บททดสอบแรก

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดนี้ฝังลงไปในสมองคุณก่อนที่ผมจะนับถึงสาม" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บเอกสาร ร.ต.อ. อรุณ ชะงักกึกทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้ดีว่าน้ำเสียงที่คุ้นหูนี้คือใคร อรุณค่อยๆ วางแฟ้มคดีที่อยู่ในมือลงช้าๆ มือขวาของเขายกขึ้นระดับอกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ สายตาคู่คมกวาดมองไปในความมืดที่เต็มไปด้วยชั้นเหล็กสนิมเขรอะ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ บ่งบอกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในที่แห่งนี้ "กวิน... เกมนี้มันเริ่มเกินขอบเขตไปแล้วนะ" อรุณเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ แม้หัวใจจะเต้นรัวเป็นจังหวะกลองรบ "ขอบเขตเหรอครับผู้กอง?" เสียงกวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ฟังดูขบขันแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม "ในโลกที่ความจริงถูกปิดตายด้วยเงา การเล่นตามกติกาของตำรวจตงฉินแบบคุณน่ะ คือการฆ่าตัวตายชัดๆ" กวินก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างสาดกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น เขาไม่ได้ถือปืน แต่นิ้วของเขากำลังเคาะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมืออย่างจังหวะที่น่าสะพรึงกลัว ในวินาทีนั้นเอง เสียงกลไกบางอย่างทำงานขึ้นในห้อง—เสียงหึ่งๆ ของระบบไฟฟ้าที่กำลังลัดวงจร "คุณคิดว่าผมมาที่นี่คนเดียวหรือ?" อรุณถามพลางขยับเท้าไปทางซ้ายอย่างใจเย็น "คดีนี้ไม่ได้จบแค่ตัวคุณ แต่มันโยงไปถึงบุคคลที่สามที่คุณพยายามปกป้องอยู่" "ฉลาดสมกับเป็นอรุณ คนที่ใครๆ ก็ว่าปิดคดีไม่ได้" กวินยิ้มเหยียด "แต่ความฉลาดน่ะ เป็นได้ทั้งดาบและโล่ครับผู้กอง และตอนนี้ ดาบเล่มนั้นกำลังจะแทงทะลุหัวใจคุณเอง" ทันทีที่กวินพูดจบ ไฟในห้องทั้งหมดก็ดับวูบลง อรุณพุ่งตัวเข้าใส่ตำแหน่งที่กวินยืนอยู่ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า ความมืดมิดกลายเป็นพยานเพียงหนึ่งเดียวของการปะทะ เขาเหวี่ยงหมัดขวาออกไป แต่กลับพบเพียงอากาศว่างเปล่า ก่อนที่ความเจ็บปวดจะแล่นปราดเข้าที่ซี่โครงอย่างรุนแรงจนเขาต้องทรุดลง *ปัง!* ไม่ใช่เสียงปืน แต่มันคือเสียงของเหล็กหนักที่ร่วงลงมาจากเพดาน เกือบจะเฉียดศีรษะเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร อรุณกลิ้งตัวหลบ แรงกระแทกทำให้เขารู้สึกถึงรสคาวเลือดในปาก ลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งกำลังประท้วงด้วยความล้า "เสียดายนะครับที่ผมไม่ได้มาเพื่อฆ่าคุณทันที" เสียงกวินแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง "ผมต้องการเห็นคุณดิ้นรน... เหมือนกับที่ครอบครัวคุณเคยดิ้นรนในคืนที่ความจริงถูกลบหายไปตลอดกาล" คำพูดนั้นแทงใจดำอรุณราวกับมีดกรีดลงบนแผลเป็นที่ไม่มีวันหาย เขาพยุงตัวขึ้นพิงชั้นวางเอกสาร มือซ้ายคลำไปที่เข็มขัดเพื่อหาอาวุธ แต่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า ปืนของเขาหายไปตั้งแต่วินาทีที่กวินปรากฏตัว ในตอนนั้นเอง แสงไฟสีแดงกะพริบขึ้นเป็นจังหวะที่ผนังห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังหวีดหวิวแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก กวินยืนอยู่หน้าประตูทางออกที่ล็อกสนิท เขาจ้องมองมายังอรุณด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช "ออกซิเจนในห้องนี้กำลังจะถูกสูบออกทั้งหมดครับผู้กอง ภายในห้านาที... ห้องนี้จะกลายเป็นสุสานส่วนตัวของคุณ" กวินหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง "บททดสอบแรกของการตามหาความจริงที่เจ็บปวดที่สุด คือการเลือกว่าจะตายอย่างผู้แพ้ หรือจะสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อกู้ชื่อเสียงของตัวเองที่มันไม่มีอยู่จริง" อรุณหอบหายใจถี่ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากการสูญเสียเลือดและแรงกระแทก เขาพยายามมองหาทางรอด แต่ละวินาทีที่ผ่านไป อากาศภายในห้องเริ่มเบาบางลงจนเขารู้สึกถึงความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในดวงตา เขามองไปยังชั้นวางเอกสารที่พังถล่มลงมา สิ่งหนึ่งที่สะดุดตาคือแฟ้มคดีที่เขาหยิบขึ้นมาตอนแรก มันมีรอยกระดาษที่ถูกฉีกขาดออกไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นลายเซ็นที่คุ้นตา... ลายเซ็นของ "คนตาย" ที่เป็นผู้สั่งการฆาตกรรมในวันนั้น อรุณขยับตัวด้วยแรงเฮือกสุดท้าย มือของเขาเอื้อมไปคว้าแฟ้มนั้นมาแนบอก ในขณะที่สติเริ่มพร่าเลือน ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยเลือดกำลังจะถูกเปิดเผย แต่มันช่างสายเกินไป เมื่อเสียงกดรหัสล็อกประตูจากด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นก๊าซที่เริ่มพวยพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศ อรุณยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่รู้ว่าอาจเป็นรอยยิ้มสุดท้าย แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาคนปริศนาที่สวมหมวกสีดำก็ปรากฏขึ้นที่หน้าต่างบานเล็กเหนือห้องเก็บเอกสาร เขาคนนั้นมองลงมาที่อรุณด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งฆาตกร แต่ในมือกลับถือเครื่องมือตัดเหล็กเตรียมจะพังเข้ามา เขามาช่วย... หรือมาปิดงานให้เสร็จสิ้นในฐานะเพชฌฆาตคนสุดท้ายกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในบทที่ยี่สิบเอ็ดนี้ไปพร้อมกับผมด้วยใจจริงนะครับ แฟ้มคดีลับ007