เหยื่อรายที่สาม

“หยุด! อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว!” เสียงตวาดของ ร.ต.อ. อรุณ ดังกึกก้องท่ามกลางความอื้ออึงของจัตุรัสกลางเมือง ผู้คนที่กำลังสัญจรไปมาต่างหยุดชะงัก ฝูงชนแตกตื่นเหมือนฝูงนกกระจอกที่ถูกหินขว้างใส่ อรุณไม่ได้สนใจสายตาของคนที่มุงดู เขาจ้องเขม็งไปที่ร่างของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนม้านั่งเหล็กดัดตัวเดิมที่เขาเคยนั่งทุกวัน ทว่าวันนี้... ชายคนนั้นไม่ได้หายใจอีกต่อไป เลือดสีแดงฉานไหลรินจากบาดแผลฉกรรจ์ที่ลำคอหยดลงบนพื้นหินอ่อนเป็นทางยาว รอยกรีดนั้นเรียบเนียนและแม่นยำ ราวกับถูกจารึกด้วยงานศิลปะที่โหดเหี้ยมที่สุด อรุณถอนหายใจยาวผ่านไรฟัน เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ผสมกับกลิ่นไอของเมืองใหญ่ มันเป็นกลิ่นที่เขาเกลียดชังที่สุดในชีวิต “มันทำต่อหน้าต่อตาผู้คนนับร้อย...” อรุณพึมพำกับตัวเองขณะหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวม “ไม่เกรงกลัว ไม่หลบซ่อน และเยาะเย้ยความไร้ประสิทธิภาพของพวกเราทุกคน” ในจังหวะนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อก็สั่นรัว อรุณหยิบมันขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากหมายเลขที่ไม่ระบุตัวตน: *‘คุณชอบของขวัญชิ้นที่สามไหม คุณตำรวจ? หรือว่าคุณยังยุ่งอยู่กับอดีตที่แก้ไขไม่ได้?’* หัวใจของอรุณเต้นรัวด้วยโทสะ เขาหันมองไปรอบตัวท่ามกลางความสับสน ความรู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาจากเงามืดของตึกสูงเสียดฟ้าหรือหลังหน้าต่างบานใดบานหนึ่ง “กวิน... แกอยู่ที่ไหนกันแน่” อรุณกัดฟันพูด ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร บนชั้นลอยของร้านกาแฟที่มองเห็นเหตุการณ์ได้ถนัดตา กวินกำลังละเลียดจิบอเมริกาโน่เย็น มืออีกข้างวางอยู่บนคีย์บอร์ดพกพาที่ถูกปรับแต่งมาเป็นพิเศษ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไปมาอย่างรวดเร็ว หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร แต่น่าประหลาดที่ภาพทั้งหมดกลับกลายเป็นสีดำสนิทในช่วงวินาทีที่เกิดเหตุฆาตกรรม “พลาดไปนิดเดียวจริงๆ นะครับร้อยตำรวจเอก” กวินพึมพังพลางอมยิ้มที่มุมปาก “คุณมัวแต่สนใจศพ จนลืมมองไปว่า... ผู้ชมทุกคนในที่นั้น ต่างก็เป็นผู้ต้องสงสัยได้ทั้งสิ้น” กวินกดปุ่ม Enter เพียงครั้งเดียว ระบบความปลอดภัยของเมืองทั้งระบบก็กลับมาเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเก็บอุปกรณ์ลงในกระเป๋าเป้ใบเก่ง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปทางประตูด้านหลังอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้สถานการณ์ที่นั่นกลายเป็นโกลาหลโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว กลับมาที่จุดเกิดเหตุ อรุณเดินเข้าไปหาศพอย่างระมัดระวัง เขาพบสิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักงัน ในมือของเหยื่อรายที่สาม มีเข็มกลัดโลหะรูปดาวหกแฉกวางอยู่ มันเป็นตราสัญลักษณ์เดียวกับที่เขาเคยเห็นในแฟ้มคดีเก่าที่เขาไม่เคยปิดได้ลง ปมในใจที่เขานึกว่ามันถูกฝังกลบไปนานแล้ว กลับถูกขุดขึ้นมาใหม่ด้วยวิธีที่โหดร้ายที่สุด “นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา” อรุณกระซิบกับลูกน้องที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง “นี่คือคำประกาศสงคราม” ขณะที่เขากำลังก้มลงพินิจตราสัญลักษณ์นั้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายตรงจากห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์ ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “ผู้กองครับ! ผลการตรวจสอบเนื้อเยื่อจากเหยื่อรายที่สาม... มัน... มันไม่ได้มาจากมนุษย์คนเดียวครับ” “หมายความว่ายังไง?” อรุณถามพลางขมวดคิ้วแน่น “ในแผลที่คอ นอกจากเลือดของเหยื่อแล้ว เรายังพบดีเอ็นเอของคนที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... คนที่เป็นเหยื่อรายแรกในคดีที่คุณเคยทำ!” อรุณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองไปยังฝูงชนที่ยังคงมุงดูอยู่ แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับบุคคลหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ ชายคนนั้นสวมเสื้อโค้ทสีเทาเข้ม สวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้าครึ่งบน แต่สิ่งที่ทำให้อรุณต้องหยุดหายใจ คือท่าทางการยืนที่ดูผ่อนคลายเกินไปของชายคนนั้น ชายคนนั้นค่อยๆ หันมาสบตากับอรุณ มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อรุณจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต รอยยิ้มของคนที่เป็น "คนในครอบครัว" ของเขาเอง อรุณคว้าปืนพกคู่ใจแล้ววิ่งฝ่าฝูงชนไปทันทีโดยไม่สนคำสั่งของตำรวจนายอื่น “หยุดนะ! ฉันบอกให้หยุด!” เขาวิ่งไปถึงหลังเสาหินนั้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคนปกติ ทว่า... ที่นั่นกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว นอกจากซองจดหมายสีขาวที่วางอยู่บนพื้น มันถูกเขียนด้วยลายมือที่เขาคุ้นเคยที่สุด... ลายมือของ "พ่อ" ของเขาเอง ที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน! ด้วยมือที่สั่นเทา อรุณหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน ข้อความในนั้นเขียนไว้เพียงประโยคเดียวสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง: *‘คนสุดท้ายที่จะต้องตาย คือคนที่ตามหาความจริงอย่างไม่ลดละ... คือแกเอง อรุณ’* ทันใดนั้น แสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่กลางหน้าอกของอรุณ พร้อมกับเสียงกริ๊กเบาๆ ของไกปืนที่ถูกเหนี่ยวขึ้นมาจากเงามืดด้านหลังของเขานั่นเอง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับผมด้วยใจจริงนะครับ แฟ้มคดีลับ007