การปกป้องที่ล้มเหลว

"ทิ้งมันลงพื้นซะ อรุณ... ก่อนที่ผมจะตัดสินใจว่าคุณเป็นภัยต่อแผนการของผมมากกว่าตัวฆาตกร" เสียงของกวินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่ได้พูดในฐานะเพื่อนร่วมงาน แต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยอำนาจสั่งการ ผมกำด้ามมีดในกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเย็นของโลหะที่สลักชื่อ ‘รินดา’ มันแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ รินดาคือน้องสาวของผม... เธอหายตัวไปสามปี และตอนนี้อาวุธที่เปื้อนเลือดของเธอกลับมาอยู่ในมือผม ในจังหวะที่ผมต้องคุ้มกันพยานปากเอกของคดี ‘เงาอำพราง’ "คุณรู้อะไรมาใช่ไหม กวิน?" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามคุมสติไม่ให้สั่นคลอนไปกับความแค้นที่ปะทุขึ้นในอก "มีดเล่มนี้... ทำไมมันถึงมาอยู่ในกระเป๋าผมได้ ทั้งที่ผมเพิ่งเช็กอาวุธก่อนก้าวเท้าออกจากเซฟเฮาส์" กวินไม่ได้ตอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนในทางเดินของชั้นใต้ดินโรงแรมสะท้อนบนแว่นตาของเขา ปิดบังดวงตาที่ซ่อนความลับนับพันไว้ "ถ้าคุณอยากได้คำตอบ คุณต้องเลือกระหว่างการลากอดีตที่ตายไปแล้วมาใส่ใจ กับการรักษาชีวิตของ 'ศิรา' ที่กำลังยืนสั่นอยู่ข้างหลังคุณนั่น... เวลาไม่เคยรอใครนะคุณตำรวจ" ผมหันไปมองด้านหลัง ศิรา พยานปากสำคัญของคดีนี้กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว แผนการเดิมคือเราต้องพาเธอไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่ดาดฟ้าภายในห้านาที แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกลับรู้สึกผิดปกติไปหมด ความเงียบในอาคารนี้มันเงียบเกินไป เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของผมเองที่เต้นโครมคราม "สถานการณ์เริ่มไม่น่าไว้ใจ" ผมพึมพำขณะดึงปืนพกกระบอกจริงออกมาตรวจสอบ "เช็กสัญญาณวิทยุให้ผมหน่อย กวิน" "สัญญาณถูกตัดไปแล้ว" กวินตอบสั้นๆ โดยไม่มองหน้าผม มือของเขารัวอยู่บนแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วอย่างคล่องแคล่ว "มันไม่ใช่แค่ระบบตัดสัญญาณ แต่มันคือการแทรกแซงระดับโครงสร้าง... ใครบางคนกำลังเล่นเกมแมวจับหนู และดูเหมือนว่าหนูอย่างเรากำลังถูกต้อนให้เข้ามุม" *ปัง!* เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่คมกริบ กระจกหน้าต่างข้างตัวศิราแตกกระจายละเอียด เธอกรีดร้องสุดเสียง ผมพุ่งตัวเข้าชาร์จทันที คว้าตัวเธอลงหมอบกับพื้นตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกฝึกมา "คุ้มกันเธอไว้! อย่าให้คลาดสายตา!" ผมตะโกนสั่งพร้อมกับเล็งปืนไปที่ความมืดมิดของทางเดิน ศิราสั่นเทา เธอคว้าแขนเสื้อผมไว้แน่น "เขารู้... เขารู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ อรุณ! เขาไม่ได้อยากฆ่าฉัน เขาแค่ต้องการให้ฉันเห็นว่าเขาสามารถฆ่าใครก็ได้ที่ขวางทางเขา!" "ใคร? ใครคือคนที่คุณพูดถึง!" ผมถามพร้อมกับขยับตัวเข้าหาแหล่งกำเนิดเสียง แต่ทันใดนั้น ไฟในทางเดินก็ดับพรึบลง ความมืดสนิทเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ในความมืดนั้น ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมสังเคราะห์ กลิ่นที่คุ้นเคย... กลิ่นเดียวกับที่อยู่ในความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดของผม กลิ่นฆาตกรที่พรากครอบครัวผมไปเมื่อสิบปีก่อน "กวิน! อยู่ไหน!" ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลากของหนักบางอย่างบนพื้นคอนกรีต ผมตัดสินใจเปิดโหมดไฟฉายที่ติดข้างปืน แสงสีขาวส่องผ่านกลุ่มควันจางๆ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ผมต้องหยุดหายใจ กวินนอนฟุบอยู่กับพื้น เลือดไหลซึมจากรอยแผลที่ต้นคอ แต่สิ่งที่น่าขนลุกกว่าคือศิรา... เธอยืนอยู่กลางห้อง แววตาของเธอเปลี่ยนไปจากหญิงสาวขวัญเสีย กลายเป็นความว่างเปล่าที่แฝงด้วยความเยือกเย็น เธอหยิบปืนที่หล่นอยู่ข้างกวินขึ้นมา แล้วเล็งมาที่หน้าอกของผมอย่างแม่นยำ "คุณไม่ควรตามหาอดีตที่ถูกฝังไปแล้วนะคุณตำรวจ" ศิราพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิมสิ้นเชิง มันนุ่มนวลและคุ้นหูอย่างน่าประหลาด "มีดเล่มนั้น... เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ฉันเตรียมไว้ให้คุณ ในฐานะที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่" ผมชะงัก นี่ไม่ใช่ศิราพยานปากเอก นี่คือ ‘เงา’ ตัวจริงที่สวมรอยเข้ามาตั้งแต่ต้น! "รินดา..." ผมหลุดปากออกมาด้วยความตกตะลึง เมื่อเธอยกมือขึ้นปัดผมที่ปิดหน้าออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่มุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ "ฉันไม่ได้ตายในเหตุการณ์วันนั้นอรุณ... แต่คนที่ตายคือคุณที่เลือกจะวางปืนลงในตอนที่เขามาถึง" เธอลั่นไกปืนในจังหวะที่ผมตัดสินใจพุ่งตัวเข้าหาเธอเพื่อแย่งอาวุธ เสียงปืนดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นแปลบเข้ามาที่หน้าอก ผมล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจเริ่มติดขัด เลือดสีแดงฉานเริ่มเปรอะเปื้อนพื้นไม้ รินดาก้าวเข้ามาใกล้เธอโน้มตัวลงมาข้างหูผม ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมพังทลายลงในวินาทีนั้น "คนต่อไปที่จะตาย ไม่ใช่คุณ... แต่เป็นคนที่คุณพยายามปกป้องมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา และคุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าคนคนนั้นคือใคร" เธอโยนมีดพกเปื้อนเลือดเล่มเดิมลงบนอกของผม ก่อนจะหันหลังเดินหายไปในความมืดมิด ทิ้งให้ผมจมกองเลือดอยู่กับความจริงที่ว่า... ผมไม่เคยช่วยใครได้เลย แม้แต่ตัวเอง ผมพยายามเอื้อมมือคว้าชายเสื้อเธอ แต่ภาพตรงหน้ากลับมัวหมองลงทุกขณะ ก่อนสติจะดับวูบลง ผมเห็นเงาของใครบางคนก้าวเข้ามาในห้อง... คนที่ผมไว้ใจที่สุด แต่กลับถือปืนเล็งมาที่ร่างที่ไร้ทางสู้ของผมอย่างเลือดเย็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับการสืบสวนครั้งนี้ด้วยใจจริงนะครับ แฟ้มคดีลับ007