ความซื่อสัตย์ที่สั่นคลอน

“ถ้ามึงจะจ้องหน้ากูเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนั้น ทำไมไม่ลองควักปืนออกมายิงกูให้มันจบๆ ไปเลยล่ะ ร.ต.อ. อรุณ?” เสียงของหมวดพิทักษ์ทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ เขากระแทกแฟ้มคดีลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ในห้องสอบสวนที่อับชื้นและไร้หน้าต่างนี้ อากาศดูเหมือนจะเบาบางลงทุกขณะ ร.ต.อ. อรุณนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ สายตาคมกริบคู่เดิมที่เคยใช้มองทะลุจิตใจฆาตกรมานับไม่ถ้วน บัดนี้กำลังจับจ้องไปยังเพื่อนร่วมงานที่เขาร่วมเป็นร่วมตายมานานกว่าห้าปี อรุณไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในคืนเกิดเหตุ ร่องรอยเงาของใครบางคนกำลังลบฐานข้อมูลสำคัญในเซิร์ฟเวอร์หลักของกรมตำรวจ ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยจะถูกทำลายไปโดยสิ้นเชิง “ผมไม่ได้จ้องจะกินเลือดคุณ พิทักษ์” อรุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความนิ่งงันที่น่าขนลุก “แต่จังหวะที่เซิร์ฟเวอร์ถูกเข้าถึง... เป็นเวลาเดียวกันกับที่คีย์การ์ดของคุณถูกใช้ล็อกอินเข้าสู่ระบบในห้องควบคุมกลาง ทั้งที่คุณอ้างว่ากำลังตรวจตราดาดฟ้าอาคาร” พิทักษ์หัวเราะร่วน แต่นัยน์ตาของเขาไร้ซึ่งแววขบขัน “มึงกำลังจะบอกว่ากูเป็นหนอน? กูกับมึงรอดตายจากเหตุการณ์ที่ตึกร้างนั่นมาด้วยกันนะเว้ย! มึงลืมไปแล้วหรือไงว่าใครที่ลากคอมึงออกมาจากซากปรักหักพังนั่น!” “ความซื่อสัตย์ไม่ใช่สิ่งที่วัดกันได้ด้วยประวัติศาสตร์เก่าๆ ครับ” อรุณลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะไปหาพิทักษ์ที่ยืนตัวเกร็งอยู่ตรงข้าม “มันวัดกันที่ความล้มเหลวในปัจจุบัน ผมไม่อยากเห็นคุณเป็นคนทรยศ แต่หลักฐานดิจิทัลที่กวินส่งมาให้ มันชี้ชัดไปที่การเข้าถึงผ่านรหัสผ่านส่วนตัวของคุณเพียงคนเดียว” ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ กวินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางกะล่อนตามสไตล์เจ้าตัว เขาถือแท็บเล็ตในมือแน่นราวกับเป็นอาวุธ ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นจ้องมองพิทักษ์ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ไม่ต้องเถียงกันให้เสียเวลาหรอกครับผู้กอง” กวินแทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “เพราะนอกจากรหัสผ่านของคุณพิทักษ์แล้ว ผมยังพบ 'ของแถม' อีกอย่างหนึ่งในไฟล์ข้อมูลที่ถูกกู้คืนมาได้” พิทักษ์หันขวับไปหากวิน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด “หมายความว่ายังไงไอ้เด็กเวร?” “มันคือไฟล์เสียงครับ” กวินกดปุ่มเล่นบนแท็บเล็ต เสียงซ่าของสัญญาณรบกวนดังขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหนักๆ ของชายคนหนึ่งที่คุ้นเคยดี “...จัดการให้สะอาดที่สุด ถ้าอรุณเริ่มเข้าใกล้ความจริง ให้เริ่มแผนขั้นที่สองทันที อย่าให้มันได้รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเงาพวกนี้” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน อรุณขมวดคิ้วแน่น เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของพิทักษ์ แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นหูเขาอย่างประหลาด เสียงที่เขาได้ยินเป็นประจำในทุกเช้าที่เดินเข้ากรมตำรวจ พิทักษ์หน้าถอดสี มือที่กำแฟ้มไว้สั่นเทา “มึงคิดว่ากูเป็นคนทำใช่ไหมอรุณ? มึงดูให้ดีว่าเสียงนั่นคือใคร! มึงโง่หรือเปล่าที่เชื่อไอ้เด็กนี่มากกว่าเพื่อนที่ยอมตายแทนมึงได้!” อรุณไม่ตอบ แต่เขากำลังประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างหนัก จิตวิทยาสั่งให้เขาสังเกตอาการของกวิน เด็กหนุ่มคนนี้ดูใจเย็นเกินไป ราวกับว่ากำลังเฝ้าดูหมากบนกระดานที่เขาเป็นคนวางไว้เองตั้งแต่วันแรก และทันใดนั้น อรุณก็ตระหนักได้ถึงความจริงที่น่ากลัว... พิทักษ์อาจจะเป็นเพียงแพะรับบาปที่ถูกจัดฉากโดยคนที่ฉลาดกว่า “พิทักษ์ ออกไปก่อน” อรุณสั่งเสียงเรียบ “กวิน... อยู่คุยกับฉัน” พิทักษ์แค่นยิ้มสมเพชก่อนจะเดินสะบัดออกจากห้องไป ทิ้งให้อรุณและกวินเผชิญหน้ากันในความเงียบที่กดดัน กวินยังคงถือแท็บเล็ตไว้ในมือ แต่ตอนนี้รอยยิ้มของเขาจางหายไป เหลือเพียงแววตาว่างเปล่าที่ทำให้อรุณรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหว “ผู้กองครับ” กวินเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบผิดปกติ “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมเปิดเผยไฟล์เสียงนี้ตอนนี้?” “เพื่อโยนความผิดให้พิทักษ์ และดึงความสนใจของฉันไปจากตัวจริง” อรุณตอบโดยไม่ลังเล เขาก้าวเข้าหากวินช้าๆ “นายไม่ใช่แค่คนเขียนโปรแกรมกวิน นายคือคนที่สร้างเงาเงื่อนตายนี้ขึ้นมาตั้งแต่วันแรก เพื่อทดสอบจิตวิทยาของฉันใช่ไหม?” กวินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เขาขยับแว่นสายตาแล้วก้าวถอยหลังไปชิดประตู ก่อนจะกดปุ่มบางอย่างบนนาฬิกาข้อมือ ไฟในห้องสอบสวนดับพรึบลงทันที เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาบนใบหน้าของทั้งคู่ “คุณเก่งมากที่เดาได้ แต่น่าเสียดายที่มันสายไปแล้วครับผู้กอง” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความมืด “เพราะนอกจากพิทักษ์จะเป็นแพะแล้ว คุณก็กำลังจะเป็นส่วนหนึ่งของคดีที่ไม่มีวันปิดได้... เหมือนกับคดีครอบครัวของคุณ” เสียงกระชากประตูเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างของชายในเครื่องแบบที่ถือปืนสั้นจ่อมาที่อกของอรุณ แสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตของกวินส่องกระทบใบหน้าของชายคนนั้นทำให้อรุณต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อก นั่นคือท่านผู้กำกับวิชัย... คนที่เขาไว้ใจที่สุดในชีวิต! ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง อรุณไม่ได้ถูกขังไว้ในห้องสอบสวนกับกวินอีกต่อไป แต่เขากำลังถูกล้อมด้วยคนที่เขานับถือประหนึ่งบิดาบังเกิดเกล้า ในขณะที่กวินเพียงแค่ยักไหล่แล้วเดินหายไปในความมืด พร้อมรอยยิ้มสุดท้ายที่ดูเหมือนปีศาจจำแลง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดพลิกผันที่แสนเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมด้วยใจจริงนะครับ แฟ้มคดีลับ007