เส้นขนานที่ตัดกัน

"นายกำลังเล่นกับไฟ อรุณ... และที่แย่กว่านั้น นายกำลังทำตัวเหมือนคนสิ้นหวังที่พยายามหาความอบอุ่นจากเปลวเพลิงที่กำลังเผาบ้านตัวเองอยู่" เสียงของกวินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยจอคอมพิวเตอร์สิบสองจอซึ่งฉายภาพกราฟิกข้อมูลมหาศาล เขาไม่ได้หันมามองร้อยตำรวจเอกอรุณที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย อรุณแค่นยิ้ม มุมปากขวาของเขากระตุกเล็กน้อย ซึ่งเป็นนิสัยเฉพาะตัวเวลาที่เขากำลังจับโกหกใครบางคนได้ "ไฟน่ะผมไม่กลัวหรอกกวิน แต่ผมกลัวคนที่มีไฟอยู่ในมือแล้วแกล้งทำเป็นว่ามันแค่เทียนไขมากกว่า นายซ่อนอะไรไว้ในแฟลชไดรฟ์ตัวนั้นตั้งแต่เมื่อคืนกันแน่?" กวินหยุดมือที่กำลังรัวคีย์บอร์ด เสียงคลิกเบาๆ สลับกับเสียงพัดลมระบายอากาศในเซิร์ฟเวอร์ดังก้องขึ้นมาทันที เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับอรุณ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสคู่นั้นดูราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "นายต้องการหลักฐานเพื่อปิดคดี... หรือนายต้องการคำตอบที่ทำให้นายต้องทรมานไปตลอดชีวิตกันล่ะ อรุณ?" กวินถามพลางยื่นแฟลชไดรฟ์สีดำด้านออกมาวางไว้บนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ "ข้อมูลนี้ไม่ได้ระบุชื่อฆาตกรโดยตรง แต่มันคือเส้นทางเดินของ 'เงา' ที่นายตามหามาตลอดสิบปี คนๆ นี้ไม่ได้แค่ฆ่าเพื่อความสนุก แต่มันฆ่าเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ" อรุณก้าวเข้าไปใกล้ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความดุดันราวกับสัตว์ป่าที่พบเหยื่อ เขาหยิบแฟลชไดรฟ์นั้นขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะโยนมันสลับมือไปมา "สิบปีที่ครอบครัวผมตาย คดีนั้นถูกสั่งปิดด้วยหลักฐานที่ดูดีเกินจริง เหมือนกับคดีที่นายส่งให้ผมดูเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน นายเป็นคนทำลายหลักฐานชุดนั้นใช่ไหม กวิน?" กวินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "ถ้าฉันเป็นคนทำลาย นายคิดว่านายจะยังยืนหายใจอยู่ตรงนี้เพื่อตั้งคำถามกับฉันได้นานขนาดนี้เชียวหรือ? เปิดดูเถอะ... แล้วนายจะเข้าใจว่าทำไมเส้นขนานสองเส้นอย่างเรา ถึงต้องมาบรรจบกันในจุดที่เลวร้ายที่สุดแบบนี้" อรุณเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ส่วนตัว ข้อมูลถูกถอดรหัสออกมาเป็นแผนผังการเงินและตารางเวลาที่ซับซ้อน หน้าจอค่อยๆ เผยให้เห็นชื่อบริษัทบังหน้าสามแห่ง ซึ่งแต่ละแห่งมีชื่อของบุคคลระดับสูงในกรมตำรวจเกี่ยวข้องด้วย ทว่าสิ่งที่ทำให้มือของอรุณสั่นเทา ไม่ใช่รายชื่อเหล่านั้น แต่มันคือไฟล์วิดีโอหนึ่งไฟล์ที่ถูกซ่อนไว้ในโฟลเดอร์ราก เขากดเล่นวิดีโอ ภาพที่ปรากฏคือกล้องวงจรปิดในคืนวันที่ครอบครัวของเขาถูกสังหาร ชายในชุดสูทสีดำคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้านของเขา ในมือนั้นถือแฟ้มคดีที่มีสัญลักษณ์เฉพาะของหน่วยสืบสวนพิเศษที่ไม่มีอยู่จริง "คนคนนี้..." อรุณพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ "ไม่ใช่แค่นั้น" กวินขยับเข้ามากระซิบข้างหูเขา ลมหายใจเย็นเยียบของอีกฝ่ายทำให้ขนลุกซู่ "ดูที่นิ้วก้อยซ้ายของมันสิ อรุณ รอยสักรูปนาฬิกาทรายที่ไม่มีเข็ม... นายจำได้ไหมว่าใครเคยพูดกับนายว่า 'เวลาคือสิ่งเดียวที่พรากเราจากความยุติธรรม'?" หัวใจของอรุณแทบหยุดเต้น ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาเหมือนฉากหนังที่ถูกกรอเทปกลับ ชายคนที่เป็นหัวหน้าชุดสืบสวนในตอนนั้น... ชายที่เป็นเหมือนอาจารย์คนแรกของเขา "เป็นไปไม่ได้..." อรุณปฏิเสธในใจ แต่นิ้วของเขาชี้ไปยังรอยสักบนจอภาพชัดเจน "เขาสูญเสียไปแล้ว เขาถูกฆ่าปิดปากในคดีนั้นพร้อมกับภรรยาผม" "นั่นคือสิ่งที่เขาอยากให้นายเชื่อ" กวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปุ่มส่งข้อความบางอย่างออกไป ก่อนจะหันมามองอรุณด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เขาไม่ได้ตาย อรุณ เขาแค่เปลี่ยนร่างเป็นเงาที่คอยบงการชีวิตนายมาตลอดสิบปี และที่น่าตลกที่สุดคือ... ในขณะที่นายพยายามตามล่าเขา นายกลับถูกเขาใช้เป็นเครื่องมือในการกำจัดศัตรูทางธุรกิจของเขามาตลอด" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอรุณ อรุณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความแค้นที่สั่งสมมานานบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาหันกลับมาหากวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ทว่า... ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในมือของบุคคลนั้นถือปืนพกกระบอกเงียบที่เล็งมายังพวกเขาอย่างแม่นยำ "ยินดีด้วย อรุณ นายพบเบาะแสสำคัญแล้ว" เสียงที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังก้องขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงที่ฉายชัดบนใบหน้าของอรุณ เมื่อเขาพบว่าชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าคือคนเดียวกับที่อยู่ในวิดีโอเมื่อครู่... แต่เขายังดูหนุ่มแน่นและไร้ซึ่งร่องรอยของการบาดเจ็บใดๆ "ผมรอเวลานี้มานาน... เวลาที่นายจะทำหน้าที่ของนายให้เสร็จเสียที" แฟ้มคดีลับ007ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในความระแวงครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ