รอยเท้าในสายฝน

“หยุดตรงนั้น! วางสิ่งที่อยู่ในมือลงเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของร้อยตำรวจเอกอรุณแหวกผ่านม่านฝนที่ตกลงมาอย่างหนักจนแทบมองไม่เห็นทาง ผสมปนเปไปกับเสียงสังกะสีสั่นไหวในย่านสลัมริมน้ำที่เน่าเฟะ ร่างในชุดกันฝนสีดำที่วิ่งอยู่เบื้องหน้าไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง มันเพียงแค่เร่งฝีเท้าขึ้น กระโดดข้ามกองขยะและซากไม้ผุพังอย่างคล่องแคล่วราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่า อรุณกัดฟันแน่น ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าจากการกระโดดลงมาจากเพิงพักเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นเขาลดน้อยลงเลย เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้ไอ้ฆาตกรคนนี้หลุดมือไปในเขาวงกตที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอยของย่านนี้ โอกาสที่จะได้ตัวมันมาสอบปากคำจะกลายเป็นศูนย์ทันที “มันไม่ได้มาคนเดียว” เสียงกวินดังขึ้นผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กในหู น้ำเสียงของอัจฉริยะไอทีรายนี้เยือกเย็นและเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ “ผมกำลังดักจับสัญญาณชีพจรที่กระจัดกระจายอยู่ในรัศมีห้าร้อยเมตร อรุณ... ดูเหมือนคุณกำลังถูกต้อนเข้ามุมนะ” “เลิกเล่นลิ้น แล้วบอกมาว่ามันจะไปทางไหน!” อรุณตวาดกลับขณะที่ตัวเขาพุ่งตัวลอดผ่านช่องแคบระหว่างบ้านไม้สองหลัง กลิ่นน้ำเน่าเสียและกลิ่นดินชื้นตีขึ้นจมูกจนอยากจะอาเจียน “เลี้ยวขวาที่หน้าโกดังร้างนั่น ฝีเท้ามันช้าลงแล้ว... มันกำลังรอคุณอยู่” คำเตือนของกวินทำให้ฝีเท้าของอรุณชะงักเพียงเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักจิตวิทยาอาชญากรในตัวเขากำลังเตือนภัย เขาไม่ได้กำลังไล่ล่าเหยื่อ แต่เขากำลังเดินเข้าหา ‘กับดัก’ อรุณค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ ลดปืนในมือลงให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อม สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณ โกดังร้างเบื้องหน้าตั้งตระหง่านเหมือนซากอสุรกายท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟกะพริบจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่คอยสร้างเงามืดที่บิดเบี้ยวบนพื้นถนนที่แฉะไปด้วยน้ำฝน เขาก้าวเข้าไปในตัวโกดังอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวคือความระมัดระวัง เสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นคอนกรีตดัง ‘แปะ... แปะ...’ สะท้อนก้องไปมา ฟังดูคล้ายเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบ “ออกมาซะ” อรุณเอ่ยน้ำเสียงต่ำแต่กังวาน “ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ การลากผมมาที่นี่ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าคุณคือคนฆ่าคนตาย... ร่องรอยที่คุณทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ มันมากพอจะขังคุณไว้ในคุกไปตลอดชีวิต” ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องโหว่ของผนัง อรุณก้าวต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดกลางของโกดัง ที่นั่นมีรองเท้าเปื้อนโคลนวางทิ้งไว้ข้างหนึ่ง ราวกับเป็นเครื่องหมายบอกทาง เขาก้มลงมองรอยเท้าบนพื้นฝุ่นที่ผสมกับน้ำฝน มันเป็นรอยเท้าที่ดูจงใจ... ไม่ใช่รอยเท้าของคนที่กำลังหนี แต่เป็นรอยเท้าของคนที่กำลัง ‘แสดง’ “กวิน... สแกนความร้อนในพื้นที่ให้ฉันเดี๋ยวนี้” “แปลกมาก...” เสียงกวินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “ไม่มีสัญญาณความร้อน... ไม่มีอะไรเลย อรุณ คุณอยู่ในนั้นคนเดียว ไม่มีใครอยู่กับคุณ” อรุณขมวดคิ้วแน่น เขารีบก้าวเข้าไปที่มุมหนึ่งของโกดังก่อนจะพบกับสิ่งที่ทำให้ใจเขาเต้นรัว บนผนังไม้ที่ผุพังมีตัวอักษรเขียนด้วยเลือดแห้งกรัง ‘นกกระจอกบินกลับรังแล้ว’ ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านไขสันหลัง อรุณรีบหันหลังกลับหมายจะออกจากโกดังทันที แต่ทว่า... ทันใดนั้น ไฟสปอร์ตไลท์ขนาดใหญ่จากภายนอกก็สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานสูงจนเขามองไม่เห็นอะไรนอกจากแสงสีขาวจ้า “อรุณ! ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่คน!” เสียงกวินตะโกนผ่านหูฟังด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นจากถังน้ำมันที่วางอยู่ข้างตัวเขา อรุณพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างอีกฝั่งได้ทันท่วงที แรงอัดมหาศาลทำให้ร่างของเขาปลิวไปตกกระแทกกับกองขยะด้านนอก ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนเขาแทบขยับไม่ได้ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก อรุณเงยหน้ามองขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึกที่อยู่ติดกับโกดัง ร่างเงาสีดำร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ที่นั่น มองลงมาที่เขาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนที่มันจะหันหลังเดินหายไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความล้มเหลวที่บาดลึกในใจ อรุณหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา มือที่สั่นเทาของเขากดปุ่มเรียก “กวิน... มันหายไปแล้ว” “ผมรู้...” เสียงของกวินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้อรุณต้องหยุดหายใจ “อรุณ... ในขณะที่คุณไล่ตามเงามันอยู่นั่น มีบางอย่างที่ผมเพิ่งค้นพบในระบบฐานข้อมูลส่วนตัวของคุณ... ข้อมูลคดีเก่าของครอบครัวคุณ ถูกเปิดอ่านเมื่อสามนาทีก่อน... จากไอพีแอดเดรสที่ตั้งอยู่ในบ้านพักของคุณเอง” หัวใจของอรุณหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่ามกลางความโดดเดี่ยวในย่านสลัม เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าศัตรูไม่ได้อยู่แค่ในเงา แต่มันอาจจะนั่งรอเขาอยู่ที่บ้านในฐานะคนใกล้ตัวที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับคดีนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ - แฟ้มคดีลับ007