ห้องสมุดแห่งความลับ

"คุณไม่ใช่เธอ... บอกผมมาว่าคุณเป็นใครกันแน่" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน มือขวาเลื่อนลงไปแตะซองปืนที่สะโพกโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของผมจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวเบื้องหน้า เธอมีใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับ 'ริน' ภรรยาที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน ทุกรายละเอียดบนใบหน้า ตั้งแต่ไฝเม็ดเล็กใต้หางตาซ้ายไปจนถึงรอยขยับของกล้ามเนื้อเวลาเธอคลี่ยิ้ม มันคือพิมพ์เขียวของคนที่จากไปแล้วอย่างไม่มีวันหวนกลับ เธอไม่ตอบโต้ด้วยความตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังชั้นวางหนังสือไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่าในห้องสมุดที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหนาเตอะของคฤหาสน์ร้างหลังนี้ "ความตายเป็นเพียงฉากกั้นของละครที่เขียนบทไม่จบหรอกค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณไม่ชอบให้ใครมาเล่นบทนางเอกในชีวิตคุณ" กวินเดินแทรกตัวเข้ามาจากความมืดข้างหลัง เขาถือแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วไว้ในมือ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาที่ดูว่างเปล่าของเขา "อรุณ คุณควรสนใจเอกสารกองนั้นมากกว่าใบหน้าที่เหมือนผีหลอกนะ เพราะในกองกระดาษพวกนั้น อาจมีชื่อของคนที่ฆ่าครอบครัวคุณจริงๆ อยู่" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดับไฟในใจที่กำลังลุกโชนให้มอดลง ความเกลียดชังเป็นศัตรูตัวฉกาจของนักสืบ ผมย้ำเตือนตัวเองแบบนั้นเสมอ ผมละสายตาจากหญิงสาวปริศนา แล้วสาวเท้าไปที่โต๊ะไม้ตัวยาวตรงกลางห้องสมุด ที่นั่นมีเอกสารเก่าๆ วางกระจัดกระจายราวกับเพิ่งถูกใครบางคนรื้อค้นอย่างรีบร้อน กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นอับชื้นทำให้นึกถึงความทรงจำที่ขมุกขมัวของคดีที่ยังไม่ถูกสะสาง "ทำไมต้องเป็นที่นี่?" ผมถามขณะหยิบแฟ้มหนังสีน้ำตาลเข้มขึ้นมาพลิกดู "เพราะที่นี่คือจุดกำเนิดของ 'รหัสลับ' ที่คุณพยายามตามหามาตลอดทศวรรษ" กวินตอบเสียงเรียบ เขานั่งลงบนขอบโต๊ะ จ้องมองหญิงสาวที่กำลังไล้นิ้วไปตามสันปกหนังสือด้วยท่าทางราวกับเธอกำลังอ่านชื่อวิญญาณที่สถิตอยู่ข้างใน "ลองดูหน้าที่สิบสองในแฟ้มเล่มนั้นสิครับ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมฆาตกรถึงทิ้งร่องรอยไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามา" ผมกางแฟ้มออก กระดาษที่เปราะบางกรอบจนแทบจะแตกเป็นชิ้นๆ เมื่อสัมผัส มันคือบันทึกการประชุมของมูลนิธิการกุศลแห่งหนึ่งที่ถูกยุบไปนานแล้ว แต่ที่น่าตกใจคือ รายชื่อกรรมการบริหารในหน้านั้นมีลายเซ็นของพ่อผมอยู่ด้วย และข้างๆ ลายเซ็นนั้น มีรอยหมึกสีแดงเขียนทับไว้เป็นสัญลักษณ์สามเหลี่ยมกลับหัว—สัญลักษณ์เดียวกับที่พบในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมครอบครัวผม "นี่มันหมายความว่ายังไง?" ผมถาม เสียงของผมสั่นเครือโดยไม่ตั้งใจ "หมายความว่า พ่อของคุณไม่ได้เป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างที่คุณเชื่อมั่นมาตลอดไงล่ะครับ" หญิงสาวคนนั้นหันกลับมา เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์อย่างรุนแรง "เขารู้เห็นเรื่องการฟอกเงินข้ามชาติของเครือข่ายนี้ และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องตาย... และถ้าคุณยังขุดคุ้ยต่อไป คุณก็อาจจะจบไม่ต่างกัน" ผมหยุดชะงัก นิ้วของผมสั่นเทาขณะไล่ดูตัวเลขในเอกสาร มันไม่ใช่แค่เรื่องของเงิน แต่มันคือรายชื่อของเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงเกือบสิบคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ 'รหัสลับ' นี้ นี่คือคดีที่ใหญ่กว่าที่ผมเคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ผมรีบปิดแฟ้มและขยับตัวเข้าหาที่กำบัง กวินเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้วยท่าทีที่ดูผิดปกติ เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนก แต่ดูเหมือนคนที่กำลังนับถอยหลังบางอย่าง "ห้า... สี่... สาม..." กวินกระซิบเบาๆ ราวกับกำลังขับกล่อมเด็กทารก "กวิน คุณทำอะไรลงไป?" ผมข่มเสียงถาม "ผมไม่ได้ทำอะไรเลย อรุณ... ผมแค่เชิญ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' มาให้คุณทำความรู้จักเท่านั้น" เสียงปืนดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัดจากหน้าประตูไม้บานใหญ่ ประตูพังทลายลงพร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดดำสามคน พวกมันถืออาวุธครบมือและเล็งเป้าหมายมาที่ใจกลางห้อง แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจหายวาบไปถึงขั้วหัวใจไม่ใช่กลุ่มชายชุดดำพวกนั้น แต่เป็นบุคคลที่เดินตามหลังพวกมันเข้ามา เขาคือคนที่ผมจำได้แม่นยำที่สุด คนที่ผมเคยคิดว่าเป็นมิตรแท้ที่คอยช่วยเหลือผมมาตลอดสิบปี... หัวหน้าหน่วยสืบสวนพิเศษที่เพิ่งเกษียณอายุไปเมื่อสัปดาห์ก่อน เขามองมาที่ผมด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ความเห็นใจใดๆ ก่อนจะยกมือขึ้นโบกเป็นสัญญาณ "ร.ต.อ. อรุณ... ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าบางความลับก็ถูกสร้างมาเพื่อให้อยู่ในความมืดตลอดไป" ชายชรากล่าวพลางเล็งกระบอกปืนเก็บเสียงมาที่ผม "ถ้าคุณยอมหยุดตั้งแต่วันนั้น เรื่องราวมันคงไม่จบลงแบบนี้" ผมมองไปที่กวินหวังจะหาทางหนี แต่เขากลับถอยหลังไปยืนข้างผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มที่ผมเพิ่งจะเข้าใจความหมายของมันอย่างแท้จริง—นั่นไม่ใช่รอยยิ้มของพันธมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงที่กำลังรอเวลาเผด็จศึกผม ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมไขปมปริศนาไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 ครับ