เงื่อนตาย

“ฆ่าผมสิ... ถ้าการเห็นอนาคตที่บิดเบี้ยวของตัวเองมันทำให้คุณทรมานนัก” เสียงของชายชุดดำคนนั้นแหบพร่า ทว่ากังวานราวกับเสียงสะท้อนจากก้นบึ้งของบ่อน้ำลึก ผมยืนนิ่ง ร่างกายเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอกเมื่อจ้องมองใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากหางตาซ้ายลงมาถึงมุมปาก... ใบหน้าของผม แต่มันเป็นเวอร์ชันที่ผ่านความเจ็บปวดมามากกว่าสิบปี กวินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจของเขาขาดห้วง มือที่เคยรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่วสั่นเทาอยู่ข้างลำตัว เขาหันมามองผมด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “อรุณ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” ผมไม่ได้ตอบเขา สายตาของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของชายคนนั้น “แกเป็นใคร” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติกลับมาในฐานะตำรวจ แต่สัญชาตญาณส่วนลึกกลับร่ำร้องว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือการแต่งหน้าเอฟเฟกต์ราคาถูก ชายคนนั้นแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูเวทนาและเหยียดหยามในคราวเดียวกัน “ถามคำถามที่ควรรู้สิ ร.ต.อ.อรุณ คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อไขปริศนาเหรอ? ดูนาฬิกาของคุณสิ...” เขาก้มลงมองข้อมือของผม แล้วชี้ไปที่หน้าปัดดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลัง เลขวินาทีวิ่งสวนทางกับความเป็นจริง มันไม่ได้ลดลง แต่มันกำลังกระโดดไปข้างหน้าทีละสิบวินาทีอย่างบ้าคลั่ง “เข็มนาฬิกาของคุณกำลังบอกเวลาตายของคนที่คุณรักที่สุดในตอนนี้” เขาพูดจบก็หมุนตัวเดินหายไปในความมืดมิดของตรอกหลังโกดังร้างอย่างรวดเร็ว ผมพุ่งตัวจะตามไป แต่กวินกลับคว้าต้นแขนผมไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “อย่าตามไป!” กวินตะคอก “คุณไม่เห็นเหรอว่านั่นมันกับดัก! ดูที่เท้าคุณสิ!” ผมก้มมองตามคำสั่ง พื้นคอนกรีตใต้เท้าของผมไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยแยกของแผ่นปูน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ผมรีบเตะแผ่นปูนออกด้วยความเร็วสูง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ผมต้องเบือนหน้าหนีและทรุดลงกับพื้นทันที ศพรายที่สอง... ร่างที่ไร้วิญญาณถูกยัดลงไปในช่องแคบๆ ใต้พื้นดิน ผิวหนังซีดเผือดจนเกือบโปร่งแสง ที่คอมีรอยรัดเป็นวงกว้างคล้ายเงื่อนตายที่ผูกไว้อย่างประณีตบรรจง ผมจำคนคนนี้ได้ดี เขาคือ 'หมวดวิชัย' เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน “วิชัย...” ผมพึมพำ มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มของพี่ชายคนสนิท ตอนนี้มันกลับกลายเป็นรูปปั้นที่ไร้ความรู้สึก สิ่งที่ทำให้ผมช็อกยิ่งกว่าคือ 'วัตถุ' ที่อยู่ในมือของศพ มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายครอบครัวของผมในวันที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมครั้งนั้น รูปที่ผมคิดว่ามันถูกเผาไปพร้อมกับบ้านเมื่อสิบปีก่อน กวินทรุดลงข้างๆ ผม เขาหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดูแล้วหน้าถอดสี “อรุณ... ด้านหลังรูปนี้มีรหัส” ผมพลิกรูปถ่ายด้วยมือที่เปื้อนเลือด ปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มเขียนทับลงบนกระดาษอัดรูปที่ชื้นแฉะ มันไม่ใช่รหัสผ่านคอมพิวเตอร์ แต่มันคือพิกัดละติจูดและลองจิจูด พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วเย็นยะเยือกไปถึงไขสันหลัง *‘มึงฆ่าพวกเขาด้วยความเงียบ อดีตจะตามมาฆ่ามึงด้วยเงื่อนตาย’* “ใครเป็นคนส่งคุณมาที่นี่” ผมหันไปถามกวิน เสียงของผมเย็นชาและเต็มไปด้วยความระแวง “ตอบมาเดี๋ยวนี้กวิน! ทำไมคุณถึงรู้พิกัดนี้ก่อนผม? ทำไมคุณถึงเป็นคนพาผมมาที่โกดังร้างนี่!” กวินนิ่งเงียบ แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของเขาสะท้อนในดวงตาที่วูบไหว เขาลังเลอยู่นานก่อนจะเปิดหน้าจอข้อมูลที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด “ผมไม่ได้ตั้งใจจะพาคุณมาที่นี่เพื่อดูศพ” กวินกระซิบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ผมถูกแฮก... ระบบของผมถูกควบคุมโดยบุคคลที่ใช้รหัสเดียวกับที่คุณเคยตั้งให้ภรรยาของคุณ... รหัสที่ไม่มีใครบนโลกใบนี้รู้ นอกจากคุณ... และคนที่ฆ่าเธอ” หัวใจผมกระตุกวูบ ทุกอย่างรอบตัวเหมือนกำลังหมุนคว้าง อดีตที่ผมพยายามฝังกลบกำลังขุดตัวเองขึ้นมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากมุมมืดของโกดัง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะที่คุ้นเคย มันคือจังหวะการเดินของคนที่มั่นใจว่าตนเองเป็นผู้ล่า... และเหยื่อรายต่อไปไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพวกเราสองคนในวินาทีนี้ แสงไฟฉายจากปลายกระบอกปืนสาดเข้ามาปะทะใบหน้าเรา กวินถอยหลังชนกำแพง เสียงเหนี่ยวไกปืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่ทว่า... มันไม่ใช่เสียงปืนที่พุ่งเป้าไปที่ผม แต่มันเป็นเสียงที่ดังมาจากกระเป๋าเสื้อของผมเอง! ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋าอย่างสัญชาตญาณ สิ่งที่ผมพบไม่ใช่โทรศัพท์มือถือที่ผมเพิ่งวางลง แต่มันคือเครื่องดักฟังรุ่นเก่าที่ผมเคยใช้เมื่อสิบปีที่แล้ว และตอนนี้... มันกำลังส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแหลมจนแก้วหูแทบแตก “อรุณ! หลบไป!” กวินผลักผมออกไปสุดแรงเกิด ทันใดนั้น ร่างของคนคนหนึ่งก็พุ่งทะลุจากเพดานโกดังลงมาตรงกลางระหว่างเรา มันไม่ใช่ชายชุดดำคนเดิม แต่เป็นใครบางคนที่ผมรู้จักดีที่สุดในฐานะพยานเพียงคนเดียวที่เหลือรอดจากคดีฆาตกรรมครอบครัวผม... และเธอกำลังถือมีดเปื้อนเลือดในมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมนะครับ แฟ้มคดีลับ007