กลลวงของฆาตกร

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ สารวัตร... นั่นไม่ใช่หลักฐานที่คุณควรจะจับด้วยมือเปล่า" น้ำเสียงของกวินราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องเก็บของกลางดึกคืนนี้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ร.ต.อ. อรุณชะงักมือที่กำลังสวมถุงมือยาง ค่อยๆ คีบเศษกระดาษที่เปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มออกมาจากซอกลับของตู้เก็บเอกสารชั้นในสุดของกองปราบฯ อรุณไม่หันกลับไปมอง เขาจ้องมองเศษกระดาษชิ้นนั้นผ่านแสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตที่กวินเป็นคนถือไว้ มันเป็นเพียงเศษมุมของรูปถ่ายใบหนึ่งที่มีรอยไหม้ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือกลิ่นจางๆ ที่โชยออกมา... กลิ่นน้ำมันหล่อลื่นปืนที่ผสมกับสารเคมีจำเพาะซึ่งใช้ในห้องเซิร์ฟเวอร์ของหน่วยงานเท่านั้น "กวิน นายเคยบอกฉันว่าข้อมูลในระบบนี้ถูกเข้ารหัสไว้แน่นหนาจนแม้แต่พระเจ้าก็เจาะไม่ได้" อรุณเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดทับ "แต่ทำไมไฟล์งานของคดีนี้ ถึงมีสำเนาซ่อนอยู่ในที่ที่ 'คนใน' เท่านั้นที่เข้าถึงได้?" "คนเรามักทำสิ่งที่คาดไม่ถึงเมื่อเผชิญกับความกลัวครับสารวัตร" กวินเดินเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงฝีเท้าของเขาเงียบเชียบราวกับแมว "บางที... สิ่งที่คุณกำลังถืออยู่นั่น อาจเป็นกับดักที่ออกแบบมาให้คนอย่างคุณไปเจอ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากคนที่อยู่เหนือกว่าเราไปอีกขั้น" อรุณหันขวับกลับมา ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสงสัย เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่ดูเหมือนจะอ่านความนึกคิดของผู้อื่นได้ตลอดเวลาของกวิน "ทำไมถึงเป็นที่นี่? ทำไมต้องเป็นตู้เอกสารของผู้กำกับ?" "เพราะความลับที่อันตรายที่สุด มักจะถูกเก็บไว้ในที่ที่สว่างที่สุดเสมอ" กวินขยับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งสำหรับอรุณแล้ว มันดูเหมือนการเหยียดหยามมากกว่าการให้คำแนะนำ "คุณรู้อยู่เต็มอกว่าใครเป็นคนอนุมัติงบประมาณปรับปรุงระบบความปลอดภัยของหน่วยงานเมื่อสามปีก่อน และคุณก็น่าจะรู้ด้วยว่าใครเป็นคนเซ็นคำสั่งโอนย้ายคดีฆาตกรรมชุดนั้นไปไว้ในแฟ้มปิดตาย" อรุณกำเศษกระดาษในถุงซิปล็อกแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ ข้อมูลที่เขาเพิ่งค้นพบไม่ใช่แค่เบาะแส แต่มันคือจดหมายเหตุที่ยืนยันว่า 'ฆาตกรเงื่อนตาย' ไม่ใช่บุคคลภายนอก แต่เป็นฟันเฟืองชิ้นหนึ่งในกลไกที่เขาเป็นคนหมุนมันมาตลอดชีวิต "ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง..." อรุณกดเสียงต่ำลง "แสดงว่าคนที่ฉันไว้ใจที่สุด คนที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะด้วยกันทุกวัน คือคนคนเดียวกับที่ทำให้ครอบครัวฉันต้องพินาศ" กวินไม่ได้ตอบ แต่เขากลับก้มลงมองนาฬิกาดิจิทัลที่ข้อมือ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ทำให้อรุณรู้ตัวว่าพวกเขาไม่ได้อยู่กันตามลำพังอีกต่อไป "มีคนกำลังมาครับ... และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาเพื่อร่วมงานเลี้ยงน้ำชา" กวินหยิบอุปกรณ์พกพาออกมาพิมพ์อะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว "ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเก็บไอ้นั่นไว้ในกระเป๋า แล้วรีบหาทางออกทางช่องระบายอากาศ นี่ไม่ใช่เวลาสำหรับการเผชิญหน้าแบบลูกผู้ชาย สารวัตร" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย... เป็นจังหวะการเดินที่มั่นคงและหนักแน่นแบบตำรวจที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี อรุณจำเสียงนั้นได้แม่นยำ มันคือเสียงรองเท้าคัทชูหนังขัดมันของผู้กำกับวิเชียร ชายที่เปรียบเสมือนพ่อคนที่สองของเขา ประตูห้องเก็บของถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือขวาของวิเชียรไม่ได้ถือกระบองหรือเอกสาร แต่มันคือปืนพกประจำกายที่ปลดเซฟตี้เรียบร้อยแล้ว แสงไฟจากโถงทางเดินส่องให้เห็นใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่าสะพรึงกลัวของชายผู้เป็นหัวหน้าหน่วย "อรุณ..." วิเชียรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่าขนลุก "ดึกดื่นป่านนี้ นายมาทำอะไรในห้องที่ห้ามเข้าถึงตัว โดยเฉพาะเมื่อนายพา 'คนนอก' เข้ามาด้วยแบบนี้" อรุณขยับตัวบังตัวกวินไว้ตามสัญชาตญาณ เขาไม่ได้รู้สึกถึงความเคารพต่อผู้บังคับบัญชาอีกต่อไป สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความจริงที่บีบคั้นอยู่ในกระเป๋าเสื้อ "ผมแค่กำลังหาความจริงครับ ผู้กำกับ" อรุณตอบกลับ สายตาจ้องเขม็งไปที่ปลายกระบอกปืน "ความจริงที่ว่าทำไมลายเซ็นบนคำสั่งปิดคดีเมื่อสิบปีก่อน ถึงเป็นลายเซ็นเดียวกับที่เพิ่งปรากฏบนเอกสารฉบับนี้" วิเชียรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น "นายฉลาดเกินไปอรุณ... น่าเสียดายที่ความฉลาดนั้นไม่ได้ช่วยให้คนตายฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้" นิ้วของวิเชียรเริ่มกระดิกเข้าหาไกปืน ในขณะที่กวินที่ยืนอยู่ข้างหลังอรุณกลับเริ่มหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับกดปุ่มส่งสัญญาณบางอย่างในมือถือ ทำให้ไฟทั้งตึกดับมืดสนิทลงทันที ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงกระสุนนัดแรกแผดคำรามขึ้น! ความมืดดับลงพร้อมกับเสียงปืนที่กึกก้องไปทั่วห้อง ทิ้งให้เรื่องราวทั้งหมดแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย แฟ้มคดีลับ007ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในความมืดมิดครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ