คู่หูเฉพาะกิจ

“ถ้ายังไม่หยุดพล่าม แล้วมายืนเกะกะตรงนี้ ฉันจะเอารองเท้าส้นสูงนี่แหละวัดขนาดหน้าผากคุณให้ดู ว่ามันหนาพอจะรับแรงกระแทกจากความปากเสียได้กี่นิ้ว” รินรดากระแทกแฟ้มงานลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงดัง ‘ปัง’ จนคนทั้งออฟฟิศที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานพรีเซนต์เงียบกริบ คีย์ที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มยียวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะไหวไหล่ราวกับเป็นเรื่องสนุก “โอ้โห... ดุจังครับคุณบรรณาธิการ ผมแค่เป็นห่วง กลัวว่าถ้าตาโหลเป็นหมีแพนด้าตอนพรีเซนต์ แล้วลูกค้าจะนึกว่านิตยสารเราเน้นขายงานอาร์ตแนวซอมบี้” คีย์เดินตรงเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปพิงโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วจากตัวเขาทำเอาหัวใจคนโดนกวนเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาสีเข้มที่ทอประกายท้าทายนั้นอย่างไม่ลดละ “เก็บความเป็นห่วงของคุณไปใช้กับเลนส์กล้องเถอะค่ะ คีย์ ส่วนงานนี้... ถ้าคุณไม่ได้จะมาช่วย ก็ไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนจริงๆ” แทนที่จะถอยออกไป คีย์กลับวางมือลงบนโต๊ะ คร่อมตัวปิดทางหนีของเธอเอาไว้ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารและบอร์ดงานที่รินรดาเพิ่งจัดเตรียมไว้ ความเงียบงันเริ่มปกคลุมบรรยากาศในห้องประชุม เมื่อทุกคนสังเกตเห็นว่า ‘คู่กัด’ ประจำออฟฟิศกำลังเข้าโหมดจริงจัง ความเกรงใจเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่ทีมงานที่ก่อนหน้านี้มักจะแอบซุบซิบเรื่องที่ทั้งสองคนเถียงกันไม่หยุด แต่วันนี้... พวกเขากลับเห็นอะไรที่ต่างออกไป คีย์หยิบปากกามาร์กเกอร์ขึ้นมาขีดเขียนลงบนบอร์ดงานอย่างคล่องแคล่ว พลางวิเคราะห์มุมกล้องที่สัมพันธ์กับเนื้อหาบทความด้วยความแม่นยำที่ไม่มีใครเถียงออก “ตรงนี้... ถ้าคุณรินเอาภาพเซตนี้ขึ้นก่อน มันจะเล่าเรื่องได้กระแทกใจกว่า โดยไม่ต้องใช้คำบรรยายเยอะ” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง แววตาที่เคยกวนประสาทเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นจนคนมองต้องเผลอใจสั่น รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับช้าๆ “มุมนี้... ก็น่าสนใจค่ะ ถ้าเราคุมโทนสีให้เป็นคูลโทนทั้งหมด น่าจะส่งเสริมภาพลักษณ์ของแบรนด์” “ฉลาดดีนี่” คีย์พึมพำ มุมปากยกยิ้มจางๆ “อย่ามาชมเพราะอยากให้ฉันเคลิ้มค่ะ ทำงานต่อได้แล้ว” ตลอดสามชั่วโมงหลังจากนั้น ความขัดแย้งที่เคยมีถูกแทนที่ด้วย ‘เคมีที่ลงตัว’ อย่างน่าประหลาด รินรดาคุมเนื้อหา คีย์คุมภาพ ทั้งสองคนทำงานสอดประสานกันราวกับเป็นฟันเฟืองที่สร้างมาเพื่อกันและกัน คนในทีมที่เคยคิดจะเข้ามาช่วยต่างพากันถอยห่าง เพราะรัศมีที่ทั้งคู่แผ่ออกมานั้น... มันเข้มข้นและร้อนแรงเกินกว่าจะมีใครแทรกกลางได้ จนกระทั่งงานทุกอย่างถูกปรับแก้จนสมบูรณ์แบบ แสงไฟในห้องประชุมสลัวลงเมื่อถึงเวลาเลิกงาน พนักงานคนอื่นทยอยออกไปจนเหลือเพียงทั้งคู่ที่นั่งหอบหายใจอยู่ท่ามกลางเอกสารที่กองพะเนิน “ไม่นึกว่าคุณจะทำได้ขนาดนี้” รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า คีย์หันมามองเธอ สายตาของเขาไม่ใช่สายตาที่ใช้มองคู่กัด แต่มันลึกซึ้งและอ่อนโยนจนรินรดาต้องรีบเบนสายตาหนี “ผมทำได้ดีกว่านี้อีก ถ้าคุณเลิกทำท่าเหมือนจะกินหัวผมทุกห้านาที” คีย์พูดพลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือของเขาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปิดหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำเอาลมหายใจของหญิงสาวสะดุด “คีย์... เราแค่ทำงานร่วมกันนะ อย่าล้ำเส้น” เธอเตือน แม้เสียงจะแผ่วเบาจนแทบไม่เป็นคำ “เส้นไหนครับ?” คีย์ย้อนถาม เสียงแหบพร่า “เส้นที่เขียนว่า ‘ห้ามรัก’ หรือเส้นที่เขียนว่า ‘ห้ามสนิทเกินไป’ กันแน่?” รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอไม่เคยพ่ายแพ้ต่อใคร แต่กับผู้ชายคนนี้... ป้อมปราการที่เธอสร้างไว้กลับพังทลายลงง่ายๆ เพียงเพราะสายตาคู่นั้น “ฉันว่า... เราควรเลิก...” ยังไม่ทันที่รินรดาจะพูดจบ ประตูกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวสวยเฉี่ยวที่คุ้นตา ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและผละออกจากกันแทบไม่ทัน “ว้าว... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาในเวลาที่ไม่ควรจะเข้ามาสินะ?” เสียงแหลมสูงของ ‘เมย์’ นางแบบสาวตัวท็อปคู่ปรับของรินรดาเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “แล้วนี่อะไรกัน... ทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องนี้กับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่า ‘ปากหมา’ สองต่อสองแบบนี้ล่ะคะคุณรินรดา?” รินรดาสูดหายใจลึก ยืดตัวขึ้นอย่างสง่างามเหมือนที่เคยทำเสมอ แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้ คีย์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวมายืนขวางหน้าเธอเอาไว้เหมือนโล่กำบัง มือข้างหนึ่งของเขาคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่นก่อนจะประกาศก้องต่อหน้าเมย์ “เราไม่ได้อยู่กันแบบที่คุณคิดหรอกครับ... แต่ผมกำลังจะบอกรินรดาว่า... วันนี้เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบจริงๆ สักที” คีย์หันมามองรินรดาด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งจนคนถูกมองใจกระตุกวูบ “เตรียมตัวไว้ให้ดีนะรินรดา... เพราะหลังจากนี้ ผมจะไม่ยอมให้คุณหนีไปไหนได้อีกแล้ว” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่พุ่งทะยานไม่หยุดของคีย์และรินรดานะคะ ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ!