ความหึงหวงที่ไร้ที่มา

"บอกผมมาสิริน... ว่าผู้ชายที่เดินตามตูดคุณแจแจราวกับลูกเป็ดหลงทางคนนั้น มันมีความสำคัญกว่าวิชาชีพช่างภาพของผมตรงไหน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้เจือแววหยอกล้อเหมือนทุกที ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยกระแสความขุ่นเคืองที่คุกกรุ่นอยู่ใต้ความนิ่งเรียบ คีย์ปรายตามองผ่านเลนส์กล้องราคาแพงไปยังร่างสูงโปร่งของ 'กรณ์' แฟนเก่าที่เพิ่งโผล่เข้ามาทำตัวสนิทสนมกับรินรดาในกองถ่ายโปรเจกต์พิเศษนี้อย่างน่ารำคาญใจ รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด เธอวางปัดแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ปัง* จนทีมงานรอบข้างสะดุ้งโหย่ง บรรณาธิการสาวยกมือขึ้นกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทางที่พร้อมจะฟาดฟันทุกเมื่อโดยไม่เกรงใจใครหน้าไหน "นี่คุณคีย์ สติค่ะ สติ! กรณ์เขาแค่แวะมาทักทายในฐานะรุ่นพี่ที่เคยร่วมงานกัน ไม่ได้มาสมัครเป็นลูกเป็ดเดินตามใครเหมือนที่คุณจินตนาการไปเอง แล้วอีกอย่าง... หน้าที่ของคุณคือถ่ายรูป ไม่ใช่มาทำตัวเป็นผู้ตรวจการณ์ความประพฤติฉัน!" "รุ่นพี่?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นกันแดดที่ถูกดันขึ้นไปไว้บนกลุ่มผมสีเข้มหรี่ลงอย่างอันตราย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องสตูดิโอ "รุ่นพี่ที่ไหนเขามองแฟนเก่าด้วยสายตาวิบวับอยากจะกินหัวใจแบบนั้น ถ้าตาผมไม่ฝาด ไอ้คุณกรณ์อะไรนั่นมันยังจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับคุณได้แม่นยิ่งกว่าตัวคุณเองเสียอีก" "แล้วมันหนักส่วนไหนของคุณล่ะคะ?" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับผู้ชายตรงหน้าที่ใกล้จนเกินไป กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของคีย์กำลังรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างจงใจ "เราเลิกรากันด้วยดี และฉันจะคุยกับใคร มันก็สิทธิ์ของฉัน คุณเป็นแค่ช่างภาพ... จำสถานะตัวเองไว้ด้วยค่ะ" คำว่า *'แค่ช่างภาพ'* หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวย คีย์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มเยาะในแบบที่รินรดารู้สึกหมั่นไส้ที่สุด "หึ... แค่ช่างภาพอย่างงั้นเหรอ" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "งั้นก็จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณไว้ด้วยนะริน ว่า 'แค่ช่างภาพ' คนนี้แหละ ที่จะไม่ยอมให้ไอ้หน้าอ่อนคนไหนมันมาแตะต้องผู้หญิงของผม... แม้แต่ปลายนิ้วก้อยก็ไม่ได้" รินรดาสะدุดกึก หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะด้วยคำว่า *'ผู้หญิงของผม'* ที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็ง แต่วินาทีต่อมาความทิฐิก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่างอย่างแรง พร้อมกับหัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยัน "พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของคุณ! ใครเป็นผู้หญิงของคุณไม่ทราบ ฝันกลางวันอยู่หรือไงคะคุณคีย์?" "ฝันเหรอ?" คีย์คว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้โดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและเต็มไปด้วยความดื้อรั้น ดึงรั้งให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "งั้นลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ ว่าผมฝันไปหรือเปล่า..." บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ช่างภาพหนุ่มและบรรณาธิการสาวจ้องตาཕันฟันกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ในขณะเดียวกัน ปฏิกิริยาเคมีที่ร้อนแรงและแรงดึงดูดประหลาดก็กำลังแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่ก้าวย่างเข้ามาอย่างมั่นใจ พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยก็ทำลายความเงียบนั้นลงทันที "อ้าว ริน... อยู่ตรงนี้นี่เอง ผมกำลังตามหาอยู่พอดี พอดีผมจำได้ว่าร้านกาแฟโปรดที่คุณชอบเปิดสาขาใหม่แถวนี้ เลยแวะซื้อลาเต้เย็นหวานน้อยมาฝาก..." กรณ์ก้าวเข้ามาในระยะประชิดโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุระหว่างคนทั้งคู่ รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ถูกส่งมาให้รินรดา พร้อมกับแก้วกาแฟในมือยื่นออกไปตรงหน้าหญิงสาว รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย รีบสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการของคีย์อย่างรวดเร็ว เธอส่งยิ้มแห้งๆ ให้กรณ์เพื่อรักษามารยาท "เอ่อ... ขอบคุณค่ะกรณ์ จริงๆ ไม่ต้องลำบาก..." *แคว่ก! เสียงชัตเตอร์ของกล้องดิจิทัลตัวโปรดดังขึ้นขัดจังหวะทันที* คีย์ไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับยกกล้องขึ้นมาเล็งตรงหน้ากรณ์และรินรดาด้วยสีหน้านิ่งสนิท รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบมองผ่านช่องมองภาพด้วยประกายความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "อุ๊ย ขอโทษทีครับมือมันลั่น" คีย์ลดกล้องลงช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันแบบเต็มพิกัด "พอดีเห็นภาพมัน... ทุเรศลูกตาไปหน่อย เลยกดถ่ายเก็บไว้เป็นหลักฐานเผื่อฟ้องร้องข้อหาพยายามจีบคนมีเจ้าของในเวลางาน" "นี่คุณคีย์!" รินรดาปรี๊ดแตก เธอหันมาแยกเขี้ยวใส่ช่างภาพหนุ่มตัวแสบทันที "คุณจะมากเกินไปแล้วนะ!" กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น มองหน้าคีย์สลับกับรินรดาด้วยความงุนงง "เอ่อ... น้องคนนี้เป็นช่างภาพเหรอครับรินทำไมมารยาทแย่จัง..." "อ๋อเหรอครับ?" คีย์ก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างรินรดากับกรณ์ทันที ร่างสูงใหญ่บังร่างของหญิงสาวมิดชิดราวกับจะประกาศอาณาเขต เขายกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาดุดันใส่แฟนเก่าของเธอแบบไม่เกรงใจใคร "แล้วคุณล่ะครับ... มีมารยาทดีมากสินะ ถึงได้เดินมาแจกขนจีบแฟนคนอื่นเขาโต้งๆ แบบนี้" รินรดาชะงักกึก สมองประมวลผลคำว่า *'แฟนคนอื่น'* ที่คีย์พ่นออกมาอย่างหน้าตาเฉย หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำหมัดแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ใครแฟนคุณ! อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะคีย์!" รินรดาแหวใส่เสียงดังลั่นสตูดิโอ คีย์ไม่สนใจเสียงโวยวายของหญิงสาว เขายื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่ามันกลับสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของรินรดา "ไม่ยอมรับตอนนี้ก็ไม่เป็นไร... แต่คืนนี้ เตรียมตัวเคลียร์คดีความเรื่องที่คุณไปอ้อยอิ่งกับไอ้หน้าอ่อนนี่ให้ดีๆ เถอะครับ... ที่รัก" สิ้นคำพูดนั้น คีย์ก็หันไปหากรณ์ด้วยรอยยิ้มการค้าที่ปลอมเปลือกที่สุดในโลก "ขอตัวรินรดาก่อนนะครับ พอดี 'แฟนผม' ต้องไปทำงานสำคัญต่อ... เชิญคุณไปกินกาแฟคนเดียวให้อร่อยนะฃรับ" ว่าแล้ว ช่างภาพหนุ่มจอมเผด็จการก็คว้าข้อมือเรียวของรินรดา ลากตัวเธอเดินดุ่มๆ ออกไปจากตรงนั้นท่ามกลางสายตาทุกคู่ในสตูดิโอที่มองตามด้วยความอึ้ง ทิ้งให้กรณ์ยืนถือแก้วกาแฟค้างเติ่งอยู่กลางห้องด้วยความงุนงงสุดขีด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินๆ กับความปากแข็งของเจ้าพ่อซึนคนนี้นะคะ!