รอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษอาร์ตมันในสตูดิโอช่วงหัวค่ำไม่ได้ช่วยให้สมองที่กำลังรวนเรของรินรดาเข้าที่เข้าทางขึ้นเลยแม้แต่น้อย ประโยคทิ้งท้ายกวนประสาทของคีย์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับเทปผีดิบที่กดรีเพลย์ซ้ำๆ *‘แล้วค่อยกลับมาเคลียร์เรื่องรูปถ่ายของเราต่อให้จบ’* ให้ตายสิ… รูปบ้าอะไรเล่า! ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเบจทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีชา ขอบตาของเธอมันฟ้องชัดเจนว่าผ่านการนอนน้อยมาติดต่อกันหลายคืน แต่ความเหนื่อยล้าทางกายยังไม่น่ากลัวเท่าความว้าวุ่นข้างในอกที่กำลังรบกวนสมาธิเธอยิ่งกว่างานกองโตบนโต๊ะ "บก.ริน หน้าดำคร่ำเครียดขนาดนี้ ระวังริ้วรอยถามหานะคะ" เสียงทุ้มกวนอประสาทที่ลอยมาพร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมเย็นเฉียบที่แนบเข้ากับข้างแก้มเนียน ทำให้รินรดาสสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปค้อนใส่คนที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาหย่อนก้นลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม คีย์ในยามนี้ไม่ได้สวมเสื้อแจ๊กเก็ตยีนเซอร์ๆ เหมือนเคย เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแรงที่ผ่านการทำงานหนัก และกลิ่นกายสะอาดๆ เจือจางด้วยกลิ่นไพน์อ่อนๆ ก็ทำเอาคนที่ตั้งป้อมเก๊กขรึมอยู่ต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "ใครอนุญาตให้เข้ามาไม่ทราบคะ คีย์" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ใช้มาตรการตั้งรับขั้นสูงสุดด้วยการทำเสียงเข้มใส่ "แล้วก็เลิกยุ่งเรื่องหน้าฉันสักที มีเวลาว่างมากนักหรือไง ถึงได้มาเดินป้วนเปี้ยนแถวโต๊ะทำงานคนอื่น" "เปล่าว่างหรอกครับ... เอ๊ย! เปล่าว่างซะหน่อย" คีย์แก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามหลุดโลก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารกองโตบนโต๊ะสลับกับใบหน้าตึงเครียดของเธอ "แค่วิตกจริตกลัวว่า บก.คนเก่งจะเครียดจนเส้นเลือดในสมองแตกตายคาออฟฟิศซะก่อนจะเคลียร์รูปถ่ายนั่นต่างหาก" "รูปบ้าอะไรของคุณ พูดจาให้มันเคลียร์นะคีย์" รินรดากระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง ลืมมาดความเป็นมืออาชีพไปชั่วขณะเมื่อความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ด "อย่ามาทำเป็นพูดจาคลุมเครือ ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมทายใจกับคุณหรอกนะ งานเดือนนี้จะล่มอยู่แล้ว!" คีย์ไม่โต้เถียง เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ในอก ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนหัวเข่า ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอราวกับกำลังสำรวจงานศิลปะชิ้นเอกที่เปราะบางแต่ทรงพลัง "ใครบอกว่าผมเล่นเกมล่ะครับ... ริน" สรรพนามที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัด ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น เธอมองเห็นความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาสีเข้มคู่นั้น มันไม่ใช่แววตากวนประสาทแบบที่ชอบใช้กวนโมโหเธอทุกวัน แต่เป็นสายตาที่... ทำเอาหัวใจจังหวะรวนเรอย่างน่าประหลาด "คุณ..." รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อคีย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทีละนิด จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยปะปนกับอากาศรอบตัว "ผมไม่ได้ตั้งใจจะถ่ายมันหรอกนะ..." คีย์กระซิบเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบผิดจากปกติ "รูปที่เผลอหลับคาโต๊ะทำงานเมื่อคืนก่อนน่ะ... ตอนแรกคิดว่าจะลบทิ้งซะให้สิ้นเรื่อง แต่พอเห็นว่าตอนหลับคุณไม่ได้ทำหน้าดุเหมือนตอนสั่งงาน มันก็... เออ น่ารักดี เลยมือลั่นกดเซฟไว้ซะงั้น" เพล้ง! ราวกับมีแก้วใสตกลงกระทบพื้นในความรู้สึกของรินรดา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความโกรธเกรี้ยวที่เตรียมจะพ่นใส่เมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก เธออ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมด ย… ยัยริน! ตั้งสติสิ เขาแค่แกล้งหยอกเล่นเหมือนทุกทีนั่นแหละ! "คุณ... คุณมัน..." รินรดาชี้หน้าเขา มือสั่นระริกด้วยความเคืองปนเขินที่ห้ามไม่อยู่ "ไอ้ช่างภาพฉวยโอกาส! ใครอนุญาตให้แอบถ่ายรูปฉันตอนหลับหะ! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "ไม่อลบครับ" คีย์ตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แต่นัยน์ตากลับทอประกายความอ่อนโยนบางอย่างที่รินรดาไม่เคยสังเกตมาก่อน "รูปสวยๆ แบบนั้น จะยอมลบได้ยังไงล่ะ เก็บไว้เป็นหลักฐานว่า บก.จอมโหดก็มีมุมน่ารักกับเขาเหมือนกัน" "คีย์!" รินรดาเตรียมจะยื่นมือไปแย่งสมาร์ตโฟนจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของเขา แต่เพราะความรีบร้อนและระยะห่างที่กระชั้นชิดเกินไป ทำให้ท่อนแขนของเธอปัดไปโดนแก้วกาแฟที่วางหมิ่นเหม่บนขอบโต๊ะ น้ำสีดำเข้มกำลังจะหกราดกองเอกสารสำคัญ! "ระวัง!" คีย์พุ่งตัวคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความไวแสง มืออีกข้างโอบเอวบางเข้าหาตัวรั้งให้พ้นรัศมีน้ำกาแฟอย่างฉับพลัน ร่างของรินรดาเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างของเข้มเต็มรัก กลิ่นไพน์หอมสะอาดอบอวลอยู่รอบตัว สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือที่โอบกระชับรอบเอวทำให้ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปชั่วขณะ เวลาในสตูดิโอราวกับหยุดเดิน… รินรดานิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งและประกายความไหววูบในดวงตาสีเข้มคู่นั้นที่กำลังจ้องมองริมฝีปากของเธอนิ่งนาน หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวแรงจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ มันเต้นดังเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความคิดแย้งในหัวตีกันยุ่งเหยิง ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอตั้งกำแพงใส่มาตลอด เป็นตัวปัญหาที่คอยกวนใจเธอไม่เว้นแต่ละวัน แต่ทำไม… ในวินาทีนี้ อ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้ถึงได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นจนน่ากลัวแบบนี้ล่ะ คีย์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่นิ่งอึ้ง ปลายจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างจากเขาแค่เพียงลมหายใจกั้น ความนุ่มนวลและกลิ่นหอมเฉพาะตัวของรินรดาทำให้สติที่เคยควบคุมได้ดีเยี่ยมเริ่มพังทลายลงทีละน้อย นิ้วเรียวที่กุมข้อมือเธออยู่ค่อยๆ ไล้เบาๆ บนผิวเนื้อเนียนอย่างเผลอไผล "ปล่อย..." รินรดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า มือบางข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนแผงอกแกร่งสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน "ปล่อยได้แล้ว คีย์" "ถ้าไม่ปล่อยล่ะ..." คีย์กระซิบชิดริมหางตา เสียงทุ้มแหบพร่าจนหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ถ้าบอกว่าไม่อยากปล่อยแล้ว... รินจะทำยังไง?" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัวเองตามเคย ทว่าจังหวะนั้นเอง... แกร๊ก! เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนด้านหน้าสตูดิโอดังขึ้น พร้อมกับเสียงก้าวเท้าของใครบางคนที่เดินดุ่มเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง "บก.รินครับ เรื่องต้นฉบับบทความพิเศษที่ผมส่งให้ตรวจ..." รินรดาสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอดันอกคีย์ออกเต็มแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความลนลาน ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขณะที่คีย์ถอนหายใจยาวอย่างหัวเสียด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดาย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง หันไปถลึงตาใส่ผู้ช่วยกองบรรณาธิการหนุ่มที่ยืนหน้าซีดทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงประตู "เอ่อ... ผม... ผมเข้ามารบกวนเวลาอะไรหรือเปล่าครับ?" ผู้ช่วยหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ มองหน้าบอสสาวสลับกับช่างภาพหนุ่มที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาเงียบๆ รินรดากำมือแน่นเพื่อเรียกสติ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่าหัวใจจะยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ "ไْم... ไม่ได้รบกวนอะไรทั้งนั้น! มีอะไรก็ว่ามาสิ!" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแต่สายตายังคงจ้องมองรินรดานิ่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะกระซิบฝากเสียงทุ้มไว้ไล่หลังก่อนหันหลังเดินเลี่ยงออกไป "เรื่องรูปถ่ายของเรา... ไว้เราค่อยมาสะสางกันต่อพรุ่งนี้ให้รู้เรื่องนะ บก.ริน" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้ยัยน้องรินและตาคีย์คนซึนกันเสมอนะคะ (หวังว่าจะจิกหมอนขาดไปหลายใบแล้วนะคะ!) ❤️ - ไวโอเล็ตการ์เด้น