การเผชิญหน้ากับหัวหน้ากิลด์

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของฉัน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นดังก้องขึ้นภายในห้องรับรองวีไอพีของกิลด์ 'เบย์ออฟดรากอง' ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของ 'เรย์มอนด์' หัวหน้ากิลด์ผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งของประเทศ ไม่ได้สร้างความอบอุ่นในฐานะพ่อลูกเลยแม้แต่น้อย หากแต่มันคือคำประกาศิตของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้เป็นพ่อที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง เบื้องหลังคือเหล่าฮันเตอร์ระดับ S แถวหน้าของประเทศนับสิบชีวิตที่ยืนเรียงรายราวกับรูปปั้นหิน บรรยากาศภายในห้องกดดันเสียจนออกซิเจนแทบเจือจางลง "บ้านงั้นหรือครับ..." รินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "สำหรับคนที่เคยผลักไสผมลงไปในดันเจี้ยนระดับ S เพื่อเป็นเครื่องสังเวยให้ระบบ... คำว่าบ้านจากปากคุณ มันช่างน่าสะบอดยิ่งนัก" เรย์มอนด์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้นำผู้ยิ่งใหญ่จางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชา "แกยังปากดีเหมือนเดิมนะ ริน ฮันเตอร์ไร้แต้มผู้ไร้ค่าคนนั้น คิดจริงๆ หรือว่าการที่แอบไปทำภารกิจลับแล้วรอดตายกลับมาได้ จะทำให้แกมีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับฉัน?" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง เซร่า อดีตผู้ดูแลระบบที่ยืนเคียงข้างรินมาตลอดกาลเดินทางครั้งนี้ ขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย เธอปรายตามองเหล่าฮันเตอร์ระดับ S ด้วยสายตาสมเพชราวกับกำลังมองฝูงมดปลวก "น่าขันสิ้นดีครับ หัวหน้ากิลด์เรย์มอนด์" เซร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านคิดว่าความลับที่กิลด์ของท่านแอบลักลอบสูบพลังงานจากระบบสวรรค์เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน จะไม่มีใครล่วงรู้เลยอย่างนั้นหรือ?" สีหน้าของเรย์มอนด์กระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็กลับมาคุมสติได้ รอยยิ้มเย้ยหยันถูกปั้นแต่งขึ้นใหม่อีกครั้ง "นังผู้หญิงขายตัวที่ทรยศต่อระบบ คิดจะมาสร้างเรื่องปรักปรำกิลด์อันยิ่งใหญ่ของเรางั้นรึ? ช่างกล้าหาญเสียจริง..." เรย์มอนด์ผผายมือออกกว้าง "พวกแกเห็นไหม? เจ้าลูกอกตัญญูคนนี้มันพาผู้หญิงสติไม่ดีมาสร้างความวุ่นวายในงานแถลงข่าวใหญ่โตข้างนอก... เชิญ!" ทันใดนั้น ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยชีวิตสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงชัตเตอร์ที่ดังระรัวดั่งเสียงพายุฝน นี่คือห้องประชุมใหญ่ใจกลางศูนย์บัญชาการฮันเตอร์ ที่ซึ่งถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ! เรย์มอนด์จงใจเปิดประตูให้สาธารณชนได้เห็นภาพนี้ ภาพที่เขากำลัง "สั่งสอน" ลูกชายผู้ตกอับและสร้างความอับอายให้ถึงขีดสุด เพื่อตอกย้ำอำนาจเบ็ดเสร็จของกิลด์เบย์ออฟดรากอง "ทุกท่านครับ..." เรย์มอนด์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตออกมาข่มขวัญผู้คน เขาผายมือมาทางรินด้วยท่าทีที่ดูราวกับบิดาผู้แสนดีแต่กำลังจนใจกับลูกชายเกเร "นี่คือ ริน... ลูกชายแท้ๆ ของผมเอง เขาเคยเป็นฮันเตอร์ที่สูญเสียพลังไปจากความประมาทเลินเล่อ แต่วันนี้ เขากลับบุกรุกเข้ามาในกิลด์ พร้อมกับกล่าวหาพวกเราด้วยถ้อยคำอันเป็นเท็จ..." เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วห้องโถงใหญ่ สายตานับร้อยคู่ที่มองมายังรินเต็มไปด้วยความดูถูก เหยียดหยาม และสมเพชเวทนา บรรณาธิการข่าวและอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังต่างพากันยกกล้องขึ้นบันทึกภาพนาทีแห่งความตกต่ำนี้ไว้ "ดูสารรูปมันสิ ฮันเตอร์ไร้แต้มที่แม้แต่หมาข้างถนนยังเมิน" "กล้าดียังไงมาหาเรื่องกิลด์อันดับหนึ่ง กล้าหาญหรือว่าโง่เขลากันแน่?" "ตระกูลเรย์มอนด์ต้องมามัวหมองเพราะลูกชายคนนี้จริงๆ..." เสียงซุบซิบนินทาดังระMราวกับผึ้งแตกรัง รินยืนอยู่ท่ามกลางพายุแห่งการดูแคลน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ความหวาดกลัว ดวงตาสนิทสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพของฝูงชนที่กำลังหัวเราะเยาะเขาด้วยความโง่เขลา เซร่าเอื้อมมือมาแตะแขนของรินเบาๆ เป็นเชิงถาม แต่รินเพียงแค่ส่ายหน้าช้าๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจกลับไป "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วสินะครับ..." รินพึมพำเบาๆ แต่ก้องกังวานไปทั่วห้องด้วยพลังจิตที่ถูกกดไว้ ทันใดนั้นเอง รินก็ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องไปทั่วราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางความเงียบงัน แรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของฮันเตอร์ไร้แต้มในสายตาของทุกคน ทำให้เสียงซุบสิบทั้งหมดเงียบกริบลงในทันที เรย์มอนด์ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในบรรยากาศ "แกจะทำอะไร ริน? คิดจะเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีน่าสมเพชแบบนี้อีกหรือไง?" รินหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเรย์มอนด์ ระยะห่างระหว่างพ่อและลูกเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาทั้งสองคู่จ้องกันเขม็ง ประกายตาของรินคมกริบดั่งใบมีดโกนที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ความสนใจงั้นหรือครับ?" รินยิ้มเยาะ "คุณพ่อครับ... คุณคิดจริงๆ หรือว่าการที่ผมยืนอยู่ ณ จุดนี้ คือการมาขอความเมตตาจากคุณ?" รินยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากโลหะไทเทเนียมบริสุทธิ์ ประดับด้วยลวดลายอักขระเวทสีทองอร่าม ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น การ์ดคริสตัลไร้ขีดจำกัดจากระบบสวรรค์ชั้นสูงสุด! เรย์มอนด์เบิกตากว้าง สีหน้าของยอดฮันเตอร์ระดับ S เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงพรึงเพริดในเสี้ยววินาที เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากการ์ดใบนั้น พลังงานที่เหนือกว่าระดับ S เสียจนฮันเตอร์ทุกคนในห้องต้องเข่าอ่อน "มะ... เป็นไปไม่ได้! การ์ดนั่นมัน..." เรย์มอนด์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว รินไม่ปล่อยให้ตั้งตัว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลังจนสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในห้องประชุม และผ่านไมโครโฟนที่ถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ "ผมไม่ได้มาเพื่อขอร้อง... แต่ผมมาในฐานะ 'เจ้าของใหม่' คนปัจจุบันของกิลด์เบย์ออฟดรากองแห่งนี้ต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศภายในห้องหยุดชะงักลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เสียงชัตเตอร์กล้องเงียบเสียงลงสนิท ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันระดับป่าช้า ก่อนที่รินจะยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วเอ่ยประโยคพิฆาตออกมา "และบัญชีธนาคารทั้งหมดของกิลด์... ถูกอายัดและโอนกรรมสิทธิ์มาเป็นของผมเรียบร้อยแล้วครับ" กริ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของเรย์มอนด์และเหล่าผู้บริหารกิลด์ดังขึ้นพร้อมเพรียงกันนับร้อยเครื่องราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผม และเตรียมพบกับการพลิกเกมที่สะใจยิ่งกว่าในตอนต่อไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ -