จุดเริ่มต้นของรหัส

"อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น ถ้าคุณยังไม่อยากเป็นศพถัดไปในรายงานฉบับนี้" เสียงของร.ต.อ. อรุณ เยียบเย็นและหนักแน่นพอที่จะทำให้เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานหนุ่มชะงักมือที่กำลังจะหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวม เขาไม่ได้หันไปมอง แต่สายตาจดจ้องอยู่ที่คราบเลือดที่แห้งกรังเป็นปื้นบนผนังไม้เก่าคร่ำคร่าภายในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา กลิ่นอับชื้นของน้ำเน่าผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ตีรวนอยู่ในจมูกจนชวนคลื่นเหียน อรุณสูดลมหายใจลึก เขาพยายามกักเก็บความทรงจำที่รบกวนจิตใจ—ภาพของครอบครัวที่จากไปในเหตุการณ์ลักษณะใกล้เคียงกันเมื่อหลายปีก่อน—ไว้ในส่วนลึกของสมอง เขาคือนักจิตวิทยาอาชญากร ไม่ใช่เหยื่อที่จมอยู่กับอดีต "ผู้กองครับ... ร่องรอยการต่อสู้ดูเหมือนจะถูกจัดฉาก" กวินที่ยืนพิงเสาเหล็กอยู่มุมมืดเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้มองศพ แต่กำลังจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าเรียบเฉยที่ดูไร้อารมณ์จนน่าขนลุก "ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่า แต่มันกำลังแสดงละคร" อรุณไม่ตอบ เขาขยับตัวเข้าใกล้จุดที่ศพของเหยื่อรายล่าสุดนอนขดตัวอยู่ บนพื้นไม้กระดานที่ผุพัง มีตัวเลขชุดหนึ่งเขียนด้วยเลือดสด—หรืออาจจะเป็นสีน้ำมันที่ผสมสารบางอย่างเพื่อให้ดูเหมือนเลือด—มันชัดเจนจนเกินไปที่จะเป็นรอยลากที่เกิดจากเหยื่อ '4-9-1-2-15-23' ตัวเลขหกหลักเขียนเรียงกันเป็นแถวตรงราวกับถูกบรรจงวาดโดยศิลปินผู้บ้าคลั่ง อรุณทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้าง สวมถุงมือยางอย่างช้าๆ นิ้วของเขาไล้ไปบนรอยเลือดที่แห้งแข็งโดยไม่สัมผัสให้เสียหาย "กวิน คุณเห็นนี่ไหม" อรุณถามเสียงเรียบ "มันไม่ได้ระบุจำนวนคน แต่มันกำลังสื่อสารกับใครบางคน" กวินเดินเข้ามาใกล้ ออร่าความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากชายหนุ่มทั้งสอง เขาโน้มตัวลงมองตัวเลขเหล่านั้น ดวงตาคู่คมของกวินวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทราวกับผืนน้ำในยามไร้ลม "มันคือรหัสอัลฟาเบทพื้นฐานครับ" กวินพึมพำ พลางใช้นิ้วเคาะขอบแท็บเล็ตเป็นจังหวะ "D-I-A-B-O-W... ไดอาโบว? ไม่สิ ถ้าพิจารณาจากตำแหน่งตัวอักษร A เท่ากับ 1 ตัวเลขนี้อาจจะเป็นพิกัด หรือบางที... อาจจะเป็นรหัสเปิดล็อกเกอร์ข้อมูลที่คุณเคยพยายามเข้าถึงเมื่อสามปีก่อน" คำพูดของกวินทำให้อรุณชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองคู่คิดของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "คุณรู้เรื่องล็อกเกอร์นั้นได้ยังไง? ผมไม่เคยบอกใครเรื่องรหัสที่ขาดหายไปในคดีครอบครัวผม" กวินยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "อย่าลืมสิผู้กอง ผมคือคนที่คุณจ้างมาเพื่อหาความจริงในโลกไซเบอร์ ความลับของคุณก็เหมือนไฟล์ที่ซ่อนอยู่ในโฟลเดอร์ลึกๆ มันหาเจอได้เสมอถ้ามีรหัสผ่านที่ถูกต้อง" บรรยากาศในโกดังกดดันจนหายใจไม่ออก อรุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขารู้ดีว่ากวินไม่ใช่แค่ผู้ช่วยที่ชาญฉลาด แต่เขากำลังเล่นเกมชิงไหวชิงพริบกับปีศาจที่อาจจะนั่งอยู่ข้างตัวเขาเองตลอดเวลา "ดูนี่สิ" อรุณชี้ไปที่มุมมืดใต้คานไม้ มีรอยขีดข่วนจางๆ เป็นสัญลักษณ์รูปนาฬิกาทรายที่ถูกตัดครึ่ง "มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือนาฬิกานับถอยหลัง" กวินเสริมพลางหรี่ตาลง "ถ้าสมมติฐานผมถูก ตัวเลขเหล่านี้ไม่ได้หมายถึงตัวอักษร แต่มันหมายถึงลำดับเวลาในคดีเก่าที่ยังปิดไม่ลง... ซึ่งนั่นหมายความว่า ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่าเพื่อความสะใจ แต่มันต้องการลากคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณสูญเสียทุกอย่าง" อรุณกำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือ 'จดหมายเชิญ' ที่ส่งตรงถึงตัวเขาโดยเฉพาะ ความแค้นที่ถูกฝังกลบเริ่มปะทุขึ้นมาภายใต้มาดสุภาพบุรุษที่เขาสร้างไว้เป็นเกราะป้องกัน ทว่า ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากอุปกรณ์ตรวจจับความเคลื่อนไหวในกระเป๋าของกวินก็ดังขึ้นอย่างโหยหวน มันเป็นเสียงเตือนที่บ่งบอกว่ามีบุคคลที่สามกำลังรุกล้ำเข้ามาในเขตกั้นพื้นที่ กวินเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความตื่นตระหนกที่ดูสมจริงจนน่าสงสัย "ผู้กอง! มีคนติดตั้งระเบิดเวลาไว้ที่เสาค้ำโกดัง... และมันถูกตั้งเวลาไว้ให้เหลือไม่ถึงสามสิบวินาที!" อรุณหันไปมองตามทิศทางที่กวินชี้ ก่อนจะพบกับกล่องโลหะสีดำที่ติดอยู่กับฐานเสาไม้ แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงติ๊ดๆ บีบคั้นโสตประสาท เขามองหน้ากวินสลับกับระเบิดในใจพลันเกิดคำถามที่น่าสยดสยอง: กวินรู้เรื่องระเบิดได้อย่างไรในเมื่อเขายังไม่ได้ตรวจสอบพื้นที่รอบนอกเลย? "วิ่งออกไปก่อน!" อรุณตะโกนสั่ง แต่เท้าของเขากลับขยับไม่ได้ดั่งใจ เพราะในวินาทีนั้นเอง กวินกลับก้าวถอยหลังไปชิดประตูทางออก พร้อมกับหยิบรีโมทตัวหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดวงตาที่เคยไร้อารมณ์ของกวินบัดนี้ฉายแววอำมหิตอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "เสียใจด้วยนะครับผู้กอง" กวินกระซิบผ่านเสียงระเบิดที่เริ่มส่งสัญญาณเตือนรัวเร็ว "แต่ความจริงที่คุณตามหา... มันฝังอยู่ในซากปรักหักพังนี้แหละ" นิ้วเรียวยาวของกวินกดปุ่มบนรีโมทเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่แสงเพลิงจะกลืนกินทุกอย่างรอบตัว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดของคดีนี้ไปกับผมนะครับ... แฟ้มคดีลับ007