รอยร้าวแห่งมิตรภาพ

"ไม่เลวเลยนี่ครับ... ฮันเตอร์ริน คุณทำลายระบบย่อยไปได้ แต่คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าครับว่า... ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่แท้จริงของระบบนี้ คือใครกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของผู้อำนวยการเขตหอคอยยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าจะดับวูบลงไปแล้วก็ตาม กลิ่นอายของความกดดันระดับแรงดันบรรยากาศสูงยังคงหลงเหลืออยู่ในห้องพักรับรองพิเศษ รินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังเศษซากคริสตัลสีดำที่แตกละเอียดอยู่บนพื้น รองเท้าคอมแบทหนังแท้เหยียบย่ำลงบนเศษเสี้ยวเหล่านั้นอย่างไร้ความลังเล ในขณะที่สมองของเขากำลังคำนวณหมากตานต่อไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ แต่ทว่า... ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ศัตรูภายนอกอีกต่อไปแล้วครับ รินค่อยๆ เบนสายตาช้าๆ ไปยังมุมห้อง ม่านแสงสลัวของหลอดไฟนีออนส่องกระทบเข้ากับร่างเพรียวบางที่ยืนพิงกำแพงอยู่ เซร่า อดีตผู้ดูแลระบบสาวผู้กุมความลับอันดำมืดของหอคอยแห่งนี้ กำลังก้มหน้าต่ำ เส้นผมสีเงินยวงปรกคลุมดวงตาคู่สวยจนเกิดเป็นเงาดำทึบ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำลังสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ซึ่งเป็นอาการที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนับตั้งแต่ร่วมเดินทางกันมา "เซร่า..." เสียงของรินนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่กดดันโดยธรรมชาติ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย "คุณกำลังซ่อนอะไรไว้อีก?" เซร่าสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาสีฟ้าใสที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นใจมาโดยตลอด บัดนี้กลับสั่นระริกเต็มไปด้วยความลังเลและความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "ริน... คุณเชื่อใจฉันมากแค่ไหน?" น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด "ผมพาคุณเดินออกมาจากนรกขุมนั้นด้วยชีวิตของผมเอง นั่นยังไม่เป็นการพิสูจน์อีกหรือครับ?" รินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอลอยมาแตะจมูก ทว่ามันกลับเจือปนไปด้วยกลิ่นอายแปลกปลอมของโค้ดข้อมูลระดับสูงที่กำลังรั่วไหลออกมาจากผิวหนังของเธอ ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงแจ้งเตือนความผิดปกติเบาๆ ดังขึ้นจากปลอกคอเวทมนตร์ที่เซร่าสวมไว้ มันเป็นอุปกรณ์ที่เธอใช้ปกปิดตัวตนที่แท้จริงจากระบบหลัก แต่ตอนนี้ ไฟสถานะสีฟ้าของมันกลับกระพริบสลับเป็นสีแดงเลือดหมูอย่างบ้าคลั่ง เซร่ากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนติดกับกำแพงเย็นเฉียบ "คุณไม่เข้าใจหรอก... สิ่งที่พวกมันกำลังตามหา ไม่ใช่แค่โค้ดลับการทำลายหอคอย แต่พวกมันกำลังตามหา 'ต้นกำเนิด'... และต้นกำเนิดนั้น มันอยู่ในตัวฉัน" รินหรี่ตาลง ความเฉียบคมของฮันเตอร์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนทำให้เขาวิเคราะห์สถานการณ์ได้ทันที "หมายความว่า... ระบบไม่ได้สร้างคุณขึ้นมาเพื่อเป็นแค่ผู้ดูแล แต่คุณคือหัวใจหลักของระบบตั้งแต่แรกเริ่มอย่างนั้นหรือครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของเซร่าที่สะท้อนก้องในห้องแคบๆ เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเอง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดราวกับมีคำสั่งชุดข้อมูลกำลังพยายามฝืนบังคับสมองของเธอจากระยะไกล ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีฟ้าใสกลายเป็นสีแดงฉานชั่วขณะก่อนจะกลับมาเป็นปกติ "หนีไป... ริน คุณต้องรีบหนีไปจากฉันตอนนี้..." เซร่าสะบัดหน้าเร่าๆ น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าเวทนา "สัญญาณชีพจรของฉันถูกเชื่อมต่อกับระเบิดทำลายล้างเขตพื้นที่ ถ้าฉันอยู่ใกล้คุณเกินไปเมื่อระบบทำการรีเซ็ต คุณจะ..." "ผมไม่เคยมีนิสัยวิ่งหนีปัญหาตั้งแต่เกิดหรอกนะครับ" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและดุดันจนเซร่าต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ถ่าย ทอดพลังมานาอุ่นซ่านเข้าไปเพื่อช่วยกดขี่โค้ดแปลกปลอมที่กำลังพยายามแทรก แซงร่างของเธอ "จำไว้ว่า เราอยู่ในเรือลำเดียวกันแล้ว เซร่า ถ้าคุณจะจม ผมก็จะลากไอ้เวรที่อยู่เบื้องบนลงมาจมน้ำตายไปพร้อมกับเราด้วย" ทว่า ในวินาทีที่มือของทั้งคู่สัมผัสกันนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินสีแดงฉานนับร้อยจอధ็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศรอบตัวพวกเขา เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเขต [แจ้งเตือนระบบ: พบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเข้าสู่พื้นที่] [รหัสยืนยันตัวตน: ผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาเทวะปรากฏตัว] รินหันขวับไปมองที่ประตูห้องพักรับรองที่ปิดสนิท แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านทะลุกำแพงเหล็กกล้าเข้ามาจนมันเริ่มปริร้าวเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ อากาศภายในห้องกลายเป็นสนิมและหนักอึ้งราวกับมีภูเขาขนาดยักษ์มากดทับลงบนบ่า เซร่าหน้าถอดสีสนิท เธอกระซิบด้วยเสียงอันสั่นเทาที่แทบจะขาดใจ "เขา... เขามาเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้... มันจบแล้ว ริน" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายสีทองอร่ามแห่งเนตรฮันเตอร์ผู้ไร้แต้ม เขาดึงดาบสั้นเล่มโปรดออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันดังคมกริบ พร้อมกับที่รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ตูมมมม! ประตูห้องพักถูกระเบิดออกเป็นจุล เศษเหล็กนับร้อยชิ้นพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ทว่ารินกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือซ้ายขึ้นวาดวงโค้งกลางอากาศ เกิดเป็นบาตรินพลังงานสีฟ้าเข้มสะท้อนเศษเหล็กเหล่านั้นกระเด็นออกไปอย่างไร้รอยขีดข่วน ท่ามกลางควันบุหรี่และฝุ่นละอองที่ตลบอบอวล ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู มือข้างหนึ่งของเขากำลังหมุนแหวนทองคำประดับเพชรสีดำเล่นอย่างใจเย็น รอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความอำมหิตถูกส่งตรงมาให้ริน "สวัสดีครับ ฮันเตอร์ริน... และสวัสดีครับ 'ต้นแบบ' ที่รักของผม" ชายในชุดสูทก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ พร้อมกับที่ดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง พื้นห้องรอบตัวรินและเซร่าก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางแรงโน้มถ่วงมหาศาลที่ดึงร่างของทั้งคู่ให้ร่วงหล่นลงไปข้างล่างอย่างไม่ทันตั้งตัว รินคว้าเอวบางของเซร่าไว้แน่นในวินาทีวิกฤต ดวงตาของเขาจ้องมองลงไปในความมืดเบื้องล่างที่ไร้ก้นบึ้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มที่ท้าทายที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ -