รอยร้าวในใจ

“นายกำลังบอกว่า... ข้อมูลที่ฉันถืออยู่ในมือตลอดสามปีที่ผ่านมา มันคือจดหมายเหตุที่ถูกจัดฉากขึ้นมางั้นหรือ กวิน?” ร.ต.อ. อรุณเค้นเสียงถาม มือที่กำแฟ้มเอกสารคดีค้างไว้สั่นเทาเล็กน้อย เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่มเบื้องหน้า ซึ่งนั่งพิงเก้าอี้หนังราคาแพงท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์นับสิบตัวในห้องลับใต้ดินแห่งนี้ กวินถอดแว่นตาออก วางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างใจเย็น เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่หมุนเก้าอี้หันกลับไปมองกลุ่มตัวเลขสีเขียวที่วิ่งพล่านบนหน้าจอราวกับสายน้ำที่ไร้จุดจบ “ความเชื่อมั่นที่สั่นคลอนน่ะ เป็นก้าวแรกของความจริงนะร้อยตำรวจเอก... คุณจำคำพูดนี้ได้ไหมครับ? คุณเองนั่นแหละที่เป็นคนสอนผม” “อย่าเลี่ยงประเด็น” อรุณก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ “ฐานข้อมูลของเหยื่อรายที่สี่... ร่องรอยการฆาตกรรมที่ทิ้งไว้เหมือนกับคดีของครอบครัวผม ไม่มีทางที่มันจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หลักฐานที่คุณแฮกมาได้เมื่อคืนนี้ มันกลับระบุว่าในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ คนร้ายตัวจริงกลับอยู่คนละซีกโลก” “นั่นก็เพราะ ‘คนร้าย’ ที่คุณตามหาอยู่น่ะ ไม่ได้มีแค่คนเดียว” กวินหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความกระหายบางอย่างที่อรุณไม่เคยเห็น “หรือบางที... คนร้ายที่คุณตามหามาตลอด อาจจะเป็นแค่เงาที่ใครบางคนวาดขึ้นมาเพื่อให้คุณเดินไปตามเส้นทางที่เขากำหนดไว้ก็เท่านั้นเอง” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที อรุณรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก ภาพของชายในชุดคลุมดำที่เขาไล่ล่าในความฝันซ้ำๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเริ่มพร่าเลือน เขาเคยยึดถือว่านั่นคือเป้าหมายเดียวที่จะชำระแค้นให้ครอบครัวได้ แต่ตอนนี้... ราวกับพื้นดินที่เขายืนอยู่กำลังแยกออกเป็นเสี่ยงๆ อรุณทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ในอดีต ภาพคราบเลือดบนพื้นพรมสีครีม กลิ่นดอกลิลลี่ที่อบอวลผิดที่ผิดทางในที่เกิดเหตุ ทุกอย่างยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน หากสิ่งที่กวินพูดเป็นความจริง แล้วเขาล่ะ? ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่กำลังเต้นไปตามเพลงของผู้บงการเบื้องหลังงั้นหรือ? “นายกำลังจะบอกว่า... คดีของครอบครัวผมถูกจัดฉากขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากคดีอื่น?” อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า กวินยื่นแก้ววิสกี้ส่งให้อีกฝ่าย อรุณรับมาแต่ไม่ได้ดื่ม เขาจ้องมองของเหลวอำพันที่สะท้อนเงาใบหน้าของเขาเอง เงาที่ดูอ่อนล้าและพ่ายแพ้ “ผมไม่ได้บอกว่ามันถูกจัดฉากขึ้นมาลอยๆ แต่มันเป็นความผิดพลาดที่คุณสร้างขึ้นมาเองต่างหาก อรุณ... คุณมัวแต่จดจ่ออยู่กับความแค้น จนลืมมองไปว่าในวันที่ครอบครัวคุณตาย มีข้อมูลชุดหนึ่งหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ของกรมตำรวจ และข้อมูลนั่น... เกี่ยวข้องกับตัวตนจริงๆ ของคนร้ายที่คุณคิดว่ารู้จักดีที่สุด” มือของอรุณบีบแก้วแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว “นายมีข้อมูลนั้นอยู่ใช่ไหม?” กวินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความอบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม “ผมมีมากกว่าข้อมูล... ผมรู้ว่าใครเป็นคนส่งจดหมายข่มขู่ฉบับแรกให้คุณเมื่อห้าปีก่อน และที่สำคัญกว่านั้น ผมรู้ว่าตอนนี้คนคนนั้นกำลังรอพบคุณอยู่ที่ไหน” อรุณลุกขึ้นยืนทันที ความสับสนในใจถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาใหม่ “ที่ไหน!” กวินลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหลังอรุณ เขากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ชวนขนลุก “ที่ที่ความจริงทั้งหมดเริ่มต้นขึ้น... โรงพยาบาลร้างเขตที่เจ็ด ห้องเก็บเอกสารเก่าที่ถูกปิดตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน” อรุณไม่รอช้า เขาคว้าปืนพกคู่ใจเหน็บเอว เดินมุ่งหน้าไปที่ประตูทันที แต่ก่อนที่เขาจะหมุนลูกบิด กวินก็เอ่ยทักขึ้นมาอีกครั้ง “ระวังตัวด้วยนะครับร้อยตำรวจเอก เพราะสิ่งที่รอคุณอยู่ที่นั่น ไม่ใช่แค่ความจริง... แต่มันคือ ‘เงา’ ของตัวคุณเองในวันที่คุณตัดสินใจปล่อยให้คนร้ายรอดไปได้” อรุณหยุดชะงักที่หน้าประตู หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ เขาหมุนตัวกลับไปจะถามคำถามต่อ แต่ห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยแสงไฟสีเขียวจากหน้าจอตอนนี้กลับมืดสนิท กวินหายไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงเสียงเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เริ่มทำงานอัตโนมัติ หน้าจอหลักฉายภาพกล้องวงจรปิดจากสถานที่ที่เขาจะไป และภาพที่ปรากฏบนจอทำให้เลือดในกายอรุณเย็นเฉียบ ในห้องเก็บเอกสารที่มืดมิด มีชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้กล้อง สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำตัวเดียวกับที่เขาเคยเห็นในคดีฆาตกรรมครอบครัวเมื่อห้าปีก่อน ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมามองกล้องแล้วยิ้ม... ยิ้มที่เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่อรุณเห็นในกระจกเมื่อเช้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่ยี่สิบนี้ด้วยใจจริงนะครับครับ แฟ้มคดีลับ007