ความจริงเริ่มปริแตก

กลิ่นอายความอับชื้นผสมผสานกับความเงียบงันภายในห้องน้ำของคลินิกเอกชนแห่งนั้น ช่างบีบเค้นหัวใจของธันวาให้จมดิ่งลงสู่ห้วงลึกแห่งความวิตกกังวล ปลายนิ้วเรียวยาวที่มักจะใช้จรดปากกาเซ็นเช็คเงินล้าน บัดนี้กำลังสั่นเทาขณะถือซองกระดาษสีน้ำตาลทึบแสง ภายในนั้นบรรจุความจริงอันสั่นคลอน ที่เขาเป็นคนดิ้นรนไขว่คว้ามันมาด้วยมือของตัวเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ วันที่ความสงสัยกัดกินหัวใจจนแทบคลั่ง เมื่อเด็กชายวัยสี่ขวบอย่าง "น้องธีร์" วิ่งเข้ามาสะดุดล้มต่อหน้าเขา ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากกระจกเงา ทุกอย่างมันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นหลักฐานทางพันธุกรรมที่ตะโกนใส่หน้าเขาอย่างไร้ความปรานี ธันวาจำต้องใช้วิธีการที่ไร้ยางอายที่สุดเพื่อแลกกับคำตอบ เขาฉวยโอกาสตอนที่รินรดากล่าวลาเพื่อไปหยิบน้ำดื่ม ยื่นมือไปคว้าเส้นผมสีดำสนิทของเด็กน้อยที่ติดอยู่บนเบาะรถยนต์ของเขามาเก็บไว้ในถุงพลาสติกใสอย่างระมัดระวัง ราวกับมันคือวัตถุอันตรายที่พร้อมจะระเบิดทำลายชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาเป็นจุล "คุณธันวาคะ ผลตรวจด่วนพิเศษออกแล้วค่ะ" เสียงของเจ้าหน้าที่พยาบาลสาวดังแว่วมาจากด้านหลัง ทำเอาหัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ธันวากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ มือที่กำซองเอกสารชื้นเหงื่อ เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ความกลัวกำลังเกาะกุมขั้วหัวใจ กลัวความจริงที่ว่าเขาอาจจะเคยผลักไส เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองลงสู่เหวแห่งความเย็นชาอย่างเลือดเย็น กลัวว่าความผิดบาปที่เขาได้ก่อไว้กับรินรดา จะไม่มีวันได้รับการอภัย ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟไม่ไกลจากคลินิกนัก รินรดากำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตากลับคมกلاวราวกับใบมีดซ่อนเร้น เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่อ่อนแอ ยอมให้เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลقสลายอีกต่อไปแล้ว สี่ปีที่ผ่านมาสอนให้เธอรู้ว่า ความเมตตาที่ไม่ถูกที่ ถูกเวลา คือความโง่เขลา และการแก้แค้นที่สาสมที่สุด คือการปล่อยให้อดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ได้รับรู้รสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักไปตลอดกาลด้วยน้ำมือของเขาเอง "คุณรินคะ ดิฉันสังเกตเห็นรถของคุณธันวาจอดอยู่แถวคลินิกตรวจ DNA ค่ะ" เสียงกระซิบจากทนายความส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของผู้กุมชัยชนะในเกมกระดานนี้ เธอล่วงรู้แผนการของเขาตั้งแต่แรก ตั้งใจปล่อยให้เขาได้เส้นผมนั้นไป เพื่อให้ความจริงมันระเบิดใส่หน้าเขาอย่างรุนแรงที่สุด เธอต้องการให้ธันวาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการ "อยากได้คืน" ในวันที่ "ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อ" "ปล่อยให้เขาหาคำตอบที่เขาต้องการเถอะค่ะทนาย" รินรดาเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "เพราะต่อให้ผลตรวจจะออกมาเป็นอย่างไร มันก็เปลี่ยนความจริงข้อเดียวไม่ได้... ว่าเขาไม่มีค่าพอที่จะได้เป็นพ่อของลูกฉันอีกต่อไปแล้ว" ตัดกลับมาที่ธันวา ภายในห้องตรวจส่วนตัว แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลงบนกระดาษแผ่นขาวที่เพิ่งดึงออกมาจากซอง ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวหนังสือทีละบรรทัดอย่างไม่กระพริบ ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก สมองขาวโพลนเมื่อกวาดสายตาไปบรรทัดสุดท้ายที่ระบุผลร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม ตัวเลขและข้อความตรงหน้าพิสูจน์ชัดเจนว่า เด็กชายธีร์คือลูกแท้ๆ ของเขา กระดาษแผ่นบางร่วงหล่นจากมือที่ไร้เรี่ยวแรง ธันวาทรุดตัวลงพิงกับผนังห้องอย่างไร้การควบคุม น้ำลูกผู้ชายไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างไร้เสียงสะอื้น ความรู้สึกผิดบาป ความเสียใจ และความสำนึกโง่เขลาถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นสึนามิซัดถล่ม รินรดาเคยบอกความจริงนี้กับเขาแล้ว แต่เป็นเขาเองที่ปฏิเสธ ปัดปúng และเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกเหลวด้วยความระแวง "ผมทำอะไรลงไป..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของอดีตนักธุรกิจผู้เคยเย่อหยิ่ง ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องเพื่อวิ่งไปสารภาพบาปและขอร้องอดีตภรรยา ประตูห้องตรวจก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิท รินรดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับเยียบเย็นเสียจนธันวาสั่นสะท้าน รินรดาก้มลงหยิบแผ่นกระดาษผลตรวจ DNA ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาพิจารณาช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก มุมปากสวยยกยิ้มหยันที่กรีดลึกถึงวิญญาณ "ไงคะ... คุณธันวา หาคำตอบที่อยากรู้เจอแล้วใช่ไหมคะ?" รินรดาเอמהทักด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ในเมื่อคุณรู้ความจริงแล้ว... ก็เตรียมตัวรับผลของการกระทำที่คุณเคยมอบให้ฉันกับลูกได้เลยนะคะ เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณจะไม่มีวันได้แม้แต่เงาของลูกชายฉัน... จำเอาไว้!" ด้วยความปรารถนาดีจากใจ, กระจกเงาสะท้อนใจนะคะ