หมากเกมที่หนึ่ง

กลิ่นอายความชื้นของดินและสนิมเหล็กโชยแตะจมูกทันทีที่นิ้วของผมสัมผัสกับผิวโลหะเย็นเยียบในกระเป๋าเสื้อคลุม นาฬิกาพกสีทองเรือนนี้... ผมจำรอยบากเล็กๆ ตรงขอบฝาหลังที่เกิดจากความผิดพลาดในวัยเด็กของผมได้แม่นยำ มันควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ผืนดินหกฟุตในสุสานฝั่งตะวันตก ไม่ใช่มาอยู่ในกระเป๋าของผมในคืนที่ฝนทำท่าจะตกเช่นนี้ “คุณดูเหมือนคนที่เพิ่งเห็นผีนะ อรุณ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงพิพิธภัณฑ์ กวินยืนพิงเสาหินอ่อน มือข้างหนึ่งหมุนเหรียญในนิ้วอย่างใจเย็น แสงไฟสลัวจากเพดานสะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูครึ่งสว่างครึ่งมืดราวกับรูปปั้นที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ผมดึงมือออกจากกระเป๋าช้าๆ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วจนแทบจะทะลุหน้าอก “นายทำได้ยังไง กวิน? ของสิ่งนี้... มันไม่มีทางออกมาจากหลุมนั้นได้ เว้นเสียแต่ว่านายจะเป็นคนขุดมันขึ้นมาเอง” กวินหัวเราะเบาๆ เสียงของเขามันมีความรื่นรมย์ที่น่าขนลุก “บางครั้งการที่เราเชื่อว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งจบสิ้นไปแล้ว มันก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความเข้าใจผิดที่สวยงามที่สุดเท่านั้น คุณเป็นนักจิตวิทยา คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครว่า ‘ความจริง’ ไม่ใช่สิ่งที่คงที่ แต่มันคือสิ่งที่เราเลือกจะจดจำ” เขาก้าวออกมาจากมุมมืด ฝีเท้าเงียบกริบดุจเงา ผมกระชับปืนในมือข้างที่เหลือไว้แน่น “ถ้านี่คือหมากเกมแรกของนาย นายเลือกกระดานได้แย่มาก เราอยู่ในสถานที่ที่เก็บรวบรวมหลักฐานของความตายมานับศตวรรษ” “และนั่นคือเหตุผลที่เรามาอยู่ที่นี่” กวินหยุดเดินห่างจากผมเพียงไม่กี่ก้าว “ฆาตกรไม่ได้ต้องการเพียงแค่ชีวิต แต่มันต้องการ ‘ความหมาย’ ในคืนนี้... คุณจะได้เห็นว่าทำไมนาฬิกาเรือนนั้นถึงสำคัญกว่าความทรงจำเกี่ยวกับพ่อของคุณ” เขากดปุ่มบนรีโมทในมือ ทันใดนั้น จอภาพขนาดใหญ่บนผนังพิพิธภัณฑ์ที่เคยดับสนิทก็สว่างวาบขึ้น มันไม่ใช่ภาพจากกล้องวงจรปิด แต่เป็นภาพสดจากห้องเก็บหลักฐานของสถานีตำรวจที่เราเพิ่งจากมา—สถานีที่ควรจะมีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุด แต่ตอนนี้ กลับเห็นร่างของชายในชุดดำคนหนึ่งกำลังเดินผ่านชั้นวางแฟ้มราวกับเจ้าของบ้าน “นั่นมัน...” ผมอุทาน สายตาจับจ้องไปที่ชายคนนั้น มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่ใครจะเจาะระบบนั่นได้ง่ายดายขนาดนั้น “เขากำลังหา ‘ชิ้นส่วน’ ที่หายไป” กวินพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังวิจารณ์งานศิลปะ “และคุณคือคนเดียวที่ถือกุญแจดอกสุดท้ายไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมใบนั้น อรุณ... เกมนี้ไม่ได้มีไว้ให้คุณไขคดี แต่มันมีไว้เพื่อให้คุณเลือกว่า จะรักษาสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรม หรือจะรักษา ‘ตัวตน’ ของคุณที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย” ผมขมวดคิ้ว ความคิดในหัวตีรวนไปหมด นาฬิกาพกเรือนนี้เกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมครอบครัวของผมอย่างนั้นหรือ? หรือนี่เป็นเพียงเหยื่อล่อที่กวินใช้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากแผนการใหญ่ที่เขากำลังวางไว้? “ฉันไม่เล่นเกมของนาย” ผมพูดเสียงแข็ง เดินตรงไปหากวิน “บอกมาว่าใครอยู่ในนั้น และนายเกี่ยวข้องอะไรกับเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน” กวินไม่ได้ถอยหนี เขากลับเหยียดยิ้มกว้าง “คุณถามคำถามที่รู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร อรุณ... ลองเปิดนาฬิกานั่นสิ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมคนในจอคนนั้น ถึงต้องฆ่าทุกคนที่ขวางทางเขา รวมถึงคนที่คุณเคยเรียกว่าเป็น ‘คู่หู’ ด้วย” นิ้วของผมสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ แงะฝาหลังของนาฬิกาพกสีทองออก แผ่นโลหะเล็กๆ ด้านในสลักรหัสตัวเลขชุดหนึ่งที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันคือรหัสที่ผมเคยใช้ไขตู้เซฟลับของพ่อในวันที่บ้านถูกเผา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมหยุดเต้น ภายใต้รหัสเหล่านั้น มีรูปถ่ายใบเล็กๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งถูกเก็บไว้ข้างใน... เธอคือคนที่ผมเชื่อว่าตายไปแล้วในเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสิบปีก่อน และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาในรูปถ่ายใบนั้น กำลังมองมาที่ผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง เหมือนกับว่าเธอไม่ได้ตาย แต่ถูกใครบางคน ‘เก็บกัก’ เอาไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากทางเข้าโถงพิพิธภัณฑ์ ผมหันขวับไปมอง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดกันฝนสีดำสนิทเดินฝ่าแสงไฟเข้ามาพร้อมกับเสียงโลหะกระทบพื้น—มันคือเสียงมีดผ่าตัดที่ลากไปกับผนังหินเป็นแนวยาว กวินกระซิบข้างหูผม เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้น “ระวังให้ดีนะอรุณ... แขกผู้มีเกียรติที่นายตามหามาทั้งชีวิต ได้มาปรากฏตัวต่อหน้าแล้ว และครั้งนี้ เขาไม่ได้มาเพื่อถามไถ่ แต่มันมาเพื่อปิดคดีที่ยังไม่จบลง” รอยยิ้มของกวินหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อชายชุดดำหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรา ทั้งคู่สบตากันราวกับมีรหัสลับที่เข้าใจกันเพียงลำพัง ก่อนที่ชายชุดดำจะยกมือขึ้น ชี้มาที่นาฬิกาในมือของผม แล้วปลดหน้ากากออกช้าๆ จนเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ผมแทบทรุดลงกับพื้น... มันคือใบหน้าของผมเอง ที่แก่กว่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นราวกับกระจกเงาที่บิดเบี้ยว! ขอบคุณที่ร่วมติดตามและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับผมครับ - แฟ้มคดีลับ007