เศษเสี้ยวความทรงจำ

"อย่าพยายามเชื่อมโยงมันเลยครับอรุณ... บางครั้งความทรงจำที่แตกสลายก็เหมือนกระจกเงา ยิ่งคุณพยายามประกอบมันเข้าด้วยกัน คุณก็จะยิ่งบาดมือตัวเองจนเลือดนอง" เสียงของกวินดังก้องผ่านลำโพงบลูทูธในรถยนต์ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้อรุณต้องกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด อรุณไม่ตอบ เขากวาดสายตามองเอกสารคดีฆาตกรรม 'ดอกไม้เหล็ก' ที่วางกองอยู่บนเบาะข้างคนขับ ลายนิ้วมือบนคราบเลือดในภาพถ่ายศพล่าสุด ไม่ใช่รอยนิ้วมือที่เพิ่งปรากฏขึ้น แต่มันคือลวดลายเดียวกับที่เขาเคยเห็นในแฟ้มคดีฆาตกรรมพ่อและแม่ของเขาเมื่อยี่สิบปีก่อน "กวิน... นายรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับคดีที่บ้านฉัน" อรุณเค้นเสียงถาม ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในรถดูเหมือนจะไม่มีผลต่อความร้อนรุ่มในอกเขา "ผมรู้อะไรหลายอย่างครับอรุณ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะบอกคุณได้ทุกเรื่อง" กวินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบกระซิบ "ลองมองไปที่สัญลักษณ์บนรอยแผลที่หน้าอกเหยื่อรายล่าสุดดูสิครับ ไม่ใช่แค่วงกลม... แต่มันคือรูปทรงเรขาคณิตที่ไม่มีวันบรรจบกัน" อรุณเหยียบเบรกจนรถชะลอตัวลงจอดข้างทางอย่างกะทันหัน เขาคว้าภาพถ่ายขึ้นมาส่องด้วยแว่นขยายที่พกติดตัว มือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเพ่งมองไปที่รอยแผลเป็นบนหน้าอกศพ มันไม่ได้ถูกแทงแบบสุ่ม แต่มันคือการบรรจงกรีดเป็นรูป 'เขาวงกตที่ไม่มีทางออก' สัญลักษณ์เดียวกันเป๊ะกับที่สลักไว้บนเหรียญเงินที่เขาพบในมือแม่ในวันที่เขากลายเป็นเด็กกำพร้า ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบเริ่มพรั่งพรูขึ้นมาเหมือนเขื่อนแตก เสียงปืนที่ดังสนั่นในความมืด กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นดอกมะลิในสวนหลังบ้าน และเสียงรองเท้าบูทหนักๆ ที่เดินจากไปอย่างช้าๆ ราวกับจงใจทิ้งร่องรอยให้เขาจดจำ "นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ กวิน?" อรุณถามเสียงสั่น "ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณครับ... ผมแค่กำลังเตือน ว่าในขณะที่คุณกำลังส่องกระจกมองหาฆาตกร เงาในกระจกบานนั้นอาจจะกำลังจ้องมองคุณอยู่ด้วยความสมเพช" สายของกวินตัดไป ทิ้งให้อรุณจมอยู่กับความเงียบงันที่บีบคั้น เขาหยิบซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าออกมาจากช่องเก็บของหน้ารถ ข้างในนั้นคือภาพถ่ายโพลารอยด์ที่ซีดจางของชายคนหนึ่งที่เขาสงสัยว่าเป็นผู้บงการคดีครอบครัวเขา แต่เมื่อเขาวางภาพนั้นทาบลงบนหลักฐานจากคดีปัจจุบัน รายละเอียดบางอย่างก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่การเลียนแบบ... แต่มันคือ 'การสืบทอด' หัวใจของอรุณเต้นรัวเหมือนกลองรบ เขาเริ่มตระหนักว่าฆาตกรที่เขากำลังไล่ล่า ไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่มันคือตัวแทนของอุดมการณ์บางอย่างที่ถูกส่งต่อผ่านสายเลือดหรืออาจจะผ่าน 'รหัสลับ' ที่กวินเป็นผู้ดูแลอยู่ เขารีบสตาร์ทรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่สถานที่ลับที่เขาเคยสัญญาว่าจะไม่กลับไปเหยียบอีก—ห้องใต้ดินของบ้านเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นที่ที่เขาเก็บแฟ้มคดีที่ตำรวจมองข้ามไปทั้งหมด เมื่อเขาไปถึง บ้านไม้หลังเก่าที่ดูผุพังยืนตระหง่านท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี อรุณก้าวลงจากรถ ความรู้สึกคุ้นเคยที่น่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้ามา เขาผลักประตูไม้ที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเข้าไป กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่ว เขามุ่งตรงไปที่โต๊ะทำงานตัวเก่าที่เขาเคยซ่อนไดอารี่ของพ่อไว้ใต้พื้นไม้ อรุณงัดแผ่นไม้ออกด้วยความชำนาญ แต่ทว่า... ไดอารี่เล่มนั้นไม่อยู่ที่เดิม! แทนที่ไดอารี่ กลับมีซองจดหมายสีดำวางอยู่บนพื้น มันถูกประทับตราด้วยขี้ผึ้งสีแดงเลือดเป็นรูป 'เขาวงกต' เดียวกันกับบนร่างเหยื่อ อรุณหยิบมันขึ้นมาเปิดอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่เขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้ดีที่สุด... เป็นลายมือที่ควรจะหายไปจากโลกนี้แล้ว *‘ลูกรัก... การตามหาความจริงไม่ใช่รางวัล แต่คือการต้อนตัวเองเข้าสู่กับดักที่พ่อวางไว้ตั้งแต่วันที่แม่ตาย’* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ประตูหน้าห้องใต้ดิน อรุณชักปืนออกมาอย่างรวดเร็วและเล็งไปที่เงาตะคุ่มนั้น แสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านรอยแตกของหลังคาทำให้เขาเห็นเค้าโครงของบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนคนนั้นสวมเสื้อโค้ทตัวยาวที่เขาคุ้นตา อรุณกลั้นหายใจขณะที่ผู้มาเยือนค่อยๆ ก้าวออกจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้โลกของอรุณหยุดหมุนไปชั่วขณะ "พ่อ..." อรุณพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงและเต็มไปด้วยความสับสนที่ไม่อาจหาคำอธิบาย ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและไร้ความเมตตาเหมือนกับปีศาจที่เขาเคยเห็นในฝันร้ายมาตลอดชีวิต ก่อนที่ชายคนนั้นจะเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสวม พร้อมกับพูดคำสั้นๆ ที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเขา "วันนี้... ถึงตาของแกที่จะต้องเลือกแล้ว ว่าจะเป็นผู้ล่า หรือจะเป็นเหยื่อที่จบชีวิตลงในเขาวงกตของฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับแฟ้มคดีลับ007นะครับ