ฝูงมอนสเตอร์คลั่ง

เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูก ดังก้องมาจากรอยแยกสีม่วงคล้ำที่ฉีกกระชากท้องฟ้าเหนือเขตมหานครเซนต์เทรียให้แยกออกเป็นสองเสี่ยง กลิ่นอายความตายและไอความร้อนจากนรกโลกันตร์พรั่งพรูออกมาพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่กรูทะLักกันออกมาดั่งฝูงตั๊กแตน "คิดว่าจะกวาดล้างระบบของพวกเราได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ ฮันเตอร์ริน..." เสียงเย้ยหยันจากเบื้องบนผ่านคลื่นวิทยุสื่อสารที่ถูกเจาะระบบดังขึ้น มันคือเสียงของหัวหน้าหน่วยกวาดล้างจากสภาสวรรค์ กลุ่มคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตของเขา รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากของริน ฮันเตอร์ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้แต้ม แต่ในมือของเขากลับกุมความลับที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของพวกมันทั้งหมดไว้ได้ "พวกมันเริ่มแผนการ 'เกรท บรีช' แล้วค่ะริน สถานการณ์เกินกว่าที่สมาคมฮันเตอร์ท้องถิ่นจะรับมือไหว แรงกดดันทางมานาทะยานเกินระดับ SSS ไปแล้ว" เซร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือเรียวบางรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมเพื่อประเมินความเสียหาย แม้ใบหน้าของเธอจะฉายแววตื่นตระหนก แต่ดวงตากลับแน่วแน่และยืนหยัดเคียงข้างเขาไม่ห่าง ตั้งแต่วันที่เธอยอมหันหลังให้กับระบบสวรรค์เพื่อแลกกับการเดิมพันครั้งสุดท้ายบนตัวผู้ชายคนนี้ รินไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกริบกวาดมองภาพความโกลาหลเบื้องล่าง ฝูงอสูรเงาและมอนสเตอร์กลายพันธุ์กำลังไล่ล่าผู้คน เสียงกรีดร้องและแรงระเบิดดังระรัวผสมผสานกันจนกลายเป็นบทเพลงแห่งความสิ้นหวัง สำหรับคนอื่นนี่คือจุดจบ แต่สำหรับโอเวอร์ลอร์ดที่รอคอยเวลานี้มาเนิ่นนาน... นี่คือเวทีแสดงปาฏิหาริย์ต่างหาก "ปล่อยให้พวกมันได้ใจไปก่อนเถอะครับ เซร่า" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า พวกมันจะได้รู้ซึ้งว่า การตกนรกทั้งเป็นที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร" เขายกข้อมือซ้ายขึ้น นาฬิกาโฮโลแกรมสีดำสนิทปรากฏสัญลักษณ์รูปลูกศรชี้ขึ้น ซึ่งเป็นอินเทอร์เฟซลับที่ถูกปลดล็อกด้วยสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุด—สิทธิ์ที่แม้แต่ผู้สร้างระบบสวรรค์ก็ไม่มีวันลบมันทิ้งได้ นิ้วแกร่งแตะลงบนหน้าจอเพื่อยืนยันคำสั่ง ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยถูกย้อมด้วยสีม่วงน่ากลัวก็พลันนิ่งงัน เสียงคำรามของมอนสเตอร์เงียบเสียงลงราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปร [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบการใช้งาน 'สิทธิ์ขาดแห่งผู้สร้าง' (Absolute Creator Privilege)] [กำลังโหลดพลังงานมานาบริสุทธิ์... 10%... 50%... 100%] [สถานะ: ปลดล็อกขีดจำกัดความแข็งแกร่งทั้งหมดอย่างไร้เงื่อนไข] แสงสีทองเจิดจ้าพวยพุ่งจากร่างของรินทะลุทะลวงชั้นบรรยากาศ แรงกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง บีบอัดฝูงมอนสเตอร์นับหมื่นตัวที่กำลังพุ่งลงมาให้คุกเข่าลงกับพื้นโดยอัตโนมัติ แรงสั่นสะเทือนนี้ทำให้เหล่าผู้ดูแลระบบบนหอคอยสวรรค์ถึงกับหน้าถอดสี หน้าจอแสดงผลของพวกมันระเบิดออกทีละจอด้วยความตกใจขีดสุด "เป็นไปไม่ได้! มัน... มันดึงพลังงานมาจากไหนกัน!" เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังลอดผ่านเครื่องมือสื่อสารที่หลงเหลืออยู่ รินก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ละก้าวที่เหยียบลงไปบนอากาศเสมือนมีบันไดโปร่งแสงมารองรับ สายลมรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบวายุที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางทาง เขามองไปยังรอยแยกมิติขนาดมหึมาที่ยังคงปล่อยมอนสเตอร์ออกมาไม่ขาดสาย ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยว "พวกแกคิดว่าระบบของพวกแกคือผู้กำหนดชะตากรรมของโลกใบนี้สินะครับ..." รินพูดพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งอาณาจักร ราวกับประกาศิตจากสรวงสวรรค์ "แต่ในเมื่อฉันยืนอยู่ตรงนี้... กฎเกณฑ์ทั้งหมดจะต้องถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยมือของฉันเอง" เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ดาบแสงสีครามบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในกำมือ อานุภาพของมันรุนแรงเสียจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยวและปริแตกเป็นเสี่ยงๆ เซร่ามองแผ่นหลังที่กว้างใหญ่และอบอุ่นนั้นด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว จากฮันเตอร์ตกอับที่ไม่มีแม้แต่แต้มประทังชีวิต บัดนี้เขากลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของมวลมนุษยชาติอย่างแท้จริง รินเงื้อมือขึ้นเตรียมสะบัดดาบลงเพื่อกวาดล้างรอยแยกมิติในคราวเดียว ทว่า ในวินาทีที่คมดาบกำลังจะสัมผัสกับความว่างเปล่า เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงเลือดก็ดังแทรกขึ้นมาในโสประสาทของเซร่าทันที "ริน! หยุดก่อนค่ะ! พลังงานในรอยแยกไม่ได้มาจากฝูงมอนสเตอร์... แต่มันกำลังเชื่อมต่อกับบางสิ่ง... บางสิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้รากฐานของสมาคมหลัก!" รินชะงักฝ่ามือที่กำลังจะฟาดฟันลงไป ดวงตาหรี่แคบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่กำลังตื่นขึ้นจากหลุมศพโบราณ พื้นดินเบื้องล่างสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีม่วงขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว มือสีดำสนิทขนาดมหึมานับร้อยก็พุ่งทะลวงขึ้นมาจากพื้นดินคว้าจับร่างของมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติฉีกกระชากกินเป็นอาหารอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด—บุคคลที่รินคิดว่าตายไปแล้วเมื่อส้าปีก่อน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ซาบซึ้งใจยิ่งนักครับ