การวิเคราะห์โปรไฟล์

"นายกำลังจะบอกว่า... ฆาตกรคนนี้ไม่ได้มีเป้าหมายที่ตัวเหยื่อ แต่มันกำลังแสดงละครเพื่อสื่อสารกับ 'คนในกระจก' ของมันเองอย่างนั้นหรือครับ?" กวินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันกังวานไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาโน้มตัวมาข้างหน้า แววตาของเขาหลังกรอบแว่นจางๆ ดูเหมือนจะสนุกสนานกับสมมติฐานที่เพิ่งได้ยินมากกว่าจะหวาดกลัว ร.ต.อ. อรุณ ไม่ตอบในทันที เขายืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ที่มีรูปถ่ายที่เกิดเหตุและร่องรอยการฆาตกรรมแปะเรียงรายเป็นใยแมงมุม นิ้วชี้เรียวยาวของเขาลากผ่านเส้นด้ายสีแดงที่เชื่อมโยงจุดเชื่อมต่อสำคัญเข้าด้วยกัน ลมหายใจของเขาแผ่วเบาและเป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่การสืบสวนแบบตำรวจทั่วไป แต่มันคือการผ่าตัดเอาความคิดของฆาตกรออกมาวางบนโต๊ะเพื่อวินิจฉัย "ดูสิครับกวิน" อรุณชี้ไปที่รูปถ่ายศพรายที่สาม "รอยแผลที่ลำคอไม่ได้ถูกเฉือนด้วยความโกรธแค้น แต่มันถูกกรีดอย่างประณีตเหมือนการวาดลายเส้นบนผืนผ้าใบ ทุกรอยแผลที่เกิดขึ้น... มันคือคำถาม" "คำถามงั้นหรือ?" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ "คำถามที่เหยื่อไม่มีโอกาสได้ตอบน่ะเหรอครับ" "นั่นแหละครับคือประเด็น" อรุณหมุนตัวกลับมาสบตาอีกฝ่าย "มันไม่ได้ต้องการคำตอบจากเหยื่อ แต่มันต้องการคำตอบจากคนที่มองดูจากมุมมืด... และผมเกรงว่า คนคนนั้นอาจจะเป็นผมเอง" อรุณหยิบปากกาเคมีขึ้นมา แล้วเริ่มเขียนรหัสตัวเลขและชื่อลงบนไวท์บอร์ดอย่างรวดเร็ว จิตใจของเขาแล่นไปไกลกว่าหลักฐานทางกายภาพ เขาจำลองสภาวะทางจิตของฆาตกรโดยใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมานับสิบปี ในหัวของเขาเหมือนมีฟันเฟืองที่กำลังหมุนขบกันอย่างรุนแรง ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่สูญเสียไปพยายามแทรกตัวเข้ามาเป็นระยะ แต่นักสืบหนุ่มสะบัดหน้าไล่ความรู้สึกนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว "ความผิดปกติ... มันอยู่ที่จังหวะการลงมือครับ" อรุณพึมพำกับตัวเองขณะขีดฆ่าตารางเวลาออก "ฆาตกรคนนี้มีระเบียบวินัยสูงมาก ราวกับเป็นเครื่องจักร แต่มันกลับยอมทิ้งรอยนิ้วมือปลอมไว้ในที่เกิดเหตุที่สี่... ทำไมกันล่ะ? ถ้ามันฉลาดพอจะพรางร่องรอยได้ทุกครั้ง ทำไมครั้งนี้ถึงเลือกที่จะให้เราเจออะไรบางอย่างที่ผิดธรรมชาติ?" "บางที... มันอาจจะแค่อยากให้นายสนุกขึ้นหน่อยก็ได้นะครับ" กวินลุกขึ้นเดินวนรอบโต๊ะทำงาน ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายเกินไปสำหรับสถานการณ์ที่กดดันเช่นนี้ "เหมือนกับการเล่นหมากรุก ถ้าฝ่ายตรงข้ามเดินแต่ตาที่คาดเดาได้ง่าย เกมมันก็จะจบไวเกินไป" อรุณหรี่ตาลง เขาสังเกตเห็นบางอย่างผ่านสะท้อนของหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กวินเพิ่งเปิดทิ้งไว้ เป็นข้อมูลในฐานข้อมูลลับที่กวินอ้างว่า 'เข้าถึงยาก' แต่มันกลับแสดงผลหน้าจอค้างไว้ในจุดที่ดูเหมือนจะเป็นพิกัดของคดีฆาตกรรมครั้งที่หนึ่ง... ซึ่งมันมีข้อมูลที่ตำรวจระดับสูงเท่านั้นที่ควรจะรู้ "กวิน" อรุณเรียกเสียงเรียบ "นายช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่า ทำไมข้อมูลในส่วนนี้ถึงมีตราประทับของกองพิสูจน์หลักฐาน ทั้งที่ไฟล์นี้ควรจะเป็นข้อมูลดิบจากเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของนาย?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที กวินหยุดเดิน เขามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ที่ไม่อาจคาดเดาความรู้สึกได้ "สายตาของนายนี่เฉียบคมไม่เปลี่ยนเลยนะครับอรุณ สมกับที่เคยเป็นโปรไฟล์เลอร์มือหนึ่ง" กวินก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ "แต่บางที การรู้ความจริงมากเกินไปในห้องสืบสวนที่ปิดล็อกแบบนี้ อาจจะไม่ใช่เรื่องที่ปลอดภัยเท่าไหร่นัก" ขณะที่อรุณกำลังจะคว้าแขนของอีกฝ่ายเพื่อคาดคั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกันสามครั้งรวด มันเป็นข้อความจาก 'หมายเลขไม่ปรากฏที่มา' ที่ส่งรูปภาพมาให้เขาเพียงรูปเดียว มันคือรูปถ่ายที่ถ่ายจากมุมมองที่เขากำลังยืนอยู่ภายในห้องนี้... ในวินาทีนี้เอง อรุณรีบหมุนตัวกลับไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนบรรยากาศในห้อง เขามองไม่เห็นใครยืนอยู่ภายนอก แต่มือของเขาเริ่มเย็นเฉียบเมื่อพบข้อความใต้รูปที่เพิ่งส่งเข้ามา: *'อย่ามัวแต่วิเคราะห์ฆาตกรในกระดาษเลยร้อยตำรวจเอก... เพราะตอนนี้ เงาที่นายตามหา กำลังยืนดูนายวิเคราะห์คดีอยู่ข้างหลังนี่ไง'* เสียงล็อกประตูห้องทำงานดัง 'คลิก' ขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ มันกลับดังก้องเหมือนเสียงปืนที่เหนี่ยวไก อรุณควักปืนพกประจำกายออกมาในเสี้ยววินาที แต่ทว่าเมื่อเขากลับหลังหันไปเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าภายในห้องที่ควรจะมีเพียงเขากับกวิน กลับพบว่ากวินได้หายตัวไปจากตรงนั้นแล้ว ทิ้งไว้เพียงแค่รอยเลือดจางๆ บนโต๊ะทำงานที่เป็นรูปตัวเลข '007' ซึ่งเป็นนามแฝงที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผมนะครับ แฟ้มคดีลับ007