ความลับใต้ดิน

“หยุดก้าวเท้าซะอรุณ ถ้าไม่อยากให้ปอดของนายเต็มไปด้วยละอองฝุ่นปนสารเคมีที่อันตรายกว่ากระสุนปืน” กวินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในอุโมงค์ใต้ดิน อากาศที่นี่เบาบางและอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นสาบของความชื้นแฉะ แสงไฟฉายจากมือถือของร.ต.อ.อรุณวาดผ่านความมืด เผยให้เห็นเศษซากสายไฟระโยงระยางเหมือนเส้นเลือดที่ถูกตัดขาดของอาคารร้างแห่งนี้ อรุณหยุดชะงัก รองเท้าบูทของเขาจมลงในคราบโคลนเหนียวหนืด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่เสียดแทงลงไปถึงขั้วปอด ชายหนุ่มหันไปมองคู่หูผู้มีท่าทีสุขุมเกินไปสำหรับคนธรรมดาที่มาอยู่ในที่แบบนี้ “นายรู้ดีเหลือเกินนะกวิน... ทั้งที่บอกว่านี่คือการ ‘เดาสุ่ม’ ตามข้อมูลที่กู้มาได้” กวินไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ หยิบอุปกรณ์ตรวจจับสัญญาณขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แสงสีเขียววูบไหวสะท้อนบนใบหน้าเรียบเฉยของเขา “ความฉลาดของนายมักจะเป็นดาบสองคมเสมออรุณ นายพยายามวิเคราะห์จิตวิทยาคนร้ายจนลืมไปว่า บางครั้ง... ฆาตกรก็ไม่ได้ใช้ตรรกะ แต่มันใช้ ‘สัญชาตญาณ’ สัตว์ป่าต่างหาก” บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงหยดน้ำจากเพดานอุโมงค์ที่กระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะเหมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่อะไรบางอย่าง อรุณขยับปืนในซองข้างเอวด้วยความเคยชิน สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องโถงใต้ดินที่เต็มไปด้วยภาพร่างบนผนัง มันไม่ใช่ภาพศิลปะ แต่มันคือผังอาคารสถานที่สำคัญในเมือง รวมถึงบันทึกเวลาการเคลื่อนที่ของตำรวจ “มันไม่ได้แค่วางแผน” อรุณพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น “มันกำลังเล่นเกมไล่จับกับพวกเรา โดยมีชีวิตผู้บริสุทธิ์เป็นเดิมพัน” เขาก้าวเข้าไปใกล้ผนังด้านหนึ่งที่มีรอยขีดเขียนด้วยเลือดแห้งกรัง มันเป็นรหัสตัวเลขชุดหนึ่งที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด อรุณขมวดคิ้ว ความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับคดีครอบครัวของเขาเริ่มผุดขึ้นมาเป็นภาพแฟลชแบ็ก แต่ละตัวเลข... มันคือวันที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมครั้งนั้น “กวิน... ดูนี่” อรุณเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาหันกลับไปพบเพียงความว่างเปล่า กวินหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงหึ่งๆ ของอุปกรณ์ตรวจจับสัญญาณที่ยังวางอยู่บนลังไม้เก่าๆ อรุณรีบพุ่งตัวไปคว้ามันขึ้นมา แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ตัวเลขพิกัด แต่มันคือหน้าจอที่ฉายภาพวิดีโอสดจากมุมสูงของห้องที่เขากำลังยืนอยู่ ภาพบนหน้าจอเผยให้เห็นร.ต.อ.อรุณในวินาทีนี้ และด้านหลังของเขา... มีเงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านกำลังเงื้อวัตถุโลหะขึ้นเหนือศีรษะ อรุณทิ้งตัวลงกับพื้นตามสัญชาตญาณ เสียงลมพัดผ่านจุดที่เขาเคยยืนอยู่ไปเพียงเสี้ยววินาที ตามด้วยเสียงกระแทกของโลหะกับพื้นคอนกรีตจนเกิดประกายไฟ เขาตวัดตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก ทว่าใบหน้าที่อยู่ใต้ฮู้ดสีดำนั้นกลับทำให้ลมหายใจของเขาหยุดชะงัก คนตรงหน้าไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นชายที่อรุณเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วในคดีเมื่อสิบปีก่อน “แก...” อรุณเค้นเสียงออกมาจากลำคอ “เป็นไปไม่ได้” ชายผู้นั้นขยับรอยยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ก่อนที่เขาจะกดสวิตช์บางอย่างที่อยู่ในมือ เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดใหญ่เริ่มหมุนวนสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นใต้ดิน อรุณสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากใต้ฝ่าเท้า พื้นที่เขายืนอยู่กำลังแยกออกเป็นช่องกว้าง ในวินาทีที่ร่างของเขากำลังจะร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง กวินก็ก้าวออกมาจากเงามืดอีกด้านหนึ่ง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สดเหตุการณ์ทั้งหมดลงในฐานข้อมูลลับของสถานีตำรวจ พร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ขอบคุณที่ร่วมแสดงในฉากจบของคดีนี้ครับ อรุณ” กวินกล่าวพลางหันปลายกระบอกปืนมาทางเขา “เพราะความจริงที่นายเพิ่งเห็นน่ะ... มันมีค่าเกินกว่าจะให้ใครรอดกลับไปบอกใครได้” รอดมาถึงจุดนี้ได้ถือว่าเยี่ยมมากครับนักอ่านทุกท่าน แต่ปริศนาที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในความมืดนี้เอง แฟ้มคดีลับ007