ดีลไม่ลับแต่ปวดประสาท

เอกสารสัญญาสามฉบับถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้มด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กาแฟดำในแก้วกระฉอก รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต เธอยังคงรัวนิ้วพิมพ์อีเมลปฏิเสธกองบรรณาธิการอาวุโสด้วยความเร็วสูง ขณะที่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความสดชื่นของซิตรัส—กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของคนน่ารำคาญบางคน—ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเสียอีก "คุณกำลังทำให้งานศิลปะของผมกลายเป็นขยะรีไซเคิล, บ.ก.ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นตากันแดดที่ถูกถอดมาเหน็บไว้ที่คอเสื้อคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาท้าทาย คีย์ หรือที่คนในวงการช่างภาพแฟชั่นขนานนามว่า 'ไอ้เสือยิ้มยาก' กำลังยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่รินรดาอยากจะเอาแม็กเย็บกระดาษผนึกติดไว้เสียให้เข็ด รินรดาลดแท็บเล็ตลงช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่ฉายแววหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง เธอยืดหลังตรง ประสานมือไว้บนตักด้วยท่าทีที่สมบูรณ์แบบจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าคุณอ่านข้อความในอีเมลฉบับล่าสุดที่ฉันส่งไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วด้วยสมองส่วนหน้า คุณจะรู้ว่าโปรเจกต์ 'Urban Solitude' นี่ถูกพับเก็บเข้าลิ้นชักไปเรียบร้อยแล้วค่ะ คีย์" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "นิตยสารของเราไม่ได้มีงบประมาณเหลือเฟือพอที่จะจ้างช่างภาพเทวดา ที่นอกจากจะมาสายแล้ว ยังเรื่องมากเรื่องมุมกล้องจนนางแบบร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อเดือนก่อน" "อ้าว พูดจาแบบนี้ก็ไม่สวยนะคะ บ.ก.คนสวย" คีย์หัวเราะในลำคอ ท่าทางยียวนกวนประสาททำเอาเส้นเลือดที่ขมับของรินรนดากระตุกยิกๆ "วันนั้นผมไม่ได้ทำให้นางแบบร้องไห้สักหน่อย เธอแค่อ่อนไหวกับความจริงที่ว่าเลนส์ของผมมันซื่อสัตย์เกินไปจนเห็นสิวเสี้ยนต่างหาก... อีกอย่าง เรื่องพับโปรเจกต์น่ะ เลิกฝันไปได้เลย เพราะบอสใหญ่เซ็นอนุมัติให้ผมเป็นคนคุมทิศทางภาพทั้งหมดของคอลัมน์พิเศษนี้ด้วยตัวเองแล้ว" ช่างภาพหนุ่มเลื่อนเอกสารสัญญาฉบับบนสุดมาตรงหน้าเธอ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนลายเซ็นต์ตวัดหวัดซึ่งคุ้นตาดีว่าเป็นของใคร รินรดากวาดตามองตัวอักษรในสัญญา บรรทัดที่ระบุเงื่อนไขการทำงานร่วมกันระหว่างเธอกับเขาทำเอาเธอเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง *'ผู้ประสานงานภาคสนามและควบคุมเนื้อหา (รินรดา) จะต้องลงพื้นที่ร่วมกับช่างภาพหลัก (คีย์) ในทุกโลเคชัน ตลอดระยะเวลาสามเดือนเต็ม'* นี่มันไม่ใช่แค่การร่วมงาน แต่มันคือการพิพากษาประหารชีวิตทางอารมณ์ชัดๆ! "คุณบ้าไปแล้วเหรอคีย์!" รินรดาตบโต๊ะเบาๆ แต่แรงพอจะทำให้ปากกาบนโต๊ะกลิ้งตกพื้น "ฉันเป็นบรรณาธิการบริหาร ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กที่จะต้องตามไปถือรีפลีคเตอร์หรือเช็ดเหงื่อให้คุณตอนถ่ายรูปกลางแดดเปรี้ยงๆ นะคะ!" "ใครบอกให้คุณไปเป็นพี่เลี้ยงล่ะ" คีย์โน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงกับโต๊ะ ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธอย่างพึงอกพึงพอใจ "ผมแค่อยากให้คนเจ้าระเบียบอย่างคุณ ได้ลองเห็นโลกผ่านเลนส์ของผมบ้าง... เผื่อว่าโลกที่แห้งแล้งในหัวของคุณมันจะชุ่มชื้นขึ้นมาได้สักนิด" "โลกของฉันมันปกติสุขดีค่ะ จนกระทั่งคุณเดินเข้ามาปั่นป่วนนี่แหละ!" "ปากเก่งจังนะ..." คีย์พึมพำเสียงเบา รอยยิ้มกวนๆ เลือนหายไปจากใบหน้าชั่วขณะ แทนที่ด้วยแววตาบางอย่างที่ลึกล้ำจนรินรดากลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง "แต่เวลาคุณโมโหแบบนี้... มันก็น่ามองกว่าตอนนั่งก้มหน้าตรวจต้นฉบับตั้งเยอะ" "นี่คุณ!" "โอเค ดีลก็ตามนี้นะครับ บ.ก.ริน" คีย์ตัดบทอย่างไร้รอยต่อ เขายืนขึ้นเต็มความสูง คว้าแววตากันแดดขึ้นมาสวมแล้วยัก The สไตล์ใส่เธอหนึ่งที "พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้า เจอกันที่สตูดิโอ ห้ามเลท ห้ามอ้างประชุม และที่สำคัญ..." เขาก้มหน้าลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นๆ ปัดผ่านผิวแก้ม "ห้ามหนีผมเด็ดขาด ไม่งั้นผมจะบุกมาอุ้มคุณถึงห้องนอนจริงๆ ด้วย" พูดจบ เจ้าตัวก็หมุนตัวเดินฮัมเพลงออกไปจากห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้รินรดานั่งแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวด้วยความโกรธปนความปั่นป่วนประหลาดที่เธออธิบายไม่ได้ เธอกัดริมฝีปากแน่น กำมือเป็นหมัดเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด คีย์... นายมันปีศาจชัดๆ! ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฝ่ายบุคคลเพื่อยกเลิกสัญญาบ้าๆ นี่ เสียงเคาะประตูก็กรีดดังขึ้นสองครั้ง พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด ทว่าคำต่อว่าที่เตรียมไว้กลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อพบว่าแขกผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น... "สวัสดีจ่ะรินรดา... พอดีฉันได้ยินเรื่องโปรเจกต์ใหม่ของเธอกับตาคีย์แล้ว น่าสนใจดีนี่จ๊ะ" รอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความลับบางอย่างของบุคคลตรงหน้า ทำให้ลมหายใจของรินรดาแทบสะดุด และทำให้เธอนั่งนิ่งค้าง ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพลิกคว่ำในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความกวนประสาทครั้งนี้ด้วยกันนะคะ!