ความลับของดวงตาฮันเตอร์

กลิ่นอายความตายที่โชยมาพร้อมกับเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมระดับสูงสั่นคลอนลงแม้แต่น้อย ทว่ากลับทำให้รอยยิ้มอันตรายที่มุมปากของรินเด่นชัดขึ้นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสีดำสนิทของรินหรี่ลง เขากวาดสายตามองร่างที่ก้าวพ้นประตูลิฟต์แก้วเข้ามาอย่างไม่แยแส ขณะที่เซร่าซึ่งยืนอยู่เคียงข้างขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่แขนเสื้อของเขาเพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "กล้ามากนะที่เหยียบเข้ามาถึงนี่... ฮันเตอร์ไร้แต้ม" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังลอดออกมาจากฮู้ดสีดำ พร้อมกับแรงกดดันระดับสูงที่แผ่พุ่งออกมาจนกระจกหน้าต่างรอบห้องประชุมสั่นสะเทือน รินไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่อย่างเชื่องช้า ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่า "เก่งกาจเสียจริงนะ... สุนัขรับใช้ที่คอยเลียรองเท้าให้สวรรค์ ถึงเวลาที่พวกแกต้องชำระบัญชีเก่ากันเสียที" สิ้นเสียงของริน อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว ความเงียบงัดเข้าครอบงำชั่วพริบตา ก่อนที่รินจะหลับตาลงแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง ในวินาทีนั้นเอง โลกทั้งใบในสายตาของรินก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ภาพของห้องประชุมหรูหราหายลับไป เหลือเพียงเส้นแสงสีทองและสีแดงนับล้านเส้นที่โยงใยระโยงระยางอยู่กลางอากาศ มันคือโครงข่ายของระบบสวรรค์ที่ควบคุมทุกสรรพสิ่ง ดวงตาของฮันเตอร์ไม่ได้มีไว้เพื่อมองเห็นแค่รูปลักษณ์ภายนอกอีกต่อไป แต่มันถูกยกระดับขึ้นเพื่อมองทะลุถึง "รหัสต้นกำเนิด" และ "จุดอ่อน" ของโครงข่ายเหล่านั้น เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของริน "นั่นมัน... ดวงตาแห่งการพิพากษาขั้นสูงสุด นายปลดล็อกมันได้จริงๆ งั้นเหรอ?" "ใช่..." รินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกแต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่กดทับหัวใจของทุกคนในห้องให้หยุดเต้น "และฉันก็มองเห็นเส้นทางที่พวกมันใช้เชื่อมต่อกับแก่นพลังงานทั้งหมดแล้ว" เงาร่างในชุดคลุมสีดำชะงักกึก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อมันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ ร่างกายของมันเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัวธรรมดา แต่เป็นเพราะมันรู้สึกได้ว่า "สิทธิ์" ในการใช้ระบบกำลังถูกกระชากออกไปจากมือ "เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่ฮันเตอร์ที่ไร้แต้ม! แกไม่มีสิทธิ์เข้าถึงแก่นพลังงานสวรรค์!" เสียงนั้นแผดร้องด้วยความตื่นตระหนก ร่างในชุดคลุมพุ่งทะยานเข้าหารินด้วยความเร็วเหนือเสียง หมายจะปลิดชีพเป้าหมายก่อนที่ความลับทั้งหมดจะถูกเปิดเผย ทว่า รินกลับยืนนิ่งราวกับภูเขาผา เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาววาดออกไปในอากาศอย่างไร้แรงปะทะ แต่ทว่า... *เปรี้ยง!* เส้นแสงสีทองเส้นหนึ่งที่เชื่อมต่อกับร่างในชุดคลุมถูกตัดขาดสะบั้นลงกลางอากาศ ราวกับด้ายบางๆ ที่ถูกกรรไกรคมกริบตัดฉับ แรงสะท้อนย้อนกลับรุนแรงจนร่างในชุดคลุมกระเด็นกระแทกผนังห้องอย่างแรง กระอักเลือดสีดำออกมาคำโต ดวงตาใต้ฮู้ดเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "แก... แกทำอะไรลงไป..." เสียงนั้นขาดห้วงและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง รินก้าวเดินเข้าไปหาช้าๆ ฝีเท้าของเขาหนักแน่นราวกับเสียงกลองศึกที่คอยย้ำเตือนถึงจุดจบ รอยยิ้มของสุภาพบุรุษผู้ถือไพ่เหนือกว่าปรากฏบนใบหน้าคมคาย "ฉันก็แค่... คืนสิ่งที่พวกแกเคยพรากไปจากครอบครัวของฉัน คืนสนอ้างให้สาสกับความเจ็บปวดที่พวกแกสร้างขึ้น" รินก้มตัวลงกระซิบข้างหูของมัน "และนี่... เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะเอื้อมมือไปกระชากฮู้ดของมันออกเพื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง หน้าจอสีแดงฉานนับร้อยจอพลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องประชุม เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสวรรค์" ระดับการคุกคาม: เกินขีดจำกัด]* เซร่าหน้าถอดสี รีบคว้าแขนรินทันที "ริน! ถอยออกมาเร็ว! มันไม่ใช่แค่ลูกน้อง แต่มันกำลังจะ..." ยังไม่ทันที่เซร่าจะพูดจบ พื้นห้องเบื้องล่างของพวกเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดมหาศาลพวยพุ่งขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาขนาดมหึมาที่แผ่รังสีความกดดันระดับทำลายล้างโลก และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งตึกระฟ้า "คิดว่าจะกวาดล้างระบบของพวกเราได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ ฮันเตอร์ริน..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ