ตลาดมืด

“อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้ปืนที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของคุณกลายเป็นแค่เศษเหล็กก่อนจะทันได้ใช้งาน” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นชื้นรดต้นคอของร.ต.อ. อรุณ ท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของน้ำครำและควันบุหรี่ราคาถูกที่ตลบอบอวลในโกดังร้างท่าเรือหมายเลข 9 อรุณชะงักฝีเท้า แววตาของเขายังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม แม้ในใจจะกำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้ขององศาการเล็งและแรงเหนี่ยวไกของศัตรู “คุณกวิน ผมว่าเราเลยจุดที่ต้องมานั่งขู่กันด้วยอาวุธมาไกลแล้วนะ” อรุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า กวินยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวที่กระพริบถี่ราวกับจะขาดใจ ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ในเงามืด แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับคมกริบดุจมีดโกน ในมือของชายหนุ่มไม่ได้ถือปืน แต่มันคืออุปกรณ์ถอดรหัสขนาดจิ๋วที่กำลังส่งแสงสีฟ้าจางๆ เป็นจังหวะ “ความเชื่อใจในตลาดมืดมีค่าพอๆ กับเศษฝุ่นในท่อระบายน้ำนั่นแหละครับผู้กอง” กวินแสยะยิ้ม “โดยเฉพาะเมื่อคุณกำลังก้าวเท้าเข้าสู่เขตกฎหมายของพวก ‘เงา’... หากคุณพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ร่างของคุณจะกลายเป็นหลักฐานชิ้นใหม่ในแฟ้มคดีที่ไม่มีวันปิดได้” ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากันในความเงียบที่กดดัน กวินยื่นมือถือเครื่องหนึ่งมาให้ อรุณรับมาดู หน้าจอนั้นแสดงผังโครงสร้างของตลาดมืดที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นใต้ดินของโรงฆ่าสัตว์ร้างทางทิศเหนือของเมือง มันไม่ใช่แค่ที่ขายของเถื่อน แต่มันคือศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนข้อมูลลับระดับชาติ และที่สำคัญที่สุด—รายชื่อเหยื่อรายต่อไปของฆาตกรที่พวกเขากำลังตามล่า “ที่นี่มีกฎข้อเดียว” กวินเอ่ยต่อ “ห้ามถามว่าสินค้ามาจากไหน และห้ามถามว่าใครเป็นเจ้าของรายชื่อที่แลกเปลี่ยนกันในนี้ หากคุณไม่ต้องการกลายเป็นสินค้าเสียเอง” อรุณเก็บมือถือเข้ากระเป๋า พลางกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆ ที่เริ่มมีเงามืดของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏตัวขึ้นตามมุมมืด พวกมันสวมหน้ากากเรียบง่ายสีขาวไร้ลวดลาย สัญลักษณ์ของกลุ่มค้าข้อมูลใต้ดินที่ไร้ตัวตน “คุณไม่ได้พาผมมาเพื่อแค่ดูผังพวกนี้ใช่ไหมกวิน บอกมาว่าคุณต้องการอะไรกันแน่” กวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนอรุณสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบในสายตา “ผมต้องการให้คุณเป็นเหยื่อล่อ อรุณ... คืนนี้ฆาตกรตัวจริงจะปรากฏตัวที่นี่ เพื่อประมูลไฟล์ลับที่เกี่ยวกับอดีตของคุณ ไฟล์ที่บันทึกเหตุการณ์คืนนั้น... คืนที่ครอบครัวของคุณถูกฆ่าตาย” คำพูดนั้นทำให้อรุณแทบหยุดหายใจ ความโกรธแค้นที่เก็บงำไว้ใต้เปลือกนอกที่สุขุมเริ่มปะทุขึ้นเหมือนลาวาใต้ภูเขาไฟ อดีตที่เขาพยายามปิดตายกลับถูกกวินขุดขึ้นมาเป็นเครื่องมือต่อรอง “คุณรู้อะไรมากันแน่” อรุณถามเสียงต่ำ “ผมรู้ว่าคนที่ฆ่าครอบครัวคุณ ไม่ได้ทำไปเพียงเพราะความแค้น แต่มันเป็นคำสั่งซื้อจาก ‘ลูกค้า’ รายใหญ่ที่นั่งอยู่บนหอคอยงาช้างในตอนนี้” กวินยิ้มที่มุมปาก “เตรียมตัวให้พร้อมผู้กอง อีกห้านาที การประมูลจะเริ่มขึ้น และเมื่อแสงไฟสปอร์ตไลท์กลางโถงสว่างขึ้น... คุณจะได้เห็นหน้าของคนที่ทำลายชีวิตคุณ” กวินหันหลังเดินหายเข้าไปในความมืด อรุณยืนนิ่งอยู่ลำพัง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนลึกลับที่เริ่มเดินเข้ามาล้อมรอบเขาเหมือนฝูงหมาป่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ อรุณสูดลมหายใจเข้าลึก มือขวาเลื่อนไปแตะด้ามปืนพกที่เอวแน่น นี่คือวินาทีที่เขาต้องเลือกระหว่างการเปิดโปงความจริงที่อาจพาเขาไปสู่ความตาย หรือการยอมจำนนต่อเงาที่ครอบงำคดีนี้มานับสิบปี ทว่า ในจังหวะที่เขาตัดสินใจจะก้าวออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงนั้นเอง เสียงกริ่งโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่เขาจำได้แม่นยำที่สุด... เบอร์โทรศัพท์ของภรรยาผู้ล่วงลับที่ถูกบรรจุลงในโลงศพไปเมื่อสิบปีก่อน! หัวใจของอรุณหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่เขาจะกดรับสาย เสียงปลายสายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเบาๆ แต่บาดลึกไปถึงวิญญาณ “อรุณ... อย่าเดินเข้าไปในนั้น... มันไม่ใช่การประมูล แต่มันคือกับดักที่จะฝังศพคุณไว้ที่นี่ตลอดกาล” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 นะครับ