ความจริงที่ถูกปิดบัง

“คุณกำลังจะบอกว่า เส้นทางการเงินของฆาตกรที่พวกเราไล่ล่ามาตลอดสามเดือน... มันไปสิ้นสุดที่บัญชีส่วนตัวของรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงยุติธรรมอย่างนั้นหรือครับกวิน?” ร.ต.อ. อรุณ ถามย้ำ เสียงของเขาเรียบสนิท ทว่าในดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับมีประกายไฟแห่งความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ด้วยวินัยของตำรวจมืออาชีพ เขาจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่กวินเป็นคนสร้างขึ้นมากลางห้องทำงานมืดสลัว แสงสีฟ้าอ่อนจากโค้ดตัวเลขที่รันไปมาสะท้อนบนใบหน้าของเขาราวกับเกล็ดปลา กวินไม่ได้ตอบในทันที เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังสั่งทำพิเศษ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ดวงตาที่ฉลาดเป็นกรดของเขาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังคำนวณความเสี่ยง “ไม่เพียงแค่นั้นครับผู้กอง... ถ้าคุณดูย้อนหลังไปอีกสามชั้น คุณจะพบว่าคำสั่งโอนเงินนี้ไม่ได้มาจากตัวรัฐมนตรีโดยตรง แต่มาจากบริษัทบังหน้าที่มีชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่คือ ‘มูลนิธิแสงสว่างแห่งอนาคต’” อรุณขมวดคิ้ว มูลนิธิที่มักจะปรากฏชื่อในงานการกุศลและเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของกรมตำรวจ เขาเดินเข้าไปใกล้หน้าจอมากขึ้น พลางใช้นิ้วชี้ลากผ่านชุดตัวเลขที่ดูซับซ้อน “มูลนิธินี้เหรอ... ที่เป็นผู้บริจาคเครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ให้หน่วยสืบสวนเราเมื่อต้นปี” “แม่นยำครับ” กวินแสยะยิ้มที่อ่านไม่ออก “ผมถึงบอกไงครับว่าเราไม่ได้กำลังเล่นเกมไล่จับฆาตกรโรคจิตธรรมดา แต่มันคือเกมกระดานที่หมากทุกตัวถูกจัดวางโดยคนที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ถ้าเราสาวไปถึงตัวคนบงการจริงๆ ไม่ใช่แค่คดีนี้ที่จะพัง... แต่อาจจะเป็นตัวเราเองที่ต้องดับสูญ” อากาศในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้นทันตา อรุณนิ่งเงียบไปนาน ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ภารกิจที่เขาอุทิศชีวิตเพื่อไขความกระจ่าง เพื่อล้างมลทินให้ครอบครัวที่ถูกพรากไป กลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการสกปรกที่ผู้มีอำนาจใช้เป็นข้ออ้างในการกำจัดเสี้ยนหนาม “คุณแน่ใจนะครับกวิน ว่าหลักฐานนี้ไม่สามารถปลอมแปลงหรือมีคนปั่นหัวคุณ” อรุณหันไปถามด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสัยกึ่งคาดหวัง กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “อาชีพผมคือการสร้างความจริงที่ซ่อนอยู่หลังโลกไซเบอร์ครับผู้กอง ความลับบนโลกนี้น่ะ ถ้ามันถูกฝังไว้ลึกพอ มันก็มักจะมีรอยร้าวให้เห็นเสมอ และรอยร้าวนี้... ผมเป็นคนขุดมันขึ้นมาด้วยตัวเอง” อรุณถอนหายใจยาว เขากดปิดหน้าจอโค้ดเหล่านั้นทิ้งไป เหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมทั้งสองไว้ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงไฟจากเมืองหลวงที่ดูเหมือนจะสวยงามและสงบสุข แต่ภายใต้เปลือกนอกนั้นกลับเน่าเฟะไปด้วยคราบเลือดและอำนาจมืด “ผมเคยคิดว่าความยุติธรรมคือตาชั่งที่เท่าเทียม” อรุณรำพึงออกมาแผ่วเบา “แต่วันนี้ผมเพิ่งรู้ว่า... ในมือของพวกมัน ตาชั่งนี้ถูกถ่วงน้ำหนักด้วยศพคนบริสุทธิ์นับไม่ถ้วน” กวินลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังอรุณ ร่างที่สูงโปร่งของเขาเงียบเชียบดั่งเงา “ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอย่างไรต่อครับ? จะหยุด หรือจะเดินหน้าต่อจนกว่าเลือดจะล้างด้วยเลือด?” อรุณกำหมัดแน่น เล็บของเขาจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด “เราจะขุดรากถอนโคนมัน ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี... แต่ก่อนอื่น ผมต้องรู้ว่าทำไมต้องเป็นผม ทำไมฆาตกรรายนี้ถึงเลือกที่จะทิ้งร่องรอยไว้ให้ผมเห็นตั้งแต่แรก” ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตส่วนตัวของอรุณก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงแจ้งเตือนเฉพาะกิจที่เขากำหนดไว้สำหรับเคสคดีเก่าที่เขาไม่เคยปิดได้ ร่างกายของอรุณแข็งทื่อทันทีเมื่อเห็นรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาผ่านอีเมลนิรนาม มันเป็นรูปถ่ายของเขากับครอบครัวในวันที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน แต่ในรูปนั้นกลับมีคนยืนอยู่ข้างหลังเงาของเขา... เป็นชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดี และชายคนนั้นก็เพิ่งเสียชีวิตไปในเหตุการณ์ที่ทางการอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุเมื่อวานนี้ บนหน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียว: *"ยินดีด้วยที่พบความจริง แต่คนตายพูดไม่ได้ และคนที่กำลังจะตาย... ก็คือคุณ"* เสียงประตูด้านหลังห้องของอรุณค่อยๆ เปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ อรุณหันกลับไปช้าๆ กวินยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง ดวงตาของเขากำลังจับจ้องไปที่ชายในชุดสูทสีดำที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งมายังพวกเขาอย่างแม่นยำ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในบทที่ยี่สิบสามนี้ไปพร้อมกับผมด้วยใจจริงนะครับ แฟ้มคดีลับ007