แผนที่เงา

"ถ้าคุณกล้าแตะไฟล์นั้นอีกครั้ง ผมจะถือว่าคุณคือเป้าหมายลำดับถัดไป ไม่ใช่พันธมิตร" ร.ต.อ. อรุณ กดปลายกระบอกปืนพกกระบอกเล็กจ่อเข้าที่ขมับของกวิน ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัวในห้องมืดทึบ กลิ่นโอโซนจากแผงวงจรและความร้อนของเซิร์ฟเวอร์อบอวลจนน่าอึดอัด กวินไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับจังหวะหัวใจของคนที่ไม่เคยรู้จักความกลัว "ใจเย็นครับผู้กอง... ความกลัวมักทำให้คนเรามองเห็นเงาที่ไม่ได้มีอยู่จริงเสมอ" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังบรรทัดรหัสลับที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอ "คุณอยากปิดคดีฆาตกรรมครอบครัวคุณไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงพยายามปิดกั้นข้อมูลที่กำลังจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดตรงหน้าล่ะครับ" อรุณขบกรามแน่น สัมผัสเย็นเยียบของเหล็กที่จ่อขมับกวินสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สั่งสมมานานหลายปีเขารู้ดีว่ากวินคืออัจฉริยะที่ไว้ใจไม่ได้ และทุกวินาทีที่รหัสผ่านถูกถอดรหัส ข้อมูลที่อยู่หลังประตูบานนั้นอาจเป็นหลักฐานหรืออาจเป็นกับดักมรณะที่พร้อมจะลากทั้งคู่ลงเหวไปพร้อมกัน "บอกชื่อคนบงการมา" อรุณเค้นเสียงลอดไรฟัน "ไม่ต้องรอให้ระบบเจาะเข้าถึงไฟล์หลัก บอกชื่อคนที่คุณรับคำสั่งมา เดี๋ยวนี้!" กวินหยุดมือทันที แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา ทำให้เขาราวกับรูปปั้นที่ไร้ความรู้สึก เขากด Enter ครั้งสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าประตูข้อมูลลับถูกทลายลงแล้ว กวินหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับอรุณ สายตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการถูกบังคับ มีเพียงแววตาสมเพชเล็กน้อยที่ส่งตรงถึงตัวแทนกฎหมายผู้กำลังหลงทาง "ผู้กอง... ในโลกของความจริง ไม่มีใครเป็นผู้บงการที่แท้จริงหรอกครับ ทุกคนต่างเป็นเบี้ยที่คิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่" กวินขยับตัวออกห่างจากปืนอย่างช้าๆ "ลองดูบนหน้าจอของคุณสิ รายชื่อที่คุณตามหา... ทั้งหมดมันอยู่ในมือคุณแล้ว" อรุณลดปืนลงช้าๆ หันไปมองที่หน้าจอหลัก รายชื่อจำนวนหนึ่งร้อยยี่สิบสี่รายชื่อปรากฏขึ้นเป็นตารางข้อมูล แต่ละชื่อคือบุคคลระดับสูงในกรมตำรวจ นักการเมืองท้องถิ่น และนักธุรกิจที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบเมื่อเลื่อนสายตาไปถึงลำดับที่สี่สิบสอง มันไม่ใช่รายชื่อฆาตกร... แต่มันคือรายชื่อ 'เป้าหมาย' ที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยสัญลักษณ์กากบาทสีแดงเลือด "ทำไมชื่อของผม... ถึงอยู่ในบัญชีที่ถูกทำเครื่องหมายว่า 'กำจัดแล้ว'?" อรุณถามด้วยเสียงที่แหบพร่า ความจริงที่เห็นตรงหน้าสั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เขามีมาตลอดชีวิต หากเขาตายไปแล้วในบันทึกของคนพวกนี้ แล้วใครกันที่เขากำลังตามล่าอยู่ทุกวันนี้? กวินลุกขึ้นยืนพลางจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เรียบกริบ เขายื่นแท็บเล็ตเครื่องเล็กให้อรุณ บนนั้นแสดงภาพถ่ายสดจากกล้องวงจรปิดในห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่... แต่ทว่าในภาพนั้น กลับมีเพียงอรุณที่ยืนถือปืนคุยกับความว่างเปล่า กวินไม่มีตัวตนอยู่ในภาพนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว "เพราะคุณไม่ใช่ผู้ไล่ล่าครับผู้กอง... คุณคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในแฟ้มคดีนี้ต่างหาก" กวินถอยหลังไปจนแทบจะกลืนหายไปกับเงามืดของมุมห้อง เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก หนักแน่น มั่นคง และคุ้นเคยอย่างประหลาด อรุณหันกลับไปที่ประตูด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง เมื่อเงาที่ทอดผ่านเข้ามาในห้องนั้น... เป็นเงานายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่เขาเคารพรักเสมือนพ่อมาตลอดชีวิต ประตูถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ท่านรองฯ' ผู้ซึ่งควรจะเกษียณอายุราชการไปแล้วเมื่อสามปีก่อน "ขอบคุณที่เก็บกวาดงานให้เรียบร้อยนะกวิน" ท่านรองฯ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนที่เคยใช้สอนงานเขาในอดีต ก่อนจะเล็งกระบอกปืนมาที่อกของอรุณโดยไม่ลังเล "กวิน... จัดการลบข้อมูลทั้งหมดที่เหลือซะ แล้วบอกร้อยตำรวจเอกอรุณเสียที ว่าเขาตายตั้งแต่วันที่เขาเริ่มตั้งคำถามถึงแฟ้มคดีนี้แล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในบทที่ยี่สิบสี่นี้ไปพร้อมกับผมด้วยใจจริงนะครับ แฟ้มคดีลับ007