กับดักทางจิตวิทยา

“คุณกำลังกลัวอะไรอยู่ครับ ร.ต.อ. อรุณ... กลัวว่าถ้าคุณตัดสินใจทำในสิ่งที่ ‘ถูกต้อง’ ตามสัญชาตญาณ คุณจะกลายเป็นคนเดียวกับที่พยายามไล่ล่าหรือเปล่า?” เสียงของกวินดังผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในหูของอรุณ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ เย็นชา และแฝงด้วยรอยยิ้มที่มองไม่เห็น อรุณยืนนิ่งอยู่หน้าตู้กระจกบานใหญ่ในห้องพยานปิดตาย เลือดสดๆ ที่หยดลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบไม่ใช่ของเขา แต่มันมาจากเหยื่อรายล่าสุดที่ถูกฆ่าตัดหน้าเขาไปเพียงไม่กี่นาที อรุณขยับปืนในมือ สายตาคมกริบกวาดมองคราบเลือดที่เขียนเป็นตัวอักษรปริศนาบนผนัง—มันเป็นรหัสที่เขาเคยใช้ในงานวิจัยจิตวิทยาอาชญากรเมื่อหลายปีก่อน รหัสที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันใช้มันในการแก้แค้นใคร “หลักการที่คุณยึดถือมาตลอดชีวิตน่ะ มันช่วยรักษาใครได้บ้างนอกจากความทิฐิของตัวคุณเอง?” กวินเว้นจังหวะ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ในห้องนั้นมีปุ่มกดอยู่ปุ่มเดียวครับอรุณ... หากคุณกดมัน ระบบทำลายหลักฐานจะทำงานทันที แต่ในขณะเดียวกัน คุณจะสูญเสียโอกาสที่จะได้รู้ว่าใครคือคนฆ่าครอบครัวคุณจริงๆ เพราะข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบไปพร้อมกับรอยนิ้วมือของฆาตกรที่กำลังจะจางหายไป” อรุณเม้มริมฝีปากแน่น กรามของเขาขบกันจนนูนเด่นชัด เขารู้ดีว่านี่คือกับดักทางจิตวิทยาที่ออกแบบมาเพื่อทดสอบความเปราะบางในใจเขาโดยเฉพาะ หากเขาเลือกทำลายหลักฐานเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของวิชาชีพ เขาจะไม่มีวันเข้าถึงตัวฆาตกร แต่หากเขาเลือกรักษาข้อมูลไว้ เขาก็ต้องยอมแลกกับจรรยาบรรณที่เขาเทิดทูนมาตลอด “อย่าลืมนะครับ...” กวินกระซิบผ่านสาย “ความยุติธรรมที่มือเปื้อนเลือด กับความผิดพลาดที่ปล่อยให้คนชั่วลอยนวล... คุณจะเลือกอะไรในค่ำคืนที่ไม่มีใครมองเห็นนี้?” อรุณก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นควบคุม มือที่สวมถุงมือยางสั่นเทาเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้สั่นเพราะความกลัว แต่เขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง 'ปีศาจ' ที่เขาต้องกลายเป็น กับ 'ความว่างเปล่า' ที่เขาแบกรับมาตลอดหลายปี เขามองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาที่เคยมีประกายแห่งความหวังบัดนี้ดูหม่นแสงลงคล้ายกับคนตายที่ยังมีลมหายใจ เขาหลับตาลง ภาพของภรรยาและลูกสาวที่จากไปปรากฏชัดขึ้นในห้วงคำนึง ความรู้สึกโหยหาที่แปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นซัดเข้ามาในใจราวกับคลื่นยักษ์ “คุณกำลังจะข้ามเส้นแล้วอรุณ...” กวินพูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด “ก้าวเดียวเท่านั้นครับ ก้าวเดียวที่คุณจะเลิกเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ แล้วมาเป็นผู้พิพากษาด้วยตัวคุณเอง” อรุณลืมตาขึ้น ในแววตานั้นไม่มีความลังเลเหลืออยู่อีกต่อไป เขาตัดสินใจแล้ว นิ้วชี้ของเขาเคลื่อนที่ไปแตะเหนือแผงปุ่มกด แต่ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสลงบนตัวเลขเพื่อเข้าถึงรหัสลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง ประตูกระจกที่ปิดตายถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นคาวเลือดทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก อรุณหันขวับไปมองทันที แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ฆาตกรที่เขาตามล่ามาตลอดครึ่งปี แต่เป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในคดีวางเพลิงเมื่อสองเดือนก่อน เขายืนถือกระบอกปืนเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของอรุณ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก “ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมอรุณ ว่าอย่าไว้ใจรหัสลับ... เพราะคนที่ให้รหัสคุณมานั่นแหละ คือคนที่จะปิดบัญชีคุณในคืนนี้” กวินที่อยู่ปลายสายเงียบหายไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงคลื่นสัญญาณรบกวนที่ดังแสบแก้วหู ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องจะปรากฏภาพใบหน้าของกวินที่กำลังแสยะยิ้มกว้าง พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ว่า ‘เกมเริ่มแล้ว’ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมรับมือกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนต่อไปนะครับ แฟ้มคดีลับ007