เซฟโซนสุดกวนกับมาดกวนประสาท•ตอนที่ 11

ความผิดพลาดในเลนส์กล้อง

ผลงานโดย ไวโอเล็ตการ์เด้น
“ลบซะ คีย์” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของรินรดา นัยน์ตาคมกริบของบรรณาธิการสาวจ้องเขม็งไปยังเลนส์กล้อง Leica ตัวแพงในมือชายหนุ่มตรงหน้า โดยไม่มีความหวาดหวั่นใดๆ เจือปน คีย์เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นกวนประสาท มุมปากหยักยิ้มร้ายตามนิสัยถาวร เขาไม่เพียงแต่ไม่ลบ แต่นิ้วยังกดดูรูปที่เพิ่งลั่นชัตเตอร์ไปเมื่อครู่ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ “รูปสวยขนาดนี้ จะให้ผมลบเหรอริน? เสียดายฝีมือคนถ่ายแย่เลยนะ” “ฉันไม่ได้อนุญาตให้คุณถ่าย” เธอก้าวเข้าหาเขาหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีอยู่ถูกบีบให้แคบลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ จากตัวเขา “การที่คุณแอบถ่ายตอนที่ฉันเผลอ ทั้งที่ไม่ได้อยู่ในเนื้องาน มันเรียกว่า ‘คุกคาม’ นะคะ คุณคีย์” “คุกคามเหรอ?” คีย์ทวนคำนั้นเบาๆ ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “นิยามคำว่าคุกคามของคุณนี่กว้างจังนะ ถ้าผมจะคุกคามจริงๆ ผมคงไม่ทำแค่กดชัตเตอร์หรอก… อยากรู้ไหมว่าผมจะทำอะไร” บรรยากาศในสตูดิโอเงียบสนิทจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าสายตาที่เขามองมามันไม่ใช่สายตาของช่างภาพที่กำลังมองนางแบบ แต่มันคือสายตาของ ‘ผู้ล่า’ ที่กำลังรอดูท่าทีของเหยื่อที่ดื้อดึงที่สุดในชีวิต “คุณมันก็ดีแต่ปาก” เธอแค่นเสียงใส่ “หยิ่ง ยโส แล้วก็คิดว่าโลกหมุนรอบตัวเอง จะถ่ายรูปใครก็ได้โดยไม่สนสิทธิส่วนบุคคล กฎหมายเขามีไว้ให้คนอย่างคุณอ่านบ้างนะคะ” คีย์วางกล้องลงบนโต๊ะข้างตัวช้าๆ ท่าทางที่ดูเฉื่อยชาเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาดุดันที่ขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน รินรดาไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย “ผมไม่ได้ถ่ายเพราะมันเป็นงาน” คีย์เอ่ยเสียงต่ำ พุ่งเป้าไปที่ดวงตาของเธอ “ผมถ่ายเพราะตอนที่คุณเผลอ… คุณไม่ได้ดูเหมือนบรรณาธิการสุดเฮี้ยบที่ชอบสั่งคนอื่น แต่คุณดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาที่… น่าค้นหาจนผมละสายตาไม่ได้” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะยอมให้เขาข้ามเส้น “คำพูดหวานๆ แบบนี้เก็บไว้ใช้กับคนอื่นเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่จะมาหลงคารมคนอย่างคุณ” “งั้นลองดูไหมล่ะ” คีย์ตัดสินใจก้าวล้ำเส้น เขายื่นมือไปรวบข้อมือบางของเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การใช้กำลัง แต่เป็นการกักขังในพื้นที่ส่วนตัว รินรดารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาสัมผัสผิวเนื้อ เธอพยายามสะบัดออก แต่แรงกดที่ข้อมือนั้นมั่นคงและหนักแน่น “ปล่อยค่ะ คุณกำลังเล่นกับไฟนะ” “ผมชอบเล่นกับไฟ” คีย์ขยับเข้าไปจนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดรดใบหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ “ยิ่งไฟที่เผาผมได้เนี่ย… ยิ่งน่าสนุก” รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอพยายามหาถ้อยคำมาโต้ตอบ แต่ความใกล้ชิดที่รุกรานถึงขีดสุดทำให้สมองที่เคยประมวลผลเร็วราวจรวดกลับว่างเปล่า เธอรับรู้ถึงความสับสนในแววตาของเขา—ความสับสนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาท ความคลั่งไคล้ที่พยายามปิดบังแต่เล็ดลอดออกมาผ่านปลายนิ้วที่ยังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่น “ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่านักล่ะก็…” รินรดาเค้นเสียงตอบโต้ ทั้งที่ใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ลองทำอะไรที่มากกว่าแค่ ‘คำพูด’ ดูสิคะ คีย์” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับโดนตบหน้าด้วยคำท้าทายที่เขาไม่ได้เตรียมตัวรับมือ นัยน์ตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์ขึ้น แวบหนึ่งที่ความยับยั้งชั่งใจขาดผึง เขาก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ริมฝีปากของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว “อย่าท้าผม ริน…” ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูดังปัง! เข้ามาขัดจังหวะห้วงเวลาที่เหมือนถูกแช่แข็งไว้ “คีย์! นายอยู่ข้างในใช่ไหม ทำไมไม่รับสายลูกค้า—!” น้ำเสียงของผู้มาเยือนขาดหายไปทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า รินรดาผละตัวออกจากคีย์อย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอาย ส่วนคีย์กลับยืนนิ่งสนิท มือยังคงค้างอยู่ในท่าเดิมด้วยสีหน้าที่เดาอารมณ์ไม่ได้ เขาค่อยๆ หันไปมองบุคคลที่สามที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงทางเข้า รินรดาเบนสายตาไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะหันกลับมามองคีย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา “ในเมื่อชอบเก็บ ‘ภาพเผลอ’ ของคนอื่นนัก ก็เก็บเหตุการณ์เมื่อกี้ไว้ด้วยสิคะ… เผื่อคุณจะอยากเอาไว้เตือนความจำ ว่าคนอย่างฉัน ไม่มีวันตกเป็นของเล่นให้คุณเด็ดขาด” เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกไหล่คีย์ออกไปทันที ทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจที่สุดในชีวิต คีย์มองตามหลังเธอไป สายตาที่เคยหยอกล้อหายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ “ไอ้คีย์… มึงทำอะไรลงไปวะ” เสียงพึมพำของเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงประตูดังขึ้นแผ่วๆ คีย์ไม่ตอบ เขาหันกลับไปคว้ากล้องที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา นิ้วโป้งกดไปที่ปุ่มเล่นรูปภาพอีกครั้ง ภาพที่เขาลบไปเมื่อครู่… ความจริงแล้วเขายังไม่ได้ลบมันเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ในตอนนี้ รูปในหน้าจอที่ควรจะเป็นความทรงจำที่สวยงาม กลับกลายเป็นหลักฐานความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เปราะบางและร้อนแรงของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!
สารจากนักเขียน (ไวโอเล็ตการ์เด้น)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟโซนสุดกวนกับมาดกวนประสาท นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%