ภาพถ่ายหายนะ

“คุณกำลังจะบอกฉันว่า... ไอ้ภาพ ‘ศิลปะร่วมสมัย’ ที่เบลอจนมองไม่ออกว่าคือมนุษย์หรือก้อนขยะนี่ คือผลงานชิ้นเอกที่คุณจะใช้ขึ้นปกนิตยสารฉบับครบรอบสิบปีของฉันงั้นเหรอคะ?” น้ำเสียงของรินรดาเย็นเยียบเสียจนคนรอบข้างในสตูดิโอถ่ายทำที่เคยจอแจถึงกับเงียบกริบ เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเคาะหน้าจอแรงๆ สองสามที ก่อนจะจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พับด้วยแววตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้กลายเป็นจุณ คีย์เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างยียวน เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ก่อนจะหมุนกล้อง DSLR ในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจกับบรรยากาศที่มาคุรอบตัว “ถ้าคุณมองว่ามันเป็นขยะ ก็แปลว่าสายตาของคุณมีปัญหากับงานศิลปะระดับนามธรรมแล้วล่ะครับ บรรณาธิการรินรดา” เขาเน้นชื่อเธอด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำให้เส้นเลือดที่ขมับของหญิงสาวเต้นตุบๆ “รูปนี้มันมีจิตวิญญาณ... มันมีความนิ่งท่ามกลางความโกลาหล และถ้าคุณเข้าไม่ถึง นั่นไม่ใช่ปัญหาของช่างภาพ แต่เป็นปัญหาของ ‘ความเข้าใจ’ ของคุณเอง” “ความเข้าใจงั้นเหรอ?” รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “หน้าที่ของฉันคือการขายแม็กกาซีนให้คนทั่วไปอ่าน ไม่ใช่เอาไปแปะไว้ในหอศิลป์ให้คนกลุ่มหนึ่งมานั่งตีความนัยยะซ่อนเร้นที่คุณคิดไปเอง งานของฉันต้องการความเป๊ะ ความชัดเจน และที่สำคัญ... ความมืออาชีพ ไม่ใช่เด็กอินดี้ที่ถ่ายรูปตามอารมณ์ชั่ววูบ!” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาทำเอาคนตัวเล็กกว่าต้องแหงนหน้ามอง แต่รินรดาก็ไม่แม้แต่จะถอยหลังหนึ่งก้าว เธอเชิดหน้าท้าทาย สบตาคมกริบคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าคุณอยากได้รูปถ่ายแบบตู้สติกเกอร์ที่เห็นชัดทุกรูขุมขน ก็ไปจ้างช่างภาพคนอื่นเถอะครับ” เขาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ผสมกับกลิ่นไอของกล้องฟิล์มเก่าๆ บนตัวเขา “แต่ถ้าจะเอา ‘คีย์’ คนนี้ถ่าย คุณต้องยอมรับในวิสัยทัศน์ของผม หรือไม่... คุณก็แค่พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคนอย่างคุณมีดีมากกว่าแค่การยืนสั่งงานคนอื่นไปวันๆ” “นี่คุณ!” รินรดาถลึงตาใส่ “ปากดีขนาดนี้ พอร์ตงานที่ส่งมาตอนแรกมันก็แค่ของปลอมหรือเปล่าคะ? หรือจริงๆ แล้วคุณก็แค่ช่างภาพดาดๆ ที่โชคช่วยจนได้งานนี้มา” “ถ้าผมดาดๆ ป่านนี้งานนี้คงพังไปตั้งแต่นาทีแรกที่ผมก้าวเข้ามาแล้ว” คีย์ขยับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนจะกวนโมโหและมีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน “อย่าเกร็งนักเลยครับ คุณบรรณาธิการ ผมเห็นคุณยืนกัดฟันจนกรามแทบค้างตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ถ้าจะโกรธขนาดนี้... สู้เอาเวลาไปหากาแฟดีๆ สักแก้วมาให้ผมดีกว่า เผื่อผมจะ ‘ใจอ่อน’ ปรับโทนภาพให้ถูกใจคุณขึ้นมาบ้าง” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความโกรธแค้นในใจพุ่งสูงขึ้นจนเธอเกือบจะหยิบแฟ้มงานฟาดลงบนโต๊ะ แต่เธอก็ยั้งไว้ได้ทัน งานนี้เดิมพันด้วยตำแหน่งบรรณาธิการบริหารที่ครอบครัวเธอจับตามองอยู่ เธอจะพลาดไม่ได้... แม้แต่กับอีตาช่างภาพปากเสียคนนี้! “กาแฟงั้นเหรอคะ?” เธอขยับยิ้มเย็นที่มุมปากบ้าง เดินเข้าไปใกล้เขาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “ได้ค่ะ... ฉันจะจัดให้แบบ ‘พิเศษ’ ที่สุด จนคุณลืมไม่ลงเลย” บรรยากาศในสตูดิโอเงียบสนิทเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา สายตาของทั้งคู่ปะทะกันเหมือนมีประกายไฟพุ่งพล่าน รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินตัว เขาเองก็จ้องกลับด้วยท่าทีที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ความตึงเครียดไม่ได้ทำให้เคมีระหว่างพวกเขาลดน้อยลง แต่มันกลับยิ่งทวีคูณจนคนรอบข้างเริ่มรู้สึกอึดอัดแทน ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากโต้กลับด้วยประโยคเชือดเฉือนที่สุด ประตูสตูดิโอก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงของเลขาฯ หน้าตาตื่นตระหนก “คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ! ภาพถ่ายเซต ‘Masterpiece’ ที่คุณเพิ่งเลือกไว้เมื่อกี้... มัน... มันหลุดไปอยู่ในระบบคลาวด์สาธารณะของนิตยสารคู่แข่งแล้วค่ะ!” รินรดาเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เธอหันกลับไปมองคีย์ที่ดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น มือของเขาที่ถือกล้องอยู่ชะงักค้างทันที คีย์คว้าแขนของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้เธอต้องหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายไปสิ้น เหลือเพียงความนิ่งงันที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ “นั่นไม่ใช่ฝีมือผม” คีย์กระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าไปด้วยอารมณ์ที่รินรดาแปลความไม่ออก “และถ้าคุณไม่อยากให้ชีวิตการทำงานของคุณจบเห่ตั้งแต่วันนี้... เลิกมองผมว่าเป็นศัตรู แล้วเดินตามผมมาเดี๋ยวนี้!” เขาไม่ได้รอคำอนุญาต กระชากข้อมือเล็กให้เดินตามออกไปจากสตูดิโอ ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลเบื้องหลังที่รินรดาไม่อาจแก้ไขได้อีกต่อไป... หวังว่าทุกคนจะสนุกกับจุดเริ่มต้นของสงครามประสาทที่เต็มไปด้วยความลับครั้งนี้นะคะ!