รหัสลับในรหัสผ่าน

“ถ้าคุณยังกดรหัสผิดอีกครั้งเดียว ระบบจะลบฐานข้อมูลทั้งหมดทิ้งทันที กวิน... ผมไม่ได้ล้อเล่น” ร.ต.อ. อรุณ กดปลายกระบอกปืน .38 จ่อเข้าที่ขมับของชายหนุ่มตรงหน้า เสียงกลไกปืนที่ถูกขึ้นลำดังกังวานขึ้นในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สี่จอที่ส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้กลายเป็นสีฟ้าซีดเซียว กวินไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่มั่นคง แม้เหงื่อเม็ดโตจะไหลผ่านสันกรามลงมาหยดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวจนเป็นดวง “ใจเย็นหน่อยครับผู้กอง... ความกลัวมักทำให้คนเรามองข้ามสิ่งธรรมดาไป รหัสผ่านพวกนี้ไม่ใช่ตัวเลขสุ่ม แต่มันคือ ‘ประวัติศาสตร์’ ที่ฝังตัวอยู่ในคราบน้ำตา” “อย่ามาเล่นลิ้น” อรุณขบกรามแน่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ตัวเลขชุดสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้าจอ: *12-05-98-19* รหัสผ่านที่ฆาตกรทิ้งไว้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกตัวเลขที่กวินถอดออกมาได้จากไวรัสที่ฝังอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ธนาคารมักจะวนเวียนอยู่กับข้อมูลทางการเงินของเหยื่อรายแรกเสมอ แต่วันนี้ กวินกลับพยายามเบี่ยงเบนมันไปทางอื่น “คุณกำลังปกป้องใคร?” อรุณถาม เสียงเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นที่อัดแน่นมานานนับปี “เงินห้าสิบล้านนั่นไม่ได้ถูกโอนไปยังบัญชีลับในสวิส แต่มันกำลังถูกแบ่งกระจายไปยังกองทุนการกุศลที่ไม่มีตัวตน... นี่มันไม่ใช่การโจรกรรม แต่มันคือการ ‘ล้างมลทิน’ ในแบบของมัน” กวินหยุดนิ้วทันที เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอรุณ ดวงตาที่เคยดูเฉยเมยบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้อรุณต้องชะงัก “คุณคิดว่าฆาตกรคนนี้คือ ‘ปีศาจ’ ใช่ไหมครับผู้กอง? คนที่ฆ่าครอบครัวคุณ... คนที่ทิ้งรอยนิ้วมือไว้ในแฟ้มคดีที่ปิดไม่ลง” กวินแค่นหัวเราะ “แต่ถ้าผมบอกว่า ตัวเลขพวกนี้คือ ‘วันที่’ ที่หัวใจของเหยื่อแต่ละคนถูกกระชากออกมาล่ะครับ? *12-05* คือวันที่คุณได้รับโทรศัพท์สายสุดท้ายจากภรรยาคุณ... และ *98-19* คือวันที่คดีถูกสั่งปิดอย่างเป็นทางการโดยผู้มีอำนาจที่คุณเคารพนับถือที่สุด” อากาศในห้องดูเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมด อรุณรู้สึกเหมือนถูกหมัดหนักๆ ต่อยเข้าที่กลางอก มือที่ถือปืนสั่นเทาขึ้นเล็กน้อย “คุณโกหก...” “ผมไม่ได้โกหก แต่ผมกำลังเตือนคุณ” กวินเลื่อนหน้าจอไปที่ไฟล์ลับสุดยอดที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลการเงิน “รหัสผ่านที่แท้จริงไม่ใช่ตัวเลข แต่คือชื่อของคนที่เซ็นอนุมัติปิดคดีเมื่อสิบเก้าปีก่อน... พิมพ์มันลงไปสิครับผู้กอง แล้วคุณจะรู้ว่าเงินห้าสิบล้านนั่น แท้จริงแล้วคือ ‘เงินค่าจ้าง’ ของใคร” อรุณมองที่หน้าจอ นิ้วของเขาสั่นระริกขณะวางปืนลงบนโต๊ะ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ ข้อมูลที่เขากำลังจะเห็นอาจหมายถึงการทำลายอาชีพที่เขารัก หรือไม่ก็การทำลายชีวิตที่เหลืออยู่นี้ให้พังทลายลง เขาเอื้อมมือไปที่คีย์บอร์ด ลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ชื่อลงไป... *สิริธร วัฒนไพศาล* ทันใดนั้น หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแหลมสูงเสียดแทงแก้วหูก็ดังขึ้นทั่วตึก กวินรีบคว้าแฟลชไดรฟ์ที่เสียบอยู่แล้วหันมามองอรุณด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของคู่คิดอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่ง ‘จุดชนวน’ ระเบิดเวลาที่ทำให้อรุณต้องตกตะลึง “ผู้กองครับ... สิ่งที่คุณพิมพ์ไปเมื่อกี้ ไม่ใช่การเปิดโปงฆาตกร แต่มันคือการยืนยัน ‘ตำแหน่ง’ ของคุณ” กวินกล่าวเสียงเรียบพลางถอยหลังไปที่ประตูทางออก “ตอนนี้ ทุกหน่วยปฏิบัติการพิเศษกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ เพื่อจับกุม ‘ฆาตกรตัวจริง’... ซึ่งในสายตาของกฎหมายที่บิดเบี้ยว คนคนนั้นคือคุณครับ” ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับแสงไฟสีฟ้าแดงจากรถตำรวจที่สาดเข้ามา อรุณยืนนิ่งท่ามกลางความสับสน เขามองไปที่หน้าจออีกครั้งและพบว่าบัญชีเงินห้าสิบล้านนั้นถูกโอนเข้าบัญชีชื่อ ‘อรุณ’ โดยสมบูรณ์แบบตั้งแต่นาทีที่เขาพิมพ์ชื่อนั้นลงไป เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากมุมมืดหลังตู้เก็บเอกสาร สวมถุงมือหนังสีดำสนิทพร้อมกระบอกเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่หัวใจของเขา... รอยยิ้มที่คุ้นเคยจากภาพถ่ายในแฟ้มคดีที่เขาเก็บไว้ใต้หมอนมาตลอดสิบเก้าปี ปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนคนนั้น “ขอบคุณที่ช่วยปิดงานให้พี่นะ... อรุณ” แฟ้มคดีลับ007 ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับผมด้วยใจจริงนะครับ