การทรยศ

"ทำไมต้องเป็นนาย?" เสียงของอรุณแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยแรงสั่นสะเทือนที่พยายามสะกดไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย เขาจ้องมองกวินผ่านแสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกระพริบเป็นจังหวะเหมือนลมหายใจของคนใกล้ตาย กวินนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนตัวเดิม ในมือถือแก้วกาแฟที่เย็นชืด ท่าทีของเขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กวินค่อยๆ วางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของเซรามิกกับไม้ดังชัดเจนจนน่าใจหาย เขาสบตาอรุณด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ซึ่งมันเป็นแววตาชนิดเดียวกับที่อรุณเคยเห็นในฐานข้อมูลอาชญากรระดับอันตรายที่เขาเคยไล่ล่ามาทั้งชีวิต "คำถามนี้น่าเบื่อไปหน่อยนะครับผู้กอง" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถามว่า 'ทำไม' ก็เหมือนถามว่าทำไมน้ำถึงต้องไหลลงที่ต่ำ หรือทำไมคนเราถึงต้องแก่ตัวลง ทุกอย่างมีเหตุผลของมัน แต่อยู่ที่ว่าคุณเลือกจะมองหาเหตุผลนั้นจากมุมไหนต่างหาก" "ฉันเชื่อใจนาย" อรุณก้าวเข้าไปใกล้กวินหนึ่งก้าว สันกรามของเขาสันกระตุกจากการขบกรามแน่น "เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งกี่คดี นายเห็นฉันตอนที่ฉันเกือบจะพังทลาย เห็นฉันตอนที่ฉันเกือบจะเลิกเป็นตำรวจเพราะคดีของครอบครัวฉันเอง แต่นายกลับส่งพิกัดของพวกมันไปให้ฆาตกร... นายรู้ใช่ไหมว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นที่โกดังร้าง?" กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "คุณรู้อยู่แล้ว อรุณ คุณเป็นนักจิตวิทยาอาชญากรที่เก่งที่สุดที่คุณเคยรู้จัก คุณรู้ดีว่าผมทำไปเพื่ออะไร" "เพื่อความสนุกงั้นเหรอ?" อรุณกระชากปกเสื้อกวินขึ้นมาจนเก้าอี้ไถลถอยหลังไปครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น "หรือเพื่อไอ้รหัสลับบ้าบอนั่นที่นายเฝ้าปกปิดมาตลอด!" กวินไม่ได้ปัดป้อง เขายังคงมองอรุณด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจอย่างประหลาด "มันไม่ใช่ความสนุกหรอกครับ มันคือการชำระล้าง ความเจ็บปวดที่คุณแบกไว้ตลอดหลายปี... ผมแค่กำลังช่วยให้คุณไปถึงจุดจบที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะได้รับ" ห้องทำงานที่เคยเป็นฐานปฏิบัติการลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความกดดัน อรุณปล่อยมือจากปกเสื้อกวินราวกับคนไร้เรี่ยวแรง เขาถอยหลังไปพิงโต๊ะทำงาน มือสั่นระริกขณะหยิบซองเอกสารที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อสิบนาทีที่แล้วออกมา มันคือภาพถ่ายวงจรปิดที่บันทึกเหตุการณ์ตอนที่กวินแอบส่งรหัสผ่านเข้าเครื่องเซิร์ฟเวอร์ของหน่วยสืบสวนให้กับบุคคลปริศนาในเงามืด "นายคือคนที่ทำให้คนบริสุทธิ์ต้องตาย นายคือคนที่อยู่เบื้องหลังเงาของฆาตกรมาตลอด..." อรุณพึมพำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันกลายเป็นน้ำเสียงของนักล่าที่พร้อมจะปลิดชีวิตเหยื่อ "กวิน นายรู้ตัวไหมว่าคนอย่างนายไม่มีทางได้รับความปรานีจากกระบวนการยุติธรรมหรอก" "ผมไม่เคยขอความปรานี" กวินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งของเขาดูสง่างามแม้ในยามที่กำลังจนมุม "และผมก็ไม่ได้เป็นสายลับให้กับฆาตกรอย่างที่คุณเข้าใจ คุณเข้าใจผิดไปหนึ่งเรื่องสำคัญ... ผมไม่ใช่คนของมัน แต่อรุณ... ผมคือคนสร้างมันขึ้นมา" ประโยคนั้นทำให้อรุณชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง กวินหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินขึ้นมาแล้ววางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะกดปุ่มส่งสัญญาณอะไรบางอย่างที่ทำให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดในห้องดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเพียงน้อยนิด "คุณอยากรู้ไหมว่าใครคือคนร้ายตัวจริงที่ฆ่าครอบครัวคุณ?" กวินกระซิบอยู่ข้างหูอรุณในความมืดที่ไร้ทางหนี "คนคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ไงล่ะ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูห้องทำงานที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา เสียงเคาะประตูสามครั้งที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้น อรุณหันกลับไปมองด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่หลังบานกระจกฝ้าหน้าห้อง... คือคนที่เขาเพิ่งจะฝังร่างไปเมื่อสัปดาห์ก่อนในฐานะเหยื่อคดีฆาตกรรม! กวินขยับยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงประตูกำลังถูกไขออกด้วยกุญแจสำรองที่ควรจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ถือครองได้ แฟ้มคดีลับ007ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นมาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยใจจริงนะครับ