ความหวาดระแวง

“คุณกำลังโกหกผมอยู่ กวิน” เสียงของร้อยตำรวจเอกอรุณราบเรียบ หากแต่มันแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องประชุมเล็กๆ แห่งนี้ดูเบาบางลงจนน่าอึดอัด เขาวางไฟล์เอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะโลหะอย่างช้าๆ เสียงกระดาษที่ครูดไปกับพื้นผิวเหล็กดังก้องราวกับเสียงลั่นไกปืนที่ถูกเหนี่ยวค้างไว้ กวินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้า นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวเร็วอยู่บนแป้นพิมพ์เสมือนราวกับกำลังไล่ล่าข้อมูลบางอย่างที่มองไม่เห็น เขายักไหล่เบาๆ ท่าทีดูไม่สะทกสะท้าน แต่สำหรับอรุณที่ผ่านการอ่านใจคนมานับไม่ถ้วน เขาสังเกตเห็นจังหวะการหายใจที่สะดุดไปเพียงเสี้ยววินาทีของชายหนุ่มตรงหน้า “ผมเป็นนักเขียนโปรแกรมนะผู้กอง ไม่ใช่นักแสดง” กวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ “และถ้าผมจะโกหก ผมคงไม่เลือกโกหกในเรื่องที่ตรวจเช็คข้อมูลย้อนหลังได้ง่ายขนาดนี้หรอกครับ” “นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัว” อรุณเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่กวิน ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในสมองที่เต็มไปด้วยรหัสลับ “การโกหกที่ดีที่สุดไม่ใช่การกุเรื่องขึ้นใหม่ แต่คือการหยิบเอาความจริงบางส่วนมาวางทับซ้อนกับความเท็จ เพื่อให้คนอย่างผมสับสน... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเริ่มไม่ไว้ใจข้อมูลที่คุณส่งให้?” กวินหยุดนิ้วที่กำลังพิมพ์ เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาให้ “เพราะคดีนี้มันกัดกินสติของคุณไปทีละน้อยจนคุณเริ่มมองทุกคนเป็นศัตรูยังไงล่ะครับ หรือผมเข้าใจผิด?” “ไม่ใช่เพราะสติผม” อรุณโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาลดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “แต่เป็นเพราะ ‘ช่องโหว่’ ในระบบที่คุณสร้างขึ้นมา มันไม่ได้มีไว้เพื่อป้องกันข้อมูล แต่มันมีไว้เพื่อ ‘เบี่ยงเบน’ ความสนใจต่างหาก กวิน... ใครเป็นคนสั่งให้คุณปิดรอยเท้าดิจิทัลของฆาตกรในคืนวันที่สิบ?” ห้องทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเชื่องช้า ความหวาดระแวงค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเกาะกินบรรยากาศ อรุณรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากปลายนิ้ว เขาไม่ได้กำลังคุยกับเพื่อนร่วมงาน แต่นี่คือการเผชิญหน้ากับกล่องดำที่เขาไม่สามารถไขออกได้ “คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะผู้กอง” กวินวางอุปกรณ์ลงบนโต๊ะก่อนจะประสานมือเข้าหากัน แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของอัจฉริยะไอทีที่อ่อนน้อมอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึง “ถ้าผมเป็นคนทำอย่างที่คุณว่า ป่านนี้คุณคงไม่ได้รับอนุญาตให้มานั่งถามผมแบบนี้หรอก... คุณควรจะถามตัวเองนะว่า ทำไมข้อมูลลับที่สุดถึงมาวางอยู่บนโต๊ะคุณได้ง่ายดายขนาดนี้ โดยที่ไม่ผ่านการคัดกรองจากฝ่ายบริหาร?” หัวใจของอรุณกระตุกวูบ ทฤษฎีที่เขาสร้างขึ้นเริ่มสั่นคลอน หากกวินไม่ได้เป็นคนส่งข้อมูลนี้มา แล้วใคร? หรือว่านี่คือกับดักที่ถูกวางไว้อีกชั้นเพื่อยุยงให้เขาระแวงคนรอบข้างจนเสียศูนย์? “คุณกำลังจะบอกว่า...” อรุณเว้นจังหวะ “มีคนอื่นที่เหนือกว่าพวกเรากำลังบงการเรื่องนี้?” กวินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชี้ไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งขณะนี้กำลังแสดงกราฟเส้นที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติของระบบเครือข่ายภายในหน่วย “ดูนั่นสิครับผู้กอง ระบบของเราถูกแทรกแซงโดยบุคคลที่สามมานานกว่าสามสิบนาทีแล้ว และที่แย่ไปกว่านั้น... ปลายทางของข้อมูลชุดล่าสุดที่ถูกส่งออกไป ไม่ใช่ฐานข้อมูลของฆาตกร แต่มันถูกส่งไปยังเครื่องที่ตั้งอยู่ห้องทำงานของคุณเอง” อรุณลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ความคิดในหัวตีกันให้วุ่น ความรู้สึกหวาดระแวงที่เขามีต่อกวินเริ่มเปลี่ยนทิศทางไปสู่ความหวาดกลัวที่รุนแรงกว่าเดิม หากคนร้ายสามารถเข้าถึงระบบของเขาและยัดเยียดหลักฐานปลอมให้เขาได้ นั่นหมายความว่าชีวิตของเขาถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่คนร้ายเป็นคนกุมไว้แต่เพียงผู้เดียว เขาหมุนตัวก้าวฉับๆ ออกจากห้องประชุม มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่สุดทางเดิน หัวใจเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก ความเงียบของทางเดินยามวิกาลดูผิดปกติ สายตาของเขาจ้องมองเงาของตัวเองที่ทอดตัวยาวอยู่บนพื้นทางเดิน มันดูบิดเบี้ยวและมืดมิดเสียจนเขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังเดินตามหลังเขามาทุกฝีก้าว เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน เขาหยุดชะงัก มือที่เอื้อมไปจับลูกบิดสั่นเทาเล็กน้อย เขาค่อยๆ ผลักประตูออกช้าๆ ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานที่ส่องสว่างออกมาเป็นจังหวะ เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นบางอย่างวางอยู่บนเก้าอี้ของเขา มันคือแฟ้มคดีเก่าที่เขาเคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน—คดีการเสียชีวิตของครอบครัวเขาเอง แฟ้มนี้ควรจะถูกทำลายทิ้งไปนานแล้ว แต่มันกลับมาวางอยู่ตรงนี้ พร้อมกับโน้ตสีขาวใบเล็กที่เขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้แม่นยำ *‘ความหวาดระแวงคือจุดเริ่มต้นของความตาย... และเกมนี้ใกล้จะถึงตอนอวสานแล้ว อรุณ’* ยังไม่ทันที่เขาจะได้หยิบโน้ตใบนั้นขึ้นมา เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังระงมไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับไฟในห้องที่ดับมืดลงสนิท ท่ามกลางความมืดมิดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเขา และเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนสั่นประสาทก็ดังขึ้นใกล้ใบหู “ผมไม่ได้โกหกคุณ... แต่คนข้างหลังคุณต่างหากที่เป็นคนเขียนบทเรื่องนี้ทั้งหมด” แฟ้มคดีลับ007ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในความระแวงครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ