รอยแยกในแผนการ

"ถ้าคุณคิดว่ารอยนิ้วมือบนแก้วคริสตัลใบนั้นคือความประมาทของคุณล่ะก็... ผมคงต้องบอกว่าคุณกำลังดูถูกสติปัญญาของผมอยู่ กวิน" ร.ต.อ. อรุณ เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำและไอร้อนจากเครื่องคอมพิวเตอร์แม่ข่าย เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพถ่ายหลักฐานชิ้นสำคัญจากที่เกิดเหตุคดีล่าสุด แสงไฟสีฟ้าจากจอสะท้อนในดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมดุจใบมีดโกน กวิน ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะที่คาดเดาไม่ได้ "ในโลกของรหัสลับ อรุณ... ทุกอย่างคือตัวเลขและความน่าจะเป็น บางทีแก้วใบนั้นอาจไม่ใช่รอยนิ้วมือ แต่มันคือคำเชื้อเชิญ" กวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาซ่อนเร้นความเย็นชาที่ยากจะหยั่งถึง "หรือคุณกำลังหวาดกลัวว่า ความจริงที่คุณตามหามาตลอดสิบปี จะกลายเป็นคำตอบที่คุณไม่กล้าแม้แต่จะตั้งคำถาม" อรุณวางแท็บเล็ตลงช้าๆ เสียงกระทบของมันกับโต๊ะไม้ดูจะดังดังก้องไปทั่วห้อง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความเวทนาที่ปนเปไปกับการจับผิด "สิบปีที่แล้ว ครอบครัวผมถูกพรากไปด้วยฆาตกรที่ไร้ร่องรอย... แต่วันนี้ คุณทิ้ง 'รอยแยก' ไว้ในแผนการที่เคยสมบูรณ์แบบ" อรุณเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปใกล้กวินจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่แตกต่างระหว่างคนทั้งคู่ "เขม่าดินปืนที่ติดอยู่ในซอกเล็บของคุณไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือลายเซ็นที่ไร้ระเบียบของคนที่เริ่มเสียสติ กวิน... คุณกำลังแพ้ภัยตัวเอง" กวินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลดมือลงจากผนัง ท่าทางที่เคยดูเยือกเย็นเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ เขาขยับแว่นสายตาเพียงนิดเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในแววตา "คุณก็รู้ว่าผมเป็นแค่คนคุมข้อมูล ไม่ใช่นักฆ่า" กวินตอบเสียงต่ำ "งั้นอธิบายมาสิว่าทำไมฐานข้อมูลลับที่คุณอ้างว่ากู้คืนมาได้ ถึงมีพิกัดที่ตั้งของฆาตกรในวินาทีที่เขากำลังลงมือ... และทำไมคุณถึงเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเหยื่อรายต่อไปคือใคร ก่อนที่ตำรวจจะได้รับแจ้งเหตุเสียอีก" อรุณสวนกลับทันควัน กดดันอีกฝ่ายด้วยข้อมูลที่เขาเก็บสะสมมาตลอดสัปดาห์ กวินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข เขาขยับตัวเดินผ่านหน้าอรุณไปช้าๆ ก่อนจะหยุดที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟเมืองในยามค่ำคืน "คุณมองเห็นรอยแยกในแผนการของผม แต่อรุณ... คุณลืมมองไปว่าทำไมผมถึงยอมให้คุณเห็นมัน" อากาศในห้องดูเหมือนจะเบาบางลง อรุณขมวดคิ้ว เขาเริ่มตระหนักว่าเขาอาจจะกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่กวินวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาเริ่มร่วมมือกัน "คุณต้องการอะไรกันแน่?" อรุณถาม "ผมต้องการให้คุณตัดสินใจ... ระหว่างความถูกต้องตามกฎหมายที่คุณยึดถือ กับความจริงที่มือของคุณต้องเปื้อนเลือดเพื่อจะเปิดเผยมัน" กวินหันกลับมา แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากอัจฉริยะ "ดูนั่นสิ" กวินชี้ไปยังหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดทิ้งไว้ มันแสดงภาพวิดีโอสดจากกล้องวงจรปิดในสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งอรุณจำได้แม่นว่าเป็นที่เก็บของลับที่พ่อของเขาเคยใช้ทำงานวิจัยก่อนจะเสียชีวิต และสิ่งที่เห็นในจอนั้นทำให้อรุณต้องหยุดหายใจ ชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่หน้าตู้เซฟใบเก่า มือของเขากำลังหมุนรหัสด้วยความคล่องแคล่ว... มันเป็นรหัสที่พ่อของเขาตั้งไว้เพียงคนเดียว และในวินาทีที่ตู้เซฟเปิดออก ชายคนนั้นก็หันหน้ามามองกล้องอย่างจงใจ นั่นไม่ใช่ชายแปลกหน้า... แต่เป็นใบหน้าที่อรุณเห็นในกระจกทุกเช้า "นั่นคือผม..." อรุณพึมพำด้วยความตื่นตระหนก "คุณตัดต่อวิดีโอ... นี่มันไม่ใช่ความจริง!" "ผมไม่ได้ตัดต่อ... แต่นี่คือเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ในวินาทีนี้ ที่ห้องใต้ดินบ้านเก่าของคุณ" กวินก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูของอรุณด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง "ถ้าคุณรีบไป คุณอาจจะเจอกับตัวเองในอนาคตที่กำลังรอต้อนรับคุณอยู่ แต่ถ้าคุณอยู่ที่นี่ เราอาจจะจบเกมที่น่าเบื่อนี้ได้เดี๋ยวนี้เลย... คุณจะเลือกทางไหนครับ คุณตำรวจ?" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันไดมายังห้องทำงานนี้ กวินถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ในขณะที่ประตูห้องทำงานค่อยๆ ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของคนที่อรุณไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สี่สิบไปพร้อมกับผมนะครับ