในอาคารเดียวกันนี้เอง เขาปิดไฟในห้องทำงานทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง มือขวาของเขากระชับปืนแน่น ขณะที่สายตาพยายามกวาดมองผ่านช่องว่างของบานเกล็ดหน้าต่าง ประสาทสัมผัสของนักจิตวิทยาอาชญากรทำงานเต็มสูบ—เขากำลังถูกล่า หรือบางที... เขาอาจกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่เขาวางไว้เอง? เสียงฝีเท้าเบาหวิวหยุดลงที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างสุภาพและจังหวะที่มั่นคงเกินกว่าจะเป็นพยาบาลหรือเวรยาม "ใคร?" อรุณถามพลางถอยหลังไปพิงกำแพงเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ "ผมเองครับ" เสียงที่ตอบกลับมานั้นนิ่งเรียบจนน่าขนลุก "และผมเกรงว่าข้อมูลที่คุณถืออยู่ในมือนั่น... มันไม่ได้มีไว้ให้ตำรวจชั้นผู้น้อยอย่างคุณถือครองหรอกนะครับ" ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกด้วยความเร็วสูง อรุณเล็งปืนไปที่เงาทมึนที่ก้าวเข้ามา แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาต้องชะงักงันจนปืนเกือบหลุดมือ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวันที่สูญเสียครอบครัวไป—ทว่าอีกฝ่ายกลับมีใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยรอยแผลเป็นที่คุ้นตาอย่างประหลาด บุคคลนั้นก้าวเข้ามาในแสงไฟเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "คุณลืมไปแล้วหรือครับอรุณ... ว่าคนที่ฆ่าครอบครัวคุณในวันนั้น ไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่เรามี 'เงา' ของกันและกันอยู่ในคดีนี้มาโดยตลอด" อรุณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาไม่ได้กำลังตามล่าฆาตกร... เขากำลังตามล่าอดีตที่พยายามกลืนกินตัวตนของเขา และในวินาทีที่กระบอกปืนของบุคคลนั้นยกขึ้นจ่อที่หน้าผากของเขา อรุณก็ตระหนักได้ว่าความจริงที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่การถูกหักหลัง แต่มันคือการที่เขารู้ตัวว่า... เขารู้จักนิ้วที่กำลังจะเหนี่ยวไกนี้ดีกว่าใครในโลก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในบทที่ยี่สิบสองนี้ไปพร้อมกับผมด้วยใจจริงนะครับ แฟ้มคดีลับ007