ความโกรธแค้น

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้สมองของคุณกระจายเต็มพื้นห้องเสียก่อน" เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่น้ำเสียงที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นโลหะเย็นเฉียบ ผมพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความมัวหมองจากอาการสลบไสล กลิ่นฉุนของยาสลบยังตกค้างอยู่ในโพรงจมูก สมองของผมประมวลผลช้ากว่าความเป็นจริง แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกปลุกเร้าทำให้ผมสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากบุคคลเบื้องหน้า เงาร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ ปลายกระบอกปืน .38 กดเข้าที่ขมับซ้ายของผมอย่างแม่นยำ มันเย็นจนผมรู้สึกเสียววาบไปถึงกระดูกสันหลัง "กวิน..." ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน "นายรู้อยู่แล้วสินะ ว่าฉันกำลังเข้าใกล้ความจริง" ร่างตรงหน้าไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความเงียบงันในห้องที่มืดมิดกลับกลายเป็นอาวุธที่บีบคั้นประสาทมากกว่าเสียงปืน ผมมองเห็นเพียงนัยน์ตาที่วาวโรจน์ในเงามืด ดวงตาที่เคยเป็นมิตร กลับกลายเป็นดวงตาของนักล่าที่ไร้ความปรานี "ความจริงคือสิ่งที่คนอย่างนายไม่สมควรได้รับรู้ตั้งแต่แรก อรุณ" กวินเอ่ยขึ้นหลังจากปล่อยให้ผมจมอยู่กับความอึดอัดมานานพอสมควร "นายมันก็แค่ตัวละครในแผนการที่ถูกเขียนไว้ นายเล่นบทบาทได้ดีเยี่ยมจนน่าปรบมือให้... แต่น่าเสียดาย ที่นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีตอนจบแบบที่พระเอกได้รับชัยชนะ" ความโกรธแค้นที่เคยถูกกดทับด้วยเหตุผลและจรรยาบรรณของตำรวจ กลับพุ่งพล่านขึ้นมาในอกราวกับลาวาที่ทะลักออกจากปล่องภูเขาไฟ ผมไม่ได้กลัวความตาย แต่สิ่งที่ผมยอมรับไม่ได้คือการถูกทรยศโดยคนที่ผมให้ความเชื่อใจมากที่สุด ผมตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุด ในวินาทีที่เขากำลังจะเหนี่ยวไก ผมเบี่ยงตัวเข้าหาปลายกระบอกปืนสุดแรง ความเจ็บปวดจากการเสียดสีของโลหะที่ข้างขมับแทบทำให้ผมสติหลุด แต่ผมคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทัน *ปัง!* เสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วห้อง กระสุนเฉี่ยวหัวไหล่ผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเกิดกลิ่นไหม้ของเนื้อผ้าและผิวหนัง ผมไม่รอช้า ใช้หัวโขกเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างเต็มแรง กวินเซถอยหลังไป ผมไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งตัว ผมพุ่งเข้าใส่ซ้ำดั่งสัตว์ร้าย ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาตั้งแต่คดีครอบครัวของผมถูกถ่ายโอนลงไปในกำปั้นทุกหมัดที่กระแทกใส่ใบหน้าของชายผู้เป็นเพื่อนสนิท "บอกฉันมา! ใครเป็นคนสั่ง! ใครคือคนที่ฆ่าครอบครัวฉัน!" ผมตะโกนลั่น พลางกดร่างเขาลงกับพื้นห้องที่เย็นเยียบ ฝ่ามือของผมรัดคอเขาแน่นจนใบหน้าของกวินเริ่มเปลี่ยนสี "นาย... ไม่มีวัน... รู้" เขายังคงยิ้มเยาะ แม้เลือดจะอาบปาก "เพราะนายจะตายที่นี่... ในฐานะฆาตกรที่ยิงเพื่อนตัวเองตาย" กวินคว้าของแข็งบางอย่างจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาแทงเข้าที่สีข้างผม ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั้งร่าง ผมผละออกด้วยความตกใจและล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจเริ่มติดขัด เลือดอุ่นๆ ไหลรินออกจากแผลที่สีข้างย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนเป็นวงกว้าง ผมมองไปที่โต๊ะทำงานของเขา มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบของชิ้นหนึ่งที่กวินพยายามซ่อนไว้ตลอดเวลา... แฟลชไดรฟ์สีดำสนิทที่บันทึกรหัสลับทั้งหมดของคดีนี้ "นายคิดว่าจะรอดไปจากห้องนี้เหรอ?" กวินลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล เขากดปุ่มบางอย่างบนรีโมตที่กำอยู่ในมือ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังระงมไปทั่วตึก แสงไฟสีแดงสลับขาวกะพริบถี่ๆ บีบหัวใจ ประตูห้องนิรภัยที่ผมไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเริ่มเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ "ผมจะไม่ฆ่านายหรอก อรุณ" กวินก้าวถอยหลังไปยังช่องทางลับที่เพิ่งเปิดออก "แต่ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้จะทำหน้าที่แทน ระบบจะล็อกตายตัวภายในสามสิบวินาที และออกซิเจนในห้องนี้จะถูกสูบออกจนหมด" เขามองผมด้วยสายตาเวทนาเหมือนมองคนใกล้ตาย ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในเงามืด ทิ้งให้ผมเผชิญกับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวดุจกลองรบ ผมพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แม้ความเจ็บปวดที่แผลจะกรีดลึกถึงกระดูก ความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันมหาศาล ผมต้องไม่ตายที่นี่ ผมต้องรู้ความจริง! ผมมองเห็นแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดทิ้งไว้ ข้อมูลบางอย่างปรากฏขึ้นบนจอ... ภาพถ่ายของผมเองในวัยเด็ก และภาพของฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวผม คนที่อยู่ในภาพนั้น... ไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่ผมเพิ่งกอดคอเมื่อสัปดาห์ก่อน ทว่าก่อนที่ผมจะได้อ่านชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นหน้าประตูที่กำลังจะปิดตาย ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูก คนคนนั้นย่อตัวลงตรงหน้าผม ยื่นมือมาเชยคางผมขึ้นเบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเยียบจนเกือบหยุดไหล "ดูเหมือนคุณจะไปได้ไกลกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ... คุณตำรวจ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับทุกเบาะแสของเงาอำพรางนะครับ แฟ้มคดีลับ007