คำพูดเจ็บๆ กับผลงานล้ำๆ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับสิบ ทำให้อากาศในห้องสตูดิโอแคบๆ นี้ดูเบาบางลงถนัดตา “ตรวจเสร็จหรือยังครับ บก.ริน... หรือว่าตัวหนังสือบนหน้ากระดาษมันเล็กเกินกว่าสายตาคนวัยใกล้เลขสามจะประเมินความอัจฉริยะของผมทัน” น้ำเสียงกวนประสาทที่ลอยมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากของคีย์ ทำให้ปลายนิ้วที่ถือแฟ้มผลงานอยู่ถึงกับเกร็งแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างไม่เกรงใจ เขายังคงอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ แต่ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะเอาแฟ้มนี้ฟาดหน้าหล่อๆ นั้นสักที ห้าสิบนาทีเต็มๆ ที่เธอพยายามพลิกหาข้อผิดพลาดในเซ็ตภาพถ่ายแฟชั่นชุดล่าสุดที่เขาเพิ่งส่งมา เซ็ตภาพที่เธอตั้งใจจะจับผิดเพื่อกดราคาค่าจ้างและเขี่ยเขาออกจากโปรเจกต์นี้ให้พ้นทาง เพราะความกวนประสาทของเขาแท้ๆ ที่ทำให้เธอนอนไม่หลับมาสามคืนติดต่อกัน แต่ทว่า... ยิ่งดู ยิ่งพิจารณาด้วยสายตาของบรรณาธิการมืออาชีพที่ผ่านงานมานับไม่ถ้วน เธอกลับยิ่งพูดไม่ออก “ฝีมือใช้ได้... แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไร้ที่ติค่ะ” รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความประหลาดใจที่กำลังตีรวนอยู่ในอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “มุมกล้องเซ็ตนี้ คุณจงใจเล่นกับแสงเงาแบบไฮคอนทราสต์มากเกินไป มันทำให้รายละเอียดของเสื้อผ้าแบรนด์เนมดรอปหายไปเกือบสิบเปอร์เซ็นต์ ในฐานะคนทำนิตยสารแฟชั่น ฉันมองว่ามันคือความผิดพลาดขั้นพื้นฐาน” คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวๆ ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วกว่าปกติ “สิบเปอร์เซ็นต์ที่คุณว่า... แลกมาด้วยอารมณ์ดิบๆ ที่แบรนด์อื่นไม่มีวันกล้าทำต่างหากล่ะครับ บก.ริน” คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ “หรือว่าคุณกำลังกลัว... กลัวว่าภาพพวกนี้จะทำให้คนอ่านใจสั่น จนลืมมองความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณพยายามขุดคุ้ยขึ้นมาเพื่อหาเรื่องผมกันแน่” “ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น!” รินรดาโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉัน ส่วนคุณ... กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ เรากำลังคุยเรื่องงาน ไม่ใช่เวทีประกวดความมั่นหน้า” คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าชวนให้หูอื้อ “ปากเก่งจังนะครับ... แต่ทำไมมือคุณถึงสั่นตอนถือแฟ้มล่ะครับ หืมน?” รินรดากัดริมฝีปากล่างเบื้องหลังคำพูดถากถางนั้น เธอเกลียดนักที่เขาชอบอ่านเธอทะลุปรุโปร่งเสียทุกเรื่อง จริงอยู่ที่ภาพเซ็ตนี้มันสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ แสงเงาที่เธอตำหนิเมื่อครู่ กลับกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญที่ขับเน้นความรู้สึกเหงาและเซ็กซี่ออกมาได้อย่างทรงพลัง มันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ “ศิลปะ” ในแบบที่คนหัวโบราณไม่มีวันเข้าใจ—และเธอก็เผลอยอมรับมันในใจตั้งแต่ภาพแรกที่เปิดดูแล้ว แต่มีทางหรือที่เธอจะยอมปริปากชมผู้ชายปากร้ายคนนี้! “ฉันแค่เมื่อยมือค่ะ” เธอแก้ตัวเสียงแข็ง พร้อมกับสะบัดหน้าหนีสายตาร้อนแรงคู่นั้น แล้วโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะดังปึก “โอเค ฝีมือคุณผ่าน... ในระดับน่าพอใจ แต่เรื่องสัญญากับคิวงานครั้งต่อไป เรายังต้องคุยกันอีกยาวค่ะ เชิญออกไปได้แล้วค่ะ ฉันมีงานอื่นต้องทำต่อ” คีย์ไม่ยอมขยับเขยื้อน เขายังคงยืนค้ำหัวเธออยู่แบบนั้น รอยยิ้มกวนๆ เลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยแววตาบางอย่างที่ลึกล้ำและจริงจังเสียจนรินรดาต้องหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมรับงานโปรเจกต์นี้ ทั้งที่ปกติผมไม่เคยรับงานนิตยสารเล่มไหนเลย” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มและจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน จนห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบ “...เพราะเงินค่าจ้างสูงงั้นเหรอคะ” คีย์ส่ายหน้าช้าๆ สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเธอ “เพราะผมอยากพิสูจน์ให้ผู้หญิงปากแข็งคนหนึ่งเห็นว่า... ความรักที่เธอกลัวนักกลัวหนา และพยายามสร้างกำแพงป้องกันตัวเองไว้ มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก” ประโยคเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกใจรินรดาเข้าอย่างจัง ปมในอดีตที่เธอพยายามซ่อนไว้ ความคาดหวังของครอบครัวที่ทำให้เธอปิดตายหัวใจดูเหมือนจะถูกแง้มออกด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของช่างภาพหนุ่มคนนี้ ร่างบางแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระรัว ก่อนที่รินรดาจะทันได้เรียบเรียงคำพูดเพื่อโต้เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ ประธานบริษัทกับฝ่ายบริหารเรียกตัวด่วนที่สุดเรื่องงบโปรเจกต์พิเศษค่ะ!” เสียงร้อนรนของเลขานุการหน้าห้องดังทะลุบานประตูเข้ามา ทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นในห้องลงจนหมดสิ้น รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหันกลับมามองคีย์ที่ตอนนี้กลับมายืนยันมาดกวนประสาทตามเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชายหนุ่มยักไหล่เบาๆ ก่อนจะหยิบแฟ้มงานของตัวเองขึ้นมาถือไว้ “ดูเหมือนว่างานเข้าแล้วนะครับ บก.ริน... ไว้เราค่อยมาต่อกันเรื่อง ‘หัวใจ’ ทีหลังนะ” คีย์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอก่อนจะเดินสวนกับเลขานุการที่ผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ทิ้งให้รินรดายืนค้างอยู่กับที่ หัวใจยังคงเต้นโครมคราม และก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวขาออกจากโต๊ะทำงานเพื่อไปรับศึกหนักจากเบื้องบน เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผดเสียงกรีดร้องขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้า... จาก “คุณพ่อ” — ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินปนหมั่นไส้ของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!