การตัดสินใจที่ยากลำบาก

"วางปืนลงซะอรุณ... นายรู้อยู่เต็มอกว่ากระสุนนัดเดียวมันตัดสินทุกอย่างไม่ได้" เสียงของกวินลอดผ่านหูฟังวิทยุสื่อสาร น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ชวนให้ขนลุก อรุณกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน มือที่ถือปืนพกกระบอกคู่ใจสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำหนักของทางเลือกที่วางอยู่บนบ่า เบื้องหน้าของอรุณคือห้องโถงร้างในตึกเก่าแก่ย่านฝั่งธนฯ กลิ่นสนิมและคราบน้ำมันคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟจากสปอตไลท์ที่กวินแอบติดตั้งไว้สาดส่องไปยังสองจุดที่ห่างกันคนละฟากฝั่ง จุดแรกคือร่างของ 'ฆาตกรเงื่อนตาย' ชายในชุดสีดำสนิทที่กำลังยืนอยู่บนขอบระเบียงชั้นสี่ มือของมันถือรีโมทคอนโทรลที่เชื่อมต่อกับระเบิดแสวงเครื่องซึ่งพันไว้รอบตัวเด็กหญิงตัวน้อยวัยไม่เกินสิบขวบ ในจุดที่สอง... คือห้องกระจกนิรภัยที่กวินจงใจขังตัวประกันอีกคนเอาไว้ น้ำเริ่มทะลักเข้าท่วมห้องนั้นอย่างช้าๆ "นายจะเลือกอะไร ระหว่างความยุติธรรมที่ล้มเหลวมาสิบปี กับลมหายใจของเด็กบริสุทธิ์?" กวินเว้นจังหวะ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อดีตนักจิตวิทยาที่เก่งกาจอย่างนาย คงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าความรู้สึกผิดน่ะ มันฆ่าคนได้ยิ่งกว่ากระสุนปืนเสียอีก" อรุณหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพอดีตที่เขาไม่อาจลบเลือนฉายชัดขึ้นมา ภรรยาและลูกสาวของเขาในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน วันนั้นเขาเลือกไล่ล่าฆาตกรจนละเลยความปลอดภัยของครอบครัว ผลลัพธ์คือความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจเขามาจนถึงทุกวันนี้ เขาลืมตาขึ้น สายตาเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดขาดที่ผ่านการคัดกรองจากความเจ็บปวด "กวิน... นายเล่นเกมนี้มานานเกินไปแล้ว" อรุณตะโกนกลับไปโดยไม่มองหาตำแหน่งที่กวินซ่อนตัว "นายไม่ได้ต้องการให้ฉันเลือกว่าจะช่วยใคร แต่นายต้องการให้ฉัน 'พังทลาย' เพื่อดูว่ามนุษย์ที่ยึดติดกับศีลธรรมอย่างฉัน จะยอมทิ้งความถูกต้องเพื่อรักษาชีวิตคนอื่นได้แค่ไหน" "แล้วนายจะเลือกอะไรล่ะ อรุณ?" อรุณก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปืนในมือเล็งตรงไปที่ฆาตกรบนระเบียง แต่หัวใจของเขากลับหันไปทางห้องกระจกที่ตัวประกันกำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด เขารู้ดีว่าหากยิงฆาตกรตอนนี้ แรงกระตุกของรีโมทในมือมันอาจทำให้ระเบิดทำงานทันที แต่ถ้าเขาหันไปช่วยเด็กในห้องกระจก ฆาตกรนั่นก็จะหนีไปพร้อมกับปริศนาของคดีที่เขาตามหามาตลอดชีวิต สมองของนักจิตวิทยาทำงานแข่งกับเวลา อรุณสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ ฆาตกรที่อยู่บนระเบียงไม่ได้มีความกระวนกระวายใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามันเป็นเพียงหุ่นเชิดที่กวินโปรแกรมเอาไว้ "มันไม่ใช่คนจริง..." อรุณพึมพำกับตัวเอง เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาทีที่เหลือเพียงห้าวินาทีสุดท้าย ก่อนที่น้ำจะท่วมมิดห้องกระจก อรุณไม่เลือกยิงฆาตกร แต่เขาวิ่งสุดแรงเกิดพุ่งตรงไปยังแผงควบคุมระบบไฟฟ้าของตึกที่อยู่ใกล้กับทางเข้าห้องกระจก เขาใช้ด้ามปืนกระแทกแผงวงจรจนเกิดประกายไฟ เพื่อตัดระบบตัดน้ำที่ทำงานด้วยเซ็นเซอร์อัตโนมัติ *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วตึก อรุณไม่ได้ยิงฆาตกร แต่เขายิงไปที่ตัวล็อคบานพับของห้องกระจกนิรภัยจนมันร้าวและพังทลายลง น้ำไหลทะลักออกมาพร้อมกับร่างของตัวประกันที่หมดสติ อรุณรีบคว้าตัวเด็กน้อยออกมาได้ทันท่วงที ท่ามกลางเสียงไซเรนของตำรวจที่เริ่มดังมาจากระยะไกล ทว่า ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังระเบียง ร่างของฆาตกรนั่นก็หายไป เหลือเพียงกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ปลิวลงมาตามแรงลม อรุณวางเด็กน้อยลงอย่างแผ่วเบาแล้วรีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาเปิดอ่าน ลายมือที่คุ้นตาของกวินเขียนไว้เพียงประโยคเดียว: *'นายเลือกช่วยคน แทนที่จะจับคนร้าย... นั่นหมายความว่านายยอมแพ้ต่ออดีตแล้วใช่ไหม? แต่น่าเสียดายที่เป้าหมายจริงๆ ไม่ใช่เด็กคนนั้น'* ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง อรุณหันกลับไปมองตัวประกันที่เขาเพิ่งช่วยออกมา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก สายตาสั่นระริกเมื่อเห็นรอยสักรูป 'เงื่อนตาย' ที่หลังต้นคอของเด็กคนนั้น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับฆาตกรต่อเนื่องที่เขาตามล่ามาตลอดสิบปี ขณะที่เขากำลังก้าวถอยหลังด้วยความสับสน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ปืนจ่อเข้าที่ขมับของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใคร "ขอบคุณที่ช่วย 'อาวุธ' ของผมออกมานะ อรุณ... ต่อไปนี้คือตาของผมที่จะเล่นเกมกับนายบ้าง" เป็นกวินที่ยืนอยู่ตรงนั้น มือของเขาถือรีโมทตัวจริงไว้ในมือ และนิ้วชี้ของเขาก็แตะลงบนปุ่มกดสีแดงนั่นอย่างใจเย็น โดยไม่มีท่าทีว่าจะละสายตาจากอรุณเลยแม้แต่นิดเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับแฟ้มคดีลับ007นะครับ