รหัสที่ซ่อนอยู่

“ถ้าคุณยังหมุนนาฬิกาทรายนั่นอีกครั้ง ผมรับรองว่าเราคงไม่ต้องหาฆาตกรหรอกครับ เพราะผมคงเป็นคนแรกที่ลงมือจัดการคุณก่อน” กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นหนานั้นกลับคมกริบดุจใบมีดโกน เขาไม่ได้มองมาที่ร้อยตำรวจเอกอรุณโดยตรง แต่กลับจ้องมองไปยัง ‘วัตถุพยาน’ ชิ้นสำคัญที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำภายในห้องเก็บหลักฐานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของเอกสารคดีเก่า อรุณชะงักมือที่กำลังจะคว่ำนาฬิกาทรายทรงประหลาดนั้น เขาถอนหายใจยาว พลางขยับเนกไทให้หลวมลงเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนเกาะกุมไปทั่วแผ่นหลัง แต่นัยน์ตาคู่คมของเขายังคงไม่ละไปจากเม็ดทรายสีนิลที่ไหลผ่านคอขวดแคบๆ อย่างเชื่องช้า “กวิน... นายก็รู้นี่ว่าทรายพวกนี้ไม่ใช่ทรายธรรมดา” อรุณเอ่ยตอบพลางใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนกระจกใส “เศษสีนิลที่นายเห็น มันมีค่าความแข็งระดับเดียวกับเพชร แต่กลับถูกบดจนละเอียดเป็นผงเพื่อซ่อนรหัสชุดนี้ไว้ นายคิดว่าคนร้ายจะเสียเวลาทำอะไรสิ้นเปลืองขนาดนี้ไปเพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อส่งสาส์นสำคัญถึงคนที่มองเห็นมันจริงๆ” กวินวางแท็บเล็ตในมือลง เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำลอยมาปะทะจมูกอรุณ “มันไม่ใช่สาส์นครับสารวัตร แต่มันคือ ‘นาฬิกานับถอยหลัง’ ของชีวิตคนที่อยู่ในรายชื่อ... คนที่สาม” อรุณขมวดคิ้วแน่น เขาหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูการไหลของเม็ดทรายที่เกาะกลุ่มกันเป็นลวดลายประหลาดชั่วขณะก่อนจะสลายตัวไป ทุกครั้งที่ทรายไหลผ่านช่องแคบ มันจะสร้างรอยขีดข่วนบางๆ ไว้ที่ผนังกระจกด้านใน เป็นรอยที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่หากสะท้อนกับแสงไฟในมุมที่ถูกต้อง มันจะเผยให้เห็นตัวเลขสามหลัก “เจ็ด-สี่-สอง...” อรุณพึมพำ “หมายความว่ายังไง? วันที่? พิกัด? หรือว่า... หน้ากระดาษ?” “สามสิบวินาที” กวินแทรกขึ้นพร้อมกับกอดอก “ถ้าภายในสามสิบวินาทีนี้คุณยังถอดรหัสไม่ได้ ทรายพวกนี้จะตกลงมาจนหมด และระบบกลไกข้างในนี้จะปล่อยกรดกัดกร่อนทำลายหลักฐานทุกอย่างทิ้ง ไม่ต่างจากที่มันทำกับเหยื่อรายแรก” อรุณไม่ได้ตอบโต้ เขาพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่นาฬิกาทราย สมองของเขาประมวลผลราวกับเครื่องจักรที่ทำงานหนักหน่วง ภาพใบหน้าของครอบครัวที่จากไปแวบเข้ามาในห้วงความคิด... *อย่าปล่อยให้มันจบแบบเดิม* เขาบอกตัวเอง เขาหยิบปากกาเคมีขึ้นมาขีดเขียนลงบนกระดาษที่วางระเกะระกะบนโต๊ะ 7-4-2... *7 คือลำดับอักษรในภาษาอังกฤษ 4 คือตำแหน่งแถวในเอกสารคดีเก่า 2 คือคำที่สองของบรรทัดนั้น* “เจ็ด... จี (G)... สี่... แถวที่สี่...” อรุณไล่นิ้วไปตามแฟ้มคดีที่เปิดทิ้งไว้ นิ้วของเขาหยุดชะงักที่บรรทัดหนึ่งในหน้าบันทึกการสอบสวนเมื่อสิบปีก่อน ‘...หลังการสูญเสียครั้งนั้น **กุญแจ** ถูกนำไปเก็บไว้ที่ห้องนิรภัยส่วนตัว...’ “กุญแจ!” อรุณอุทาน “นายจำได้ไหมตอนที่ไปตรวจสอบที่เกิดเหตุคดีแรก เราพบกล่องดนตรีที่ว่างเปล่า แต่มันมีรอยบุ๋มทรงหกเหลี่ยมอยู่ด้านใน” กวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับว่า “นั่นเป็นรหัสผ่านขั้นที่สอง... ถ้าสมมติฐานคุณถูก กุญแจดอกนั้นก็อาจจะซ่อนอยู่ใต้พรมในห้องทำงานของเหยื่อรายแรก แต่สารวัตรครับ... นั่นมันเป็นเขตหวงห้ามของกรมตำรวจไปแล้ว” “เราจะเข้าไปคืนนี้” อรุณตัดสินใจเด็ดขาด เขาเก็บนาฬิกาทรายใส่กล่องบุนวมอย่างระมัดระวัง แม้ทรายข้างในจะหยุดไหลไปแล้ว แต่เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากข้างในนั้น ในจังหวะที่อรุณหมุนตัวเพื่อจะเดินออกจากห้อง ไฟในสำนักงานก็ดับพรึ่บลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นดังก้องขึ้นจากมุมมืดของห้อง *กริ๊ก...* เสียงปลดเซฟปืนพกดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนที่สุดในโสตประสาทของอรุณ “ใคร!” อรุณตวาดพร้อมควักอาวุธประจำกายออกมาตั้งท่า “ผมแนะนำว่าอย่าขยับจะดีกว่านะครับสารวัตร” เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกแยกจนน่าขนลุก “เพราะคนที่ถือนาฬิกาทรายอยู่ในมือน่ะ... ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียว” ในความมืด อรุณเห็นแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอมือถือที่เปิดค้างไว้ของกวิน ทว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาตัวแข็งทื่อ สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ คือเงาร่างที่สะท้อนจากกระจกหน้าต่าง... เงาร่างของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน กำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างหลังเขา! แฟ้มคดีลับ007ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มถูกเปิดเผย แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ