ความร่วมมือที่ไม่คาดฝัน

“ถ้าคุณยังกดปุ่มรัวเหมือนกำลังเล่นเกมตู้แบบนี้ สัญญาณที่เหลืออยู่น้อยนิดจะขาดสะบั้นทันทีครับ กวิน” อรุณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะโน้มตัวลงไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่กวินสร้างขึ้นกลางห้องสืบสวนชั่วคราว แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบของอดีตนักจิตวิทยาอาชญากรคนนี้ เขาไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้เกินระยะปลอดภัย เพราะเขารู้ดีว่าระยะห่างระหว่างเขากับชายผู้เป็นอัจฉริยะไอทีคนนี้ คือเส้นแบ่งระหว่างความไว้ใจและความฉิบหาย กวินหัวเราะหึในลำคอ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว “คนเราก็มักจะกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นเสมอใช่ไหมครับ ผู้กอง? โดยเฉพาะพวกที่เอาแต่ขุดคุ้ยบาดแผลตัวเองเพื่อหาความยุติธรรม... คุณน่ะช้าไปหนึ่งก้าวเสมอ ถ้าอยากจับคนร้ายรายนี้ให้ได้ก่อนที่ศพถัดไปจะปรากฏ คุณต้องเลิกใช้วิธีตำรวจแบบดั้งเดิม แล้วก้าวเข้ามาในโลกของผม” “ผมไม่ชอบเล่นเกมกับปีศาจ” อรุณตอบสวนทันที สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รหัสชุดหนึ่งที่เริ่มเรียงตัวบนหน้าจอ “แต่ถ้าปีศาจตนนี้คือทางเดียวที่จะไขปมเงื่อนตายของครอบครัวผมได้ ผมก็ยอมทำข้อตกลง” ห้องทำงานแคบๆ ในตึกแถวร้างย่านฝั่งธนฯ เต็มไปด้วยกลิ่นไอของความชื้นและเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานหนักจนเสียงพัดลมดังระงม อรุณยืนกอดอก มองดูความเคลื่อนไหวของข้อมูลที่เป็นเหมือนสายน้ำนับล้านเส้นที่ไหลพรั่งพรู กวินไม่ใช่แค่แฮกเกอร์ธรรมดา ความซับซ้อนของโค้ดที่เขาสร้างขึ้นมันเหนือกว่าฐานข้อมูลของหน่วยงานรัฐหลายเท่าตัว “ดูนี่สิครับ” กวินกดปุ่มสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนดัง ‘ติ๊ด’ เบาๆ แผนที่ดิจิทัลของกรุงเทพฯ ปรากฏขึ้นพร้อมจุดสีแดงที่กระพริบถี่ๆ “สัญญาณดิจิทัลที่คนร้ายใช้ในการติดต่อสื่อสารไม่ได้มาจากที่ไหนไกล แต่มันมาจาก ‘ความว่างเปล่า’... สัญญาณที่ถูกส่งผ่านโหนดเครือข่ายของพวกบ้านคนรวยในเขตชั้นใน ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าไปแตะต้อง” อรุณก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของกวินปะทะจมูก เขาเห็นแววตาที่ซ่อนความลับบางอย่างภายใต้เลนส์แว่นของอีกฝ่าย “คุณรู้ว่านั่นคือที่ไหน ใช่ไหม?” กวินหยุดมือทันที เขาหันมาสบตาอรุณ รอยยิ้มที่มุมปากดูเหมือนจะเป็นมิตร แต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง “ผมรู้มากกว่านั้นด้วยซ้ำครับ ผมรู้ว่าคนร้ายคนนี้ไม่ได้แค่ต้องการฆ่า แต่มันต้องการ ‘สร้างเงื่อนไข’ ให้คุณยอมจำนนกับความพ่ายแพ้ในอดีตที่คุณพยายามลืม” อรุณกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้น คำพูดนั้นแทงใจดำอย่างจัง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง เขาไม่ใช่แค่กำลังสืบสวนคดีฆาตกรรม แต่เขากำลังถูกล่าโดยอดีตของเขาเอง “บอกพิกัดที่ชัดเจนมา” อรุณเค้นเสียงสั่ง “ได้สิครับ” กวินเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจัง เขาหันหน้าจอเข้าหาอรุณ “แต่ก่อนจะไปถึงที่นั่น ผมอยากให้คุณดูอะไรบางอย่าง... สิ่งที่ฆาตกรทิ้งไว้ให้คุณโดยเฉพาะ” หน้าจอเปลี่ยนไป กลายเป็นไฟล์วิดีโอที่เข้ารหัสไว้แน่นหนา กวินกดเล่น วิดีโอเริ่มฉายภาพของห้องนั่งเล่นแห่งหนึ่งที่มีความคุ้นเคยอย่างประหลาด มันคือห้องนั่งเล่นในบ้านพักที่อรุณเคยอยู่เมื่อสิบห้าปีก่อน... ห้องที่มีรอยเลือดคราบเก่าที่เขาพยายามลบออกจากความทรงจำทุกค่ำคืน อรุณลมหายใจติดขัด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ “นี่มันอะไรกัน... นายได้วิดีโอนี้มาจากไหน?” กวินยังคงยิ้ม แต่คราวนี้ดวงตาของเขาไร้ซึ่งแววสนุกสนาน “นั่นคือคำถามที่ผมอยากให้คุณหาคำตอบด้วยตัวเองที่พิกัดนี้ครับ ผู้กอง” กวินยื่นอุปกรณ์พกพาขนาดเล็กให้อรุณ ทันทีที่นิ้วของอรุณสัมผัสกับตัวเครื่อง หน้าจอของมันกลับแสดงผลชื่อไฟล์ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน—ชื่อไฟล์นั้นคือ ‘บันทึกการสังหาร: รายชื่อเหยื่อลำดับที่ 5’ และในนั้น... ปรากฏชื่อของคนรักเก่าที่เขานึกว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของอรุณก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงไซเรนจากรถตำรวจสายตรวจที่ดังแว่วเข้ามาใกล้ตึกร้างแห่งนี้อย่างรวดเร็ว กวินรีบเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดลงกระเป๋าอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ข้างหูของเขา “ดูเหมือนว่า ‘เจ้าของบ้าน’ จะรู้แล้วนะครับว่าเรากำลังแอบดูอยู่... หนีไปทางหน้าต่างทิศเหนือ แล้วอย่าหันกลับมามองเด็ดขาด จนกว่าคุณจะมั่นใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามมา... เพราะคนที่กำลังเข้ามาในห้องนี้ ไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็น ‘ตัวจริง’ ที่คุณตามหามาทั้งชีวิตครับ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดของคดีนี้ไปกับผมนะครับ... แฟ้มคดีลับ007