หัวใจที่เคยใจร้าย

"ถ้าคุณคิดว่าการยืนมองกระดาษแผ่นเดียว แล้วมันจะลบความอัปยศที่คุณเคยตราหน้าฉันกับลูกได้... คุณคงประเมินความรู้สึกของคนที่เคยตายทั้งเป็นต่ำไปนะคะ, คุณธันวา" สุ้มเสียงของรินรดาเรียบเฉย ทว่าบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ สายตาของเธอยามนี้ไม่ได้มีความเกรดกราดหรือโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มันว่างเปล่า... และความว่างเปล่านั้นเองที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผู้ชายที่เคยคิดว่าโลกใบนี้ต้องหมุนตามเขารam ธันวากลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก เอกสารการหย่าที่เคยถูกเขาโยนใส่หน้าเธอด้วยความรังเกียจในวันนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นพันธนาการย้อนกลับมาบีบรัดหัวใจเขาเสียเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลอัคร The Great ที่บད་นี้ดูเงียบเหงาจนน่าใจหาย ไร้เงาภรรยาที่คอยต้อนรับ ไร้เสียงหัวใสๆ ของลูกชายที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งว่าเกะกะรำคาญตา เขามองรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากอิ่มสวยนั้น รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งมาถึงดวงตา รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหน้าให้เขาเหยียบย่ำ เธอก้าวขึ้นมาเป็นผู้หญิงที่สง่างาม เด็ดเดี่ยว และยืนหยัดอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ชุดเบลเซอร์เข้ารูปสีขาวสะอาดตากับท่าทีเยือกเย็น ทำให้เธอดูล้ำค่าเกินกว่าที่ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างเขาจะเอื้อมมือกลับมาคว้าเอาไว้ได้อีก "พี่... พี่แค่อยากมาดูลูก" ธันวาเอ่ยเสียงเครือ ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเวทนาในตัวเอง "ริน... ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัวสักครั้งเถอะนะ อย่างน้อยก็ในฐานะพ่อของเด็ก" "พ่อ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวነาะที่ทำเอาธันวาเจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ "วันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้อาจไม่ใช่ลูกของคุณ วันที่คุณปัดป้องความรับผิดชอบและไล่เราสองแม่ลูกออกจากบ้าน คุณเคยจำคำว่า 'พ่อ' ของตัวเองได้ด้วยเหรอคะ? ตอนนี้สายเกินไปแล้วค่ะ ธันวา คนที่ทิ้งเพชรในมือไปเพราะคิดว่าเป็นแค่ก้อนกรวด ไม่สมควรได้รับโอกาสให้กลับมาเก็บมันอีกครั้งหรอกนะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะนั้นเอง ภาพความทรงจำอันโหดร้ายในอดีตก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวของธันวาเป็นฉากๆ วันที่รินรดาท้องโตใกล้คลอดแต่นั่งร้องไห้ลำพังบนโซฟาตัวเดิม วันที่เขาปฏิเสธแม้แต่จะไปตรวจครรภ์กับเธอเพราะอ้างว่าติดงานประชุมนับร้อยล้าน ความเย็นชาและความใจร้ายที่เขามอบให้เธอ มันถูกสะท้อนกลับมาในแววตาคู่นี้... แววตาที่บอกชัดเจนว่า *'ต่อให้คุณตายต่อหน้าฉัน ฉันก็จะไม่ชายตาแล'* ความเสียดายพรั่งพรูเข้ามาเกาะกุมหัวใจของนักธุรกิจหนุ่มจนแทบหายใจไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดบาปธรรมดา แต่มันคือความเจ็บปวดเจียนตายจากการตระหนักรู้ว่า... สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ได้หลุดลอยจากมือไปเพราะความโง่เขลาและความเย่อหยิ่งของตนเอง "ริน... พี่ขอร้อง..." ธันวาก้าวเข้าไปใกล้หมายจะเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียว แต่รินรดากลับถอยหลังหลบอย่างรังเกียจ ราวกับกลัวว่าสัมผัสจากเขาจะนำพาความสกปรกโสโครกกลับมาแปดเปื้อนชีวิตใหม่ของเธอ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงนั้นเฉียบขาดจนธันวาชะงักงัน "ถ้าคุณยังมีความละอายใจเหลืออยู่บ้าง กรุณาก้าวออกจากบ้านของฉันไปซะ และจำใส่ใจเอาไว้ด้วยนะคะว่า อย่าหวังจะได้เห็นหน้าลูกชายของฉันอีก... ชั่วชีวิตนี้!" ในวินาทีที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากอ้อนวอนต่อ ประตูห้องนอนชั้นบนก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบ ร่างป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนวิ่งดุ๊กๆ ออกมาพร้อมกับของเล่นในมือ โดยมีพี่เลี้ยงสาววิ่งตามมาประכולประคอง "คุณแม่ขา... น้องธีร์อยากกิน..." เด็กน้อยหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้ายืนอยู่ข้างล่าง ร่างเล็กๆ เอียงคอมองธันวาด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตใสแป๋ว จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากธันวาอย่างไม่ผิดเพี้ยน ราวกับส่องกระจกเงาเห็นตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ธันวารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกึก โลกทั้งใบหยุดหมุนในฉับพลัน ภาพของเด็กชายตัวน้อยตรงหน้าซ้อนทับกับหัวใจที่แหลกสลายของเขาเอง ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออก ดวงตาคมกริบเอ่อ3คลอด้วยหยาดน้ำใสอย่างไม่อาจควบคุมเมื่อเด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำลายกำแพงสุดท้ายในใจของเขาจนพังทลายลงมา "คุณอา... หน้าตาเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของน้องธีร์เลยครับ" รินรดายืนนิ่ง ใบหน้าสวยตึงเครียดขึ้นมาทันที เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปอุ้มลูกชายเข้าสู่อ้อมอก ปกป้องเด็กน้อยให้ออกห่างจากสายตาของอดีตสามีที่กำลังมองมาด้วยความตะลึงงันและหัวใจที่แตกสลายเป็นล้านๆ ชิ้น ดวงตาของธันวาเบิกกว้างเมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นกรอบรูปใบเล็กคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานใกล้ๆ ซึ่งถูกปัดให้หงายขึ้นโดยแรงกระแทกของกระเป๋าเอกสารที่เขาเพิ่งวางลงไปเมื่อครู่... ภาพถ่ายครอบครัวที่รินรดาแอบเก็บไว้ดูในยามที่ลูกชายถามหาพ่อ และผู้ชายในภาพนั้น ก็คือตัวเขาเองเมื่อสามปีก่อน! ด้วยความปรารถนาดีจากใจ, กระจกเงาสะท้อนใจนะคะ