ร่องรอยในเงามืด

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดนี้ฝังเข้าไปในก้านสมองแทนที่จะเป็นแค่ผนังปูน" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดหลังเสาคอนกรีต ร.ต.อ. อรุณ หยุดชะงักทันที กลิ่นอับชื้นของน้ำขังและสนิมเหล็กในชั้นใต้ดินของตึกร้างแห่งนี้กำลังเตะจมูกเขาอย่างรุนแรง นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนของเขาเกร็งแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม "กวิน... ผมรู้ว่านั่นคุณ" อรุณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขากลับกวาดมองทุกตารางนิ้วในความมืดที่ไร้แสงสว่าง "เกมไล่จับในอาคารร้างแบบนี้มันเชยไปหน่อยนะ สำหรับอัจฉริยะไอทีระดับคุณ" เงียบ... ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานที่ตกลงกระทบพื้นคอนกรีตดัง 'เปาะ... เปาะ...' ราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา "ทำไมคุณถึงไม่ยิงล่ะ?" อรุณถามต่อ เขาขยับเท้าซ้ายไปข้างหลังอย่างแผ่วเบา "หรือว่าในฐานข้อมูลลับของคุณ มันไม่ได้ระบุไว้ว่าผมมีปฏิกิริยาตอบโต้ยังไงตอนที่โดนจ่อปืน?" "คุณยังหลงตัวเองเหมือนเดิมเลยนะครับ ผู้กอง" เสียงของกวินดังมาจากอีกทิศหนึ่ง คราวนี้มันก้องสะท้อนไปมาจนแยกไม่ออกว่าเจ้าตัวอยู่ตรงไหน "คุณคิดว่าความรู้ด้านจิตวิทยาจะช่วยให้คุณอ่านใจฆาตกรได้... แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่า ในเงามืดนี้ ตัวคุณเองต่างหากที่กำลังถูกอ่าน" อรุณเหยียดยิ้มที่มุมปาก ในความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง เขาสัมผัสได้ถึงความกดดันที่บีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่แค่การตามล่า แต่มันคือกับดักทางจิตวิทยาที่กวินจงใจขึงตึงไว้เพื่อทดสอบขีดจำกัดของเขา "คดีที่ปิดไม่ได้เมื่อสิบปีก่อน" กวินพูดต่อ เสียงของเขาฟังดูเย็นเยียบและเยาะเย้ย "ร่างที่ไร้วิญญาณของครอบครัวคุณ... อรุณ คุณจำความรู้สึกตอนที่หยิบปลอกกระสุนในที่เกิดเหตุนั้นได้ไหม? กลิ่นดินปืนที่อบอวลไปพร้อมกับกลิ่นเลือด... มันยังคงฝังอยู่ในทุกรูขุมขนของคุณใช่ไหมครับ?" กล้ามเนื้อของอรุณกระตุกวาบ ภาพความทรงจำที่เขาพยายามปิดตายถูกกระชากออกมาอย่างโหดร้าย เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่อันตราย กวินกำลังใช้ 'ปม' ของเขามาเป็นอาวุธในการควบคุมทิศทางของเกม "หุบปากซะ กวิน!" อรุณตะโกนออกไป ทันใดนั้นเขาตัดสินใจสไลด์ตัวไปทางขวาพร้อมกับลั่นไกปืนไปยังตำแหน่งที่เสียงของกวินเพิ่งผ่านไป ประกายไฟจากปากกระบอกปืนสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เผยให้เห็นโครงเหล็กที่ถูกทิ้งร้างและ... ความว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น "ช้าไปครับ" เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูอรุณเบาหวิว พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนที่กดลงบนท้ายทอยของเขา อรุณตัวแข็งทื่อ เขาพลาดแล้ว... พลาดอย่างมหันต์ การที่เขาตอบโต้ด้วยอารมณ์คือชัยชนะของกวินโดยสมบูรณ์ "คุณรู้ไหมครับอรุณ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ฆาตกรที่ถือมีดอยู่ในเงามืด แต่มันคือความจริงที่คุณพยายามหาคำตอบมาตลอดสิบปี โดยที่ไม่รู้เลยว่า... คำตอบนั้นมันอาจจะทำลายทุกอย่างที่คุณเคยเชื่อถือไปจนหมดสิ้น" กวินกดปืนลึกขึ้น อรุณรู้สึกได้ถึงปลายลำกล้องที่ฝังลงไปบนผิวหนัง นี่ไม่ใช่แค่การขู่ แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้ที่คุมเกมอยู่เหนือกระดาน กวินไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของอรุณ แต่เขาต้องการทำลายความเชื่อมั่นที่เหลืออยู่ของนายตำรวจผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมคนนี้ให้แหลกคามือ "เฉลยมา..." อรุณกัดฟันแน่น "ใครเป็นคนสั่งคุณ? หรือว่าคุณเอง... ที่เป็นคนวางรหัสฆาตกรเงื่อนตายขึ้นมาเองตั้งแต่แรก?" กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการปลดล็อกกลไกนาฬิกาที่ซับซ้อน "รหัสลับไม่ใช่คำถามที่ผมต้องตอบคุณครับอรุณ... แต่มันคือสิ่งที่คุณกำลังเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าตอนนี้ต่างหาก" อรุณก้มมองพื้นทันทีผ่านแสงสลัวจากหน้าต่างบานเล็กที่ไกลออกไป พื้นคอนกรีตที่เขาเหยียบอยู่มีสัญลักษณ์ประหลาดที่เขาทิ้งไว้ในบันทึกของตัวเองเมื่อสิบปีก่อน... สัญลักษณ์ของฆาตกรที่ตำรวจทั้งกรมยังหาไม่พบ แต่มันกลับถูกเขียนไว้อย่างเด่นชัดตรงนี้ พร้อมกับเสียง 'คลิก' เบาๆ ที่ดังขึ้นใต้รองเท้าของเขา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงกลไกประตู แต่มันคือเสียงของสลักระเบิดที่ถูกกดลง "ยินดีด้วยนะครับผู้กอง" กวินถอยหลังห่างออกไป พร้อมเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบมุ่งสู่ทางออก "นี่คือจุดเริ่มต้นของการทดลองที่แท้จริง... มาดูกันว่าจิตวิทยาของคุณ จะพาคุณรอดจากระเบิดแสวงเครื่องที่ฝังไว้ใต้ตึกนี้ได้ยังไง ภายในเวลาสามสิบวินาที" ก่อนที่อรุณจะทันตั้งตัวได้ เขาก็พบว่าตนเองถูกขังอยู่ในห้องที่ไร้ทางออก โดยมีเพียงเสียงติ๊ก... ติ๊ก... ของนาฬิกาที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโถงมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างนั้นไม่ได้มีท่าทีเหมือนกวิน แต่กลับมีกลิ่นหอมของดอกลิลลี่ที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... กลิ่นเดียวกับที่เคยอยู่ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน! ร่องรอยในเงามืดคราวนี้กำลังจะเปิดเผยความลับที่โหดร้ายที่สุดให้ผมได้พบในตอนถัดไปนะครับ... แฟ้มคดีลับ007