ความเย็นชาของท่านประธาน

"เซ็นเอกสารพวกนี้ให้เสร็จภายในห้านาที รินรดา แล้วออกไปจากห้องทำงานของฉันได้แล้ว... อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม" เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกของ 'ธันวา' ไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะเหมือนเมื่อหลายปีก่อนอีกต่อไป หญิงสาวมองเอกสารหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ราคาสูงลิ่วด้วยสายตาเรียบเฉย มือเรียวบางหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาจรดปลายลงบนกระดาษอย่างมั่นคง ไม่มีความลังเล ไม่มีการคร่ำครวญขอความเมตตา ไม่แม้แต่จะเหลือบมองชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของชีวิตแต่งงานที่ตายซากนี้มาตลอดสามปี "เรียบร้อยแล้วค่ะ" รินรดาวางปากกาลงเบาๆ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อสูทสีเรียบให้เข้าที่ สายตาคู่คมที่เคยอ่อนโยนและจงรักภักดีบัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับมองผ่านอากาศธาตุไป ธันวาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นครั้งแรกหลังจากที่เธอเดินเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของภรรยาที่กำลังจะกลายเป็นอดีตด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูก มันไม่ใช่ความเสียดาย แต่มันคือความรู้สึกขัดใจที่เห็นความมั่นใจของอีกฝ่ายเปล่งประกายออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ดี... หวังว่าต่อจากนี้ไป เธอคงจะไม่ใช้เรื่องหย่ามาเป็นข้ออ้างเพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉันอีกนะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน พร้อมกับเลื่อนแฟ้มเอกสารไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ "ท่านประธานไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ" รินรดายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธันวาต้องขมวดคิ้ว "หลังจากนาทีนี้ไป โลกของเราก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก สิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั้นมีค่าแค่กระดาษเปล่าสำหรับฉัน แต่มันอาจจะมีค่าพอที่จะเตือนให้คุณจำไว้ว่า... คุณเคยมีคนโง่คนหนึ่งที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ แต่สุดท้ายคุณก็เลือกที่จะทำลายเขาด้วยมือตัวเอง" "เพ้อเจ้อ" ธันวาแค่นหัวเราะ "ออกไปได้แล้ว" รินรดาไม่ตอบโต้อะไรอีก เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานกว้างขวางนั้นด้วยก้าวย่างที่มั่นคง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นที่ดูเหมือนจะตอกย้ำให้ทุกอย่างสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์ ธันวาไม่แม้แต่จะมองตามหลังคนที่เขาคิดว่ายังไงก็ต้องกลับมา... เขาเชื่อมั่นในอำนาจเงินและบารมีของตนเองว่าสามารถควบคุมชีวิตของคนรอบข้างได้เสมอ และการหย่าร้างครั้งนี้เขามองว่ามันเป็นเพียงแค่การกำจัด 'ส่วนเกิน' ที่น่ารำคาญออกไปจากชีวิตที่แสนยุ่งเหยิงของเขาเท่านั้น ทว่า ในขณะที่รินรดาเดินผ่านโถงทางเดินมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่นไหว เธอหยิบมันขึ้นมาดูและกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ "ว่าไงคะ น้องธีร์... รอแม่นานไหมลูก? ครับ... แม่กำลังไปหาแล้วครับคนเก่ง" เพียงประโยคนั้น เสียงของเธอที่หลุดลอดออกมาทำให้เลขาสาวหน้าห้องทำงานของธันวาที่เดินสวนมาถึงกับชะงัก เธอแอบมองร่างบางที่เดินลับไปอย่างสงสัย ก่อนจะรีบหันไปรายงานหัวหน้าของตนด้วยความตื่นเต้น "คุณธันวาคะ ดิฉันเพิ่งเห็นคุณรินรดาพาลูกเล็กๆ คนหนึ่งมาด้วยที่ชั้นล่างค่ะ ดูเหมือนจะเป็นเด็กผู้ชาย อายุราวๆ สี่ห้าขวบได้... หน้าตาเขา..." เลขาสาวทำท่าลังเลที่จะพูดต่อ ธันวาที่กำลังก้มหน้าอ่านรายงานเงยขึ้นทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด "ลูกใคร? ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะไปมีภาระที่ไหน รีบกลับไปทำงานของเธอซะ!" เลขาสาวหน้าเสีย รีบก้มหัวขอโทษแล้วถอยออกมา แต่ในใจของธันวากลับมีความรู้สึกแปลกๆ รบกวนจิตใจอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กน้อยที่เขาเห็นผ่านกระจกบานใหญ่ในโถงทางเดินเมื่อครู่ ขณะที่เขาลุกไปยืนมองวิวหน้าต่างโดยบังเอิญ—เด็กคนนั้นสวมหมวกแก๊ปสีน้ำเงิน แต่ดวงตาคู่นั้น... คิ้วเข้มจมูกโด่งรั้นนั่น... ทำไมถึงได้ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาสลัดความคิดไร้สาระทิ้งไป มือหนาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารที่รินรดาทิ้งไว้ แต่ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงาน มันเป็นกรอบรูปใบเล็กที่รินรดาทำหล่นไว้ตอนที่เธอเดินออกไป ธันวาก้มลงเก็บมันขึ้นมา นิ้วมือแข็งกระด้างสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปถ่ายในนั้น มันเป็นรูปของรินรดากำลังกอดเด็กน้อยคนหนึ่งไว้แน่นในสวนสาธารณะ เด็กชายวัยสี่ขวบที่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันหลอเล็กๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น... ประเด็นคือโครงหน้าที่ถอดแบบออกมาจากเขาเองอย่างไม่มีผิดเพี้ยน โดยเฉพาะไฝเม็ดเล็กที่หางคิ้วข้างซ้าย ซึ่งเขามีมันมาตั้งแต่เกิด! ลมหายใจของท่านประธานหนุ่มสะดุดกึก ความเย็นชาที่เคยฉาบไว้บนใบหน้าแตกสลายลงในพริบตา ในจังหวะที่เสียงลิฟต์ชั้นล่างดังเตือนขึ้นว่าแขกผู้มาเยือนได้จากไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความจริงที่กำลังจะพุ่งเข้าชนเขาอย่างจัง กระจกเงาสะท้อนใจหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการเริ่มต้นของบทเรียนราคาแพงที่ธันวากำลังจะต้องเผชิญนะคะ!