กลิ่นอายของอดีต

"ถอยไปซะ เมธัส... นายรู้ดีว่าไอ้สิ่งที่อยู่ในกล่องนั่นมันไม่ได้มีไว้เพื่อเจรจา" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในระดับที่หูของคนธรรมดาอาจไม่ได้ยิน แต่สำหรับมืออาชีพอย่างเมธัส เขาจับสังเกตมันได้แน่นอน ผมค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว รักษาระยะห่างจากโต๊ะทำงานที่มีพัสดุกล่องนั้นวางอยู่ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาเตะจมูก มันไม่ใช่เลือดสัตว์แน่นอน เพราะมันมีกลิ่นอายของสารเคมีบางอย่างที่ผมคุ้นเคยดี กลิ่นของน้ำยาประสานศพ... กลิ่นที่เคยหลอกหลอนผมมาตลอดสิบปีจากคดี 'เงาอำพราง' เมธัสลดปืนลงเล็กน้อย มุมปากของเขาเหยียดยิ้มที่ดูไร้อารมณ์ "นายฉลาดกว่าที่คิดนะอรุณ แต่น่าเสียดาย... นายใช้ความฉลาดนั้นไปกับการไล่ล่าผีที่ตายไปแล้ว" *ตี๊ด... ตี๊ด...* เสียงนาฬิกาดิจิทัลยังคงเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ ผมเหลือบมองหน้าปัดที่ทะลุออกมาจากรอยแยกของกล่องกระดาษสีน้ำตาล ตัวเลขสีแดงฉานแสดงผล 00:45... มันคือกับดักที่ไม่ได้มีไว้แค่สังหาร แต่มีไว้เพื่อ 'รื้อฟื้น' "ทำไมต้องตอนนี้?" ผมถาม พยายามคุมสติให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ "สิบปีผ่านไป นายเพิ่งจะโผล่หัวออกมาพร้อมของขวัญชิ้นนี้... นายต้องการอะไรจากอดีตของฉันกันแน่?" เมธัสไม่ตอบ เขาขยับตัวไปที่ประตูห้องทำงานของผม สายตาที่ว่างเปล่านั้นเหลือบมองมาที่ผมเป็นครั้งสุดท้าย "อดีตไม่เคยจากไปไหนหรอกอรุณ มันแค่รอเวลาที่คนลืมมัน... แล้วกลับมาจัดการคนที่พยายามจะฝังมันไว้ต่างหาก" เขาก้าวถอยหลังออกไปก่อนจะปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งให้ผมอยู่กับเสียงเตือนของระเบิดเวลาเพียงลำพัง 00:20... 00:19... ผมพุ่งตัวเข้าหาโต๊ะ ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อคว้ามีดพกที่วางทับเอกสารคดีค้างคาอยู่ ผมกรีดลงบนกล่องกระดาษอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดพุ่งเข้าปะทะหน้าจนเกือบสำลัก ทว่าสิ่งที่อยู่ข้างในกลับทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ ข้างในนั้นไม่ได้มีระเบิด... หากแต่เป็นกล่องเหล็กสนิมเขรอะขนาดเท่าฝ่ามือ มันคือกล่องดนตรีเก่าๆ ที่พังจนไม่สามารถบรรเลงเพลงได้อีกต่อไป แต่สิ่งที่วางอยู่ข้างบนกล่องนั้นคือ 'ภาพถ่ายโพลารอยด์' ของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังถือตุ๊กตาหมี ซึ่งก็คือตัวผมเองในวัยแปดขวบ และมีรอยเลือดเปื้อนเป็นรูปกากบาททับบนใบหน้าของพ่อผม วินาทีที่นิ้วผมสัมผัสกับกล่องเหล็ก เสียงนาฬิกาก็หยุดนิ่งลง 00:03... ผมรีบเปิดฝากล่องออกทันที ภายในนั้นไม่มีกลไกระเบิด มีเพียงกุญแจดอกเดียวที่สภาพยังใหม่เอี่ยม กับแผ่นกระดาษที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาจนผมแทบหยุดหายใจ *‘กุญแจดอกนี้ ไขได้ทุกประตู... ยกเว้นประตูที่คุณปิดตายไว้ในใจตัวเอง 007’* ผมทรุดตัวลงกับเก้าอี้ มือที่ถือรูปถ่ายสั่นเทา นี่มันเป็นไปไม่ได้ พ่อของผมตายไปแล้วในกองเพลิงคดีนั้น แล้วใครเป็นคนส่งสิ่งนี้มา? หรือว่า... คดีเมื่อสิบปีก่อนอาจจะไม่ได้จบลงอย่างที่ผมเข้าใจ? ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขที่ไม่ได้โทรหามานานหลายปี... หมายเลขของ 'กวิน' "ผมรู้ว่าคุณยังไม่ได้นอน" ผมกรอกเสียงลงไปทันทีที่ปลายสายรับ "และผมรู้ว่าคุณเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องนี้ผ่านกล้องที่ติดไว้ในมุมมืดของเพดานห้องทำงานผม" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังออกมา "นายช้าไปก้าวหนึ่งเสมออรุณ สิ่งที่นายถืออยู่น่ะ... มันไม่ใช่แค่กุญแจ มันคือ 'ใบสั่งตาย' ของคนทั้งเมือง" "หมายความว่ายังไงกวิน?" "เปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานนายสิ... ดูว่าสิ่งที่พ่อนายทิ้งไว้ให้ ไม่ได้มีแค่กล่องดนตรีเฮงซวยนั่น" ผมก้มลงมองลิ้นชักที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา ผมใช้กุญแจที่เพิ่งได้มาใหม่ไขมันออกอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นไม่ได้มีเอกสารคดีที่ผมเคยเก็บไว้ แต่มีแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทวางอยู่บนกองจดหมายที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือของคนคนหนึ่งที่ผมหวังว่าจะไม่ได้เห็นอีกตลอดกาล นั่นคือลายมือของ... พี่ชายผม ผมหยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมา เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเมธัสที่เพิ่งเดินออกไป แต่เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่เคาะลงบนพื้นหินอ่อนอย่างจังหวะจะโคน... จังหวะที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร ประตูห้องทำงานของผมถูกผลักออกเบาๆ หญิงสาวร่างระหงในชุดโค้ทสีเข้มก้าวเข้ามา เธอยืนอยู่ท่ามกลางเงามืด สายตาของเธอจับจ้องมาที่แฟลชไดรฟ์ในมือผมก่อนจะยิ้มออกมา "พี่อรุณคะ... ดูเหมือนว่าความจริงที่พี่พยายามตามหา จะเป็นสิ่งที่พี่รับมือไม่ไหวเสียด้วยสิ" ผมมองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เพราะเธอคนนี้... คือคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับครอบครัวของผมในคืนวันเกิดเหตุเมื่อสิบปีที่แล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - แฟ้มคดีลับ007