สัญญาณแห่งการตามหา

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บเอกสารเก่าแก่ในสำนักงานทนายความชื่อดัง ไม่ได้ทำให้ธันวารู้สึกอึดอัดเท่ากับความจริงที่กำลังบีบเค้นหัวใจเขาให้แหลกละเอียด ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดปากกาเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านด้วยความมั่นใจ กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะกวาดสายตามองเอกสารการเปลี่ยนนามสกุลและใบแจ้งเกิดสำเนาเก่าคร่ำครึที่ถูกซุกซ่อนไว้ในแฟ้มคดีความที่ปิดตัวไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่มีชื่อของเขาในช่องบิดา... มีเพียงร่องรอยการลบเลือนของหมึกปากกาที่สะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยวของผู้เป็นแม่ในวันที่เธอตัดสินใจหันหลังให้กับนรกบนดินที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น "คุณธันวาคะ ดิฉันตรวจสอบตามที่คุณต้องการแล้วค่ะ..." เสียงของทนายความสาวรุ่นใหญ่ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน "คุณรินรดาไม่ได้จดทะเบียนสมรสซ้อน และเด็กชายคนนั้น... ถูกแจ้งเกิดโดยใช้ชื่อมารดาเพียงฝ่ายเดียวเมื่อสี่ปีที่แล้ว ช่วงเวลาไล่เลี่ยกับที่คุณและเธอ... หย่าขาดจากกันพอดีค่ะ" ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำราวกับคนอดนอนมาหลายคืน ภาพของรินรดาในอดีต หญิงสาวผู้เงียบขรึม อ่อนแอ และยอมก้มหน้ารับทุกคำดูถูกเหยียดหยามของเขาผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงคนที่เขาไม่เคยชายตาแลแม้ในยามที่เธอน้ำตานองหน้า ในเวลานั้น... เขามองว่าเธอเป็นเพียงภาระ เป็นตุ๊กตาประดับบ้านที่น่าเบื่อหน่าย แต่ในยามที่บ้านหลังนั้นว่างเปล่า ไร้เสียงฝีเท้าแผ่วเบา ไร้กลิ่นอายความอบอุ่นที่เธอเคยเพียรพยายามสร้าง เขากลับเพิ่งตระหนักว่าหัวใจของตัวเองถูกฝังกลบไปพร้อมกับการเซ็นใบหย่าเมื่อสี่ปีที่แล้ว "เธออยู่ที่ไหน..." เสียงของธันวาแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล "เรื่องนั้น... ค่อนข้างยากค่ะ เพราะคุณรินรดาตัดขาดจากสังคมเดิมโดยสิ้นเชิง เธอย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองเล็กๆ ทางภาคเหนือ เปิดร้านเบเกอรีเล็กๆ และใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบกับ... ลูกชายค่ะ" ทนายความเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะวางซองเอกสารอีกซองลงตรงหน้า "แต่มีสิ่งหนึ่งที่คุณธันวาควรรู้... เด็กคนนี้ไม่ได้มีแค่หน้าตาที่ถอดแบบมาจากคุณเท่านั้นนะคะ แต่เขามีรอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุเล็กๆ ที่หางคิ้วขวา... ตำแหน่งเดียวกันกับคุณเป๊ะเลยค่ะ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ธันวานิ่งงัน ร่างกายชาดิกจนแทบขยับไม่ได้ ภาพใบหน้างดงามที่เจือแววเด็ดเดี่ยวของรินรดาในวันเซ็นใบหย่าย้อนกลับมาตอกย้ำ *“จำเอาไว้ให้ดีนะคะคุณธันวา ว่าต่อให้คุณพลิกแผ่นดินหา หรือคุณค่าเงินทั้งหมดที่คุณมี จะไม่สามารถซื้อรอยยิ้มจากลูกของเราได้อีกตลอดกาล”* คำพูดที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงคำขู่ของคนแพ้ บัดนี้มันกลับกลายเป็นคำสาปแช่งที่กำลังกัดกินวิญญาณเขาอย่างช้าๆ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักหลังเล็กปลายดอย รินรดากำลังยืนมองบุตรชายวัยสี่ขวบกำลังวิ่งเล่นไล่ผีเสื้อท่ามกลางสวนดอกไม้เมืองหนาว รอยยิ้มบริสุทธิ์ของน้องธีร์คือเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้สำหรับเธอ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก and พยายามปัดเป่าสังหรณ์ใจแปลกๆ ที่เกาะกุมอยู่ในอกตั้งแต่ช่วงบ่าย ความสงบสุขที่เธอเพียรสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาตลอดสี่ปี กำลังถูกสั่นคลอนด้วยเงาของอดีตที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที "คุณแม่ครับ! ดูนี่สิครับ พี่หมาป่าตัวนั้นทำแผลให้ผมด้วยนะ!" เสียงใสแจ๋วของลูกชายเรียกสติรินรดาให้หลุดออกจากภวังค์ เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหาแก้วตาดวงใจ ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะก้าวไปถึงตัวลูกชาย เสียงรถยนต์สปอร์ตคันหรูคันหนึ่งที่แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตูรั้วบ้านไม้ ก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกักค้าง ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการก้าวลงมาของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่เธอยังคงจดจำได้ดีแม้ในยามหลับตา ธันวากวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ ก่อนที่นัยน์ตาคู่คมจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กชายวัยสี่ขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจก และเมื่อเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมกับรอยยิ้ม... หัวใจของธันวาก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง เพราะรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วขวาของเด็กชาย กำลังจ้องมองกลับมาที่เขา... เหมือนกระจกเงาที่สะท้อนอดีตอันโหดร้ายและความจริงที่ไม่อาจหลีกหนีได้พอดิบพอดี "ธีร์... ลูกแม่ เข้ามาในบ้านเดี๋ยวนี้ค่ะ!" รินรดารemรีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนลูกชายเข้าสู่อ้อมกอด สายตาดุดันและเต็มไปด้วยความหวาดระแวงจ้องมองไปยังผู้ชายที่ก้าวเข้ามาประชิดหน้าประตูรั้ว ธันวาชะงักฝีเท้าลง นัยน์ตาคู่คมไหวระริกยามเมื่อประสานสายตากับอดีตภรรยาที่บัดนี้ไม่ได้อ่อนแอและยอมจำนนต่อเขาอีกต่อไปแล้ว ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่หนักแน่นราวกับคำประกาศิต "เรามีเรื่องต้องคุยกัน... รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการชดใช้ครั้งนี้นะคะ