สงครามน้ำลายในห้องทำงาน

“ถอนตัว? บ้าไปแล้วหรือไง นี่มันเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองอาทิตย์จะเปิดกล้อง!” รวิศฟาดแฟ้มบทละครลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่เสียงดังสนั่น ห้องทำงานของผู้กำกับที่เคยเงียบเชียบพลันกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม อคิราห์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนโวยวาย ดวงตาคมปลาบยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตราวกับว่าเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกที่ไร้ค่า “คุณรวิศครับ ช่วยเก็บอาการหน่อย นี่มันห้องทำงาน ไม่ใช่ตลาดสด” อคิราห์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังอยากจะคว้าหมึกพ่นใส่หน้า รวิศแค่นยิ้มมุมปาก เขาเดินอ้อมไปพิงโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างถือดี ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า “ตลาดสดหรือคุกนรกผมไม่สนหรอกนะอคิราห์ แต่นี่คือโปรเจกต์ที่ผมเขียนขึ้นมากับมือ และผมจะไม่ยอมให้มันพังเพราะนักแสดงงี่เง่าที่กลัวความลำบากนั่นแน่ๆ คุณเป็นผู้กำกับ คุณมีหน้าที่แก้ปัญหา ไม่ใช่มานั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหินแบบนี้” อคิราห์วางปากกาสไตลัสลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า สายตาที่มองรวิศนั้นอ่านยาก มันมีความซับซ้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเฉยนั้นเสมอ “ผมแก้แน่ แต่ไม่ใช่ด้วยการไปอ้อนวอนคนที่ไม่เห็นค่าของงาน หรือการมานั่งฟังคุณพล่ามเรื่องจรรยาบรรณที่ผมรู้อยู่เต็มอก” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของส่วนสูงทำให้รวิศต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่อคิราห์ก็ไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้จนเกินไป เขาเพียงแค่จ้องมองรวิศด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้พูดออกมา “ทำไมคุณถึงดูเดือดร้อนขนาดนั้นรวิศ? หรือว่าเพราะเป็นงานที่คุณเขียน? หรือเพราะว่า... คนที่ถอนตัวไป คือคนที่คุณ ‘เคย’ สนิทด้วยเป็นพิเศษ?” คำถามนั้นกระแทกใจรวิศเข้าอย่างจังจนเขารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ แต่คนอย่างเขามีหรือจะยอมจำนน รวิศหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตก “อ้อ... นี่คุณขุดประวัติผมขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือเหรอ? น่าสมเพชจังนะครับคุณอคิราห์ ผมก็นึกว่าคุณจะเหนือกว่านี้” “ผมแค่ตั้งข้อสังเกต” อคิราห์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์อ่อนๆ จากตัวเขาทำให้รวิศรู้สึกประหม่าจนต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะ “และข้อสังเกตของผมมันก็ดูเหมือนจะถูกเผงเสียด้วยสิ” “คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินเรื่องส่วนตัวของผม” รวิศเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา “คุณมันก็แค่ผู้กำกับสายเนี้ยบที่ขี้เก๊กไปวันๆ ถ้าคุณหานักแสดงใหม่ไม่ได้ ก็บอกมาตรงๆ ผมจะได้เขียนบทใหม่ให้มันสมจริงกว่าเดิม โดยไม่ต้องง้อนักแสดงที่ไม่มีความเป็นมืออาชีพแบบนั้น” “ถ้าผมบอกว่าผมหาได้แล้วล่ะ?” อคิราห์ขยับเข้ามาใกล้จนรวิศสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย รวิศนิ่งงันไปครู่หนึ่ง “ใคร?” “คนที่จะทำให้คุณหุบปากได้ตลอดการถ่ายทำ... และคนที่จะทำให้คุณรู้ว่า บทเลิฟซีนที่คุณเขียนไว้อย่างดุเดือดนั่นน่ะ มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยถ้าคนเล่นไม่เข้าใจอารมณ์จริงๆ” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รวิศจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอคิราห์ เขาเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น มันเป็นแววตาที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อน... แววตาที่ไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่มีความร้อนแรงบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้เปลือกนอกที่ดูสมบูรณ์แบบ รวิศสูดหายใจเข้าลึก เขาตั้งท่าจะโต้ตอบ แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามด้วยจังหวะบานประตูที่เปิดออกกว้าง ทำลายวงสนทนาที่กำลังเดือดจัดลงทันที ผู้ช่วยผู้กำกับเดินหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับรายงานข่าวร้ายที่ไม่มีใครอยากได้ยิน “พี่อคิครับ! คุณรวิศครับ! สื่อรู้เรื่องที่พระเอกถอนตัวแล้วครับ ตอนนี้หน้าตึกมีนักข่าวมาออกันเต็มเลย แล้ว... แล้วดูเหมือนจะมีคนปล่อยข่าวลือด้วยว่า สาเหตุที่พระเอกถอนตัว เป็นเพราะความขัดแย้งกับ ‘คนเขียนบท’ ครับ!” รวิศเบิกตากว้าง หันไปมองอคิราห์ที่บัดนี้ใบหน้าเย็นชาของเขากลับดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที อคิราห์หันมาสบตารวิศ สายตาที่ส่งมานั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่รวิศอ่านไม่ออก... ก่อนที่อคิราห์จะคว้าข้อมือของรวิศไว้แน่นแล้วลากเขาเดินไปที่ประตู “ไปกับผม” อคิราห์สั่งเสียงเข้ม “ถ้าอยากให้จบเรื่องนี้ เราต้องเผชิญหน้าพร้อมกัน... ในฐานะที่ผมเป็นคนเลือกบทของคุณมาทำ” รวิศพยายามดึงมือออก แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นแน่นหนาและอบอุ่นอย่างประหลาดจนเขาทำได้เพียงยอมเดินตามไปเงียบๆ ท่ามกลางความสับสนในใจว่านี่คือสงครามน้ำลายครั้งใหม่ หรือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่อันตรายกว่านั้นมาก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามงานเขียนของผมนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ เมทริกซ์ซีโร่